Jak to możliwe, że ten nudny, wykastrowany, interaktywny gniot zebrał tyle entuzjastycznych recenzji? Dla mnie to kolejny znak, że dzisiejsi mainstreamowi gracze łykną absolutnie każde przereklamowane gówno, o ile będzie ono opakowane w wulgarne, poniżej pasa żarty, przekleństwa i wątek superbohaterski w duchu The Boys. Ludzie z Telltale nie tylko nie naprawili swoich błędów w ciągu ostatnich 10 lat, ale wynieśli iluzję wyboru na absolutny szczyt cynizmu: słynna taktyka „postać to zapamięta” służy wyłącznie wyśmianiu twojej naiwności, a fabuła pędzi tak ciasno, że nawet twoja całkowita fizyczna nieobecność przy komputerze tego nie zmieni. Ale apoteozą tej hańby jest lokalny symulator dyspozytora, który jest nie tylko kiepską podróbką This Is the Police, ale także nie ma absolutnie żadnego wpływu: możesz całkowicie oderwać ręce od klawiatury, zawalić każde połączenie, a w następnej scenie przerywnikowej twoja drużyna i tak będzie stoicko chwalić cię za profesjonalizm i ratowanie miasta. Awansowanie jest bezużyteczne, QTE nie mają żadnego efektu i są zaprojektowane dla dzieci z demencją, a otępiająca minigierka hakerska regularnie napotyka błędy i zmusza cię do ponownego rozgrywania całych sekcji bez możliwości pominięcia usypiających dialogów podczas drugiej rozgrywki. Dodaj do tego wymuszone, źle napisane wątki romansowe, w których jesteś zmuszony wybierać między histerycznym Invizigalem a tekturową blondynką, pozbawiając cię możliwości powiedzenia im obojgu, żeby się odwalili, i absolutnie absurdalne zakończenie z wyciekiem złoczyńcy i psem wziętym jako zakładnikiem, a otrzymasz idealną grę na pieniądze udającą grę z wybitną fabułą.