Kultyści Obsydianu wciąż przysięgają na swoje żałosne, pełne błędów i kompletnie martwe New Vegas, ale ich nowe dzieło wyraźnie dowodzi, że studio nigdy nie wiedziało, jak tworzyć porządne gry. To wyrafinowana esencja ich charakterystycznej kreatywnej impotencji, tylko teraz opakowana w plastikowy silnik Unreal Engine 5. System RPG jest tu stworzony dla masochistów: z marnym limitem 30 poziomów, dostajesz marne punkty ulepszeń, zmuszając cię do stworzenia ograniczonego inwalidy, który nie potrafi nawet wyważyć drzwi, podczas gdy twoi tępi towarzysze bezmyślnie giną w pierwszych sekundach każdej bitwy, bo nie mogą nawet zmienić swojego ekwipunku. Fabuła to po prostu hańba, gdzie zamiast porządnej historii, jesteś zasypywany megabajtami zawiłego tekstu od każdego bezdomnego, którego spotkasz, mówiącego jak absolwent college'u sztuk wyzwolonych na wiecu. Kosmiczny świat jest jałowy i pusty, wrogowie to nudne gąbki na pociski, a cała ta wychwalana różnorodność sprowadza się do faktu, że można otworzyć skrzynkę na trzy różne sposoby, jeśli wcześniej zainwestowało się wszystkie punkty w jedno konkretne drzewko umiejętności. Jednak głównym triumfem tego nieporozumienia jest jego stan techniczny: niekończąca się kompilacja shaderów przy każdym uruchomieniu, ciągłe wyrzucanie do pulpitu i błąd zapisu, który po prostu kasuje godziny postępów, dowodząc, że Obsidian pozostaje wierny swojej tradycji totalnej nieporadności, sięgającej czasów przereklamowanego Fallouta, na który tak liczą fani.