Dying Light: The Beast

Dość przyjemna gra. W porównaniu z drugą częścią, podąża śladami pierwszej, przywracając prawdziwie przerażające i mroczne noce. Rozgrywka stała się mniej swobodna. Zamiast przeszukiwać mapę w poszukiwaniu ulepszeń dla głównego bohatera, odblokowujemy tylko ulepszenia dla trybu berserkera, a wszystkie pozostałe ulepszenia odblokowujemy poprzez zdobywanie poziomów. Mapa nie jest tak duża jak w drugiej części, ale jest pełna różnorodnych detali i ciekawych mini-lokacji. Moim zdaniem, The Beast, choć krótsza i mniej rozbudowana niż druga część serii, jest dobrze zbalansowana i nigdy się nie nudzi.

Jako ktoś, kto był uzależniony od Dying Light od pierwszej części i wciąż nie może się od niej oderwać, po prostu muszę się odezwać. Bestia to dokładnie to, czego pragnęła moja dusza. Siedziałem do trzeciej nad ranem, grając misję za misją i nie mogłem się oderwać.

Spójrz, fabuła: Crane powraca i nie jest już tylko ocalałym z kijem; stał się kimś więcej. Jego bestialska natura budzi się do życia i nie jest to tylko zabieg fabularny – to naprawdę działa. Biegasz po mapie, rozszarpując zainfekowane istoty gołymi rękami, rycząc, skacząc jak opętany i to jest cholernie fajne. To tak, jakbyś w końcu dostał tę moc, której tak rozpaczliwie potrzebowałeś, chowając się na dachach w pierwszej części.