Dying Light: The Beast

Dość przyjemna gra. W porównaniu z drugą częścią, podąża śladami pierwszej, przywracając prawdziwie przerażające i mroczne noce. Rozgrywka stała się mniej swobodna. Zamiast przeszukiwać mapę w poszukiwaniu ulepszeń dla głównego bohatera, odblokowujemy tylko ulepszenia dla trybu berserkera, a wszystkie pozostałe ulepszenia odblokowujemy poprzez zdobywanie poziomów. Mapa nie jest tak duża jak w drugiej części, ale jest pełna różnorodnych detali i ciekawych mini-lokacji. Moim zdaniem, The Beast, choć krótsza i mniej rozbudowana niż druga część serii, jest dobrze zbalansowana i nigdy się nie nudzi.

Jako ktoś, kto był uzależniony od Dying Light od pierwszej części i wciąż nie może się od niej oderwać, po prostu muszę się odezwać. Bestia to dokładnie to, czego pragnęła moja dusza. Siedziałem do trzeciej nad ranem, grając misję za misją i nie mogłem się oderwać.

Spójrz, fabuła: Crane powraca i nie jest już tylko ocalałym z kijem; stał się kimś więcej. Jego bestialska natura budzi się do życia i nie jest to tylko zabieg fabularny – to naprawdę działa. Biegasz po mapie, rozszarpując zainfekowane istoty gołymi rękami, rycząc, skacząc jak opętany i to jest cholernie fajne. To tak, jakbyś w końcu dostał tę moc, której tak rozpaczliwie potrzebowałeś, chowając się na dachach w pierwszej części.

Polacy po raz kolejny ujawnili swoją twórczą impotencję, wypluwając to, co pierwotnie planowano jako standardowy fabularny dodatek do części 2 pod płaszczykiem samodzielnej gry. Bezduszny reskin, którego jedyną znaczącą innowacją była ponura próba wykorzystania taniej nostalgii i odkopania stewardesy w postaci Kyle'a Crane'a, który w jakiś sposób został zamieniony w bezkręgowego chłopca na posyłki dla silnych i niezależnych kobiet. Parkour został bezpiecznie pogrzebany, zastępując prawdziwe miasto bezkresnymi, pustymi polami, przez które jesteś zmuszony ponuro przedzierać się tekturowym pickupem, który gaśnie po uderzeniu w drewniany płot i opróżnia zbiornik paliwa w dwie minuty. Strefy ciemności zostały uproszczone do granic możliwości, zmieniając się w duszny symulator wspinaczki po otwo… Czytaj całość

Dying Light: The Beast to interesujący powrót do klimatu survivalu i brutalnego świata zombie. Gra oferuje emocjonujące nocne rajdy, dynamiczną walkę i znany parkour, który pozostaje jednym z charakterystycznych elementów serii. Jednak miejscami brakuje jej nieco innowacyjności, a niektóre mechaniki mogłyby być bardziej dopracowane. Podsumowując, to godna kontynuacja dla fanów Dying Light, przywracająca poczucie zagrożenia i walkę o przetrwanie.

Bardziej swobodna wersja gry, zwłaszcza w porównaniu z poprzednimi częściami, ale znacznie lepsza od drugiej. Zdecydowanie gorsza od pierwszej, przynajmniej pod względem rozgrywki i poziomu umiejętności. Zombie nie są tak ociężałe jak w drugiej części; odzyskały animacje z pierwszej, ale nadal zdarzają się sporadyczne błędy i zacięcia. Odnosi się wrażenie, że ich immersja w świecie gry została ograniczona. Mimo to, gra nadal oferuje świetne wrażenia z walki z zombie w tym uniwersum i gdybym miał wybierać między tą a drugą częścią, pominąłbym drugą.