Najlepsze kooperacyjne horrory — najstraszniejsze gry do wspólnej zabawy

Najlepsze kooperacyjne horrory na PC, PS4, PS5 i konsole Xbox — przerażające gry, w które możesz zagrać online ze znajomym. Wspólne przeżywanie strachu jest o wiele ciekawsze niż samotne zmagania: w niektórych grach musicie poruszać się po cichu i działać w zgranym zespole, w innych drużyna staje do walki z jednym potworem, a jeszcze inne pozwalają wcielić się w badaczy zjawisk paranormalnych. W tym artykule przedstawiamy najlepsze kooperacyjne horrory w różnych wariantach: online, lokalnym oraz asymetrycznym trybie wieloosobowym.

Jeśli szukasz gier kooperacyjnych bez horroru, sprawdź najlepsze gry kooperacyjne na wszystkie platformy.

To najbardziej wymagający rodzaj kooperacyjnych horrorów: samo przetrwanie nie wystarczy — musicie działać w pełnej synchronizacji, bo inaczej wszystko się posypie. Gry z tej sekcji łączą intensywną akcję z nieustanną presją: hordami wrogów, ograniczonymi zasobami i koniecznością wzajemnego osłaniania się. W pojedynkę są albo zbyt trudne, albo po prostu mniej wciągające.

Pierwsza gra na naszej liście opowiada o więźniach bez twarzy, którzy na samym początku swojej wędrówki widzą spokojne niebo, by zaraz potem — za nieznane przewinienia — trafić w otchłań. W grze odwiedzamy kilka lokacji, ale każda z nich jest mroczna i pełna grozy. Potwory są niemal ślepe, za to mają doskonały słuch, więc skradanie się to podstawa. Ponura atmosfera, konieczność cichego poruszania się niczym ninja i poleganie na skoordynowanej współpracy sprawiają, że od GTFO trudno się oderwać.

Napięcie rośnie także podczas intensywnych starć, gdy trzeba błyskawicznie rozstawić wieżyczki, podłożyć miny i bronić drzwi przed falami wrogów, a na koniec pędzić co sił do punktu ewakuacji. Jeśli lubisz takie pełne napięcia przeżycia, zajrzyj na naszą listę najlepszych horrorów.

Hunt: Showdown 1896 trudno uznać za pełnoprawny horror — to raczej strzelanka z perspektywy pierwszej osoby z elementami grozy. Mimo to miłośnicy wspólnego odkrywania mrocznych przygód nie powinni pomijać tej gry.

Za grę odpowiada znane studio Crytek, kojarzone przede wszystkim z serią Crysis. Tym razem twórcy porzucili science fiction i stworzyli tytuł osadzony w gotyckim klimacie amerykańskiego Południa. Łowcy potworów walczą tam ze sobą, próbując przetrwać na rozległej mapie pełnej rozmaitych stworzeń.

Do największych atutów Hunt: Showdown należą imponująca oprawa graficzna (w końcu to gra Cryteka) oraz niezwykle wciągająca rozgrywka łącząca elementy PvP i PvE. Dostępnych jest też kilka trybów, w których można łączyć siły z innymi graczami albo walczyć w pojedynkę o nagrody. Jeśli lubisz takie doświadczenia, koniecznie sprawdź naszą listę najlepszych strzelanek ekstrakcyjnych — zebraliśmy na niej więcej podobnych gier.

Nie jest szczególnie straszna, ale trzyma w napięciu i — co najważniejsze — mocno wciąga. To gra osadzona w uniwersum Obcego.

W Aliens: Fireteam Elite oddział marines przedziera się przez kolejne poziomy, odpierając ataki różnych odmian ksenomorfów. Drużyna musi działać szybko, trzymać się razem i rozsądnie korzystać z broni oraz wyposażenia. Dostępny arsenał i gadżety zależą od wybranej klasy i określają rolę każdego żołnierza: zwiadowca wysyła drony oznaczające sylwetki wrogów, a technik specjalizuje się w wieżyczkach obronnych.

Warto też zwrócić uwagę na klimat: udźwiękowienie, wygląd ksenomorfów, wyposażenie i otoczenie przeniesiono prosto z filmowej sagi, dzięki czemu gra wiernie oddaje ducha pierwowzoru.

Mimo upływu lat Left 4 Dead 2 pozostaje znakomitym kooperacyjnym horrorem i jedną z najlepszych strzelanek z zombie w historii. Nic dziwnego, że ponad 90% recenzji na Steamie jest pozytywnych.

Założenia są proste — razem ze znajomymi trafiasz na mapę opanowaną przez zarażonych ludzi i potwory. Twoim celem jest zabicie jak największej liczby wrogów, dotarcie do końca poziomu i uniknięcie roli dania głównego. Gra oferuje szeroki wybór broni, różnorodne mapy i kilka krótkich kampanii.

Kooperacyjna strzelanka studia Turtle Rock Studios, założonego przez wielu twórców oryginalnego Left 4 Dead. Zgodnie z oczekiwaniami Back 4 Blood jest duchowym następcą kultowego tytułu. Podstawowe założenia pozostały te same: przemierzamy poziomy i strzelamy do zwykłych oraz specjalnych zombie, których pojawianiem się dynamicznie steruje dyrektor SI.

Back 4 Blood to solidna gra, choć nie dorównuje poprzedniczce. Brakuje jej podobnego uroku, a twórcy przeciążyli formułę niepotrzebnymi systemami i żmudnym grindowaniem. Jeśli jednak masz już za sobą Left 4 Dead, to wcale nie najgorsza alternatywa.

Killing Floor 2 to kolejna gra, w której chodzi bardziej o dobrą zabawę niż strach. To dynamiczna strzelanka z perspektywy pierwszej osoby, w której gracze łączą siły, by odpierać kolejne fale wrogów, a od czasu do czasu stają do walki z bossami.

Do wyboru jest mnóstwo broni — od białej po pistolety i karabiny maszynowe. Oprócz standardowej kooperacji Killing Floor 2 oferuje też tryb PvP dla 12 graczy, w którym można sprawdzić swoje umiejętności przeciwko żywym rywalom.

W chwili premiery Killing Floor 3 spotkało się z dość dużą krytyką, ale od tego czasu twórcy ulepszyli grę za pomocą aktualizacji. Obecnie to dynamiczna kooperacyjna strzelanka grozy z solidnym zestawem map, świetną oprawą wizualną, satysfakcjonującą walką i wysokim poziomem brutalności. Projekt wciąż jednak cierpi z powodu przeciętnej optymalizacji oraz futurystycznej broni, która nie do końca pasuje do realiów gry. Nie ma tu poważnych wad, ale wciąż jest sporo miejsca na poprawki.

Choć piąta część Resident Evil jest na ogół oceniana niżej niż czwarta, zdołała zdobyć sympatię wielu fanów. W dużej mierze zawdzięcza to trybowi kooperacji, który pozwala wspólnie z przyjacielem przeżyć całą historię.

Akcja Resident Evil 5 rozgrywa się w Afryce, a dokładniej w autonomicznym regionie Kijuju, gdzie wykryto epidemię wirusa zamieniającego ludzi w zombie. Główni bohaterowie, Chris Redfield i Sheva Alomar, muszą odkryć, kto za tym stoi. Po drodze spotkają postacie z poprzednich odsłon i zmierzą się z mutantami pełniącymi rolę bossów.

W trybie Mercenaries czekają cztery postacie, różnorodne bronie i rozmaite stroje.

Resident Evil 6 jest często uznawane przez fanów klasycznych odsłon za jedną z najsłabszych części serii, ale w kooperacji wciąż potrafi zapewnić niezapomniane wrażenia. Pisaliśmy o tym w naszym rankingu najlepszych gier Resident Evil. Gracze mogą przechodzić rozdziały poświęcone różnym bohaterom: Leonowi i Helenie, Chrisowi i Piersowi, Jake’owi i Sherry, a także dobrze znanej Adzie Wong (jej kampanii nie można jednak rozegrać w kooperacji).

W porównaniu z poprzednimi odsłonami Resident Evil 6 jeszcze mocniej stawia na widowiskową akcję, co sprzyja rozgrywce kooperacyjnej — zwłaszcza gdy chodzi po prostu o dobrą zabawę z przyjacielem.

Resident Evil Revelations 2 to poboczna odsłona głównej serii, która zebrała całkiem przychylne opinie graczy. Główną bohaterką jest Claire Redfield, która niespodziewanie trafia do opuszczonego więzienia. Musi odkryć, kto ją tam umieścił i dlaczego. W grze pojawiają się także inne ważne postacie, w tym uwielbiany przez fanów Barry Burton z pierwszej odsłony.

Kampanię można ukończyć wspólnie w trybie kooperacji. Oprócz tego dostępny jest Raid Mode — w zasadzie tryb Mercenaries na sterydach.

Kolejny horror akcji z zombie, ale w przeciwieństwie do Resident Evil historia jest tu bardziej komediowa i stanowi lekką parodię klasycznych horrorów George’a Romera.

Dead Rising 4 oferuje półotwarty świat i niezliczone sposoby eliminowania zombie. Możesz posiekać je mieczem świetlnym, użyć pił i kijów, ostrzelać z wyrzutni rakiet albo rozjechać traktorem czy innym pojazdem. Pomysłowych metod na zabijanie przeciwników jest bez liku, dlatego Dead Rising stawia przede wszystkim na dobrą zabawę, a dopiero potem na horror.

W chwili premiery fani krytykowali Dead Space 3 za odejście od horroru na rzecz akcji. Część tych zarzutów wydaje się jednak przesadzona, bo gra po raz pierwszy wprowadziła kooperację, pozwalając wspólnie eksplorować stację kosmiczną i walczyć o przetrwanie wśród groteskowych nekromorfów.

Gra szczególnie przypadnie do gustu fanom horrorów science fiction, takich jak The Thing czy Alien. Jedną z jej kluczowych cech jest rozbudowany system ulepszania ekwipunku, niezbędny w walce z potworami. Dead Space 3 oferuje też solidną fabułę, która kontynuuje wydarzenia z dwóch poprzednich gier i rozwija historię protagonisty.

Akcja Dead Island toczy się na tropikalnej wyspie, na którą przybywa grupa imprezowiczów spragnionych dobrej zabawy. Gdy budzą się po całonocnej imprezie, odkrywają jednak, że poza potężnym kacem mają jeszcze jeden problem — muszą przetrwać wśród zombie.

Gra ma przyzwoitą fabułę wyjaśniającą wybuch epidemii. Można w nią grać online ze znajomymi. Jednym z wyróżników Dead Island jest system walki wręcz. Bronią może być niemal wszystko — od kijów po piły łańcuchowe — a do dyspozycji są również broń palna.

Dying Light to kolejna gra Techlandu na tej liście. Podobnie jak Dead Island, oferuje otwarty świat i zombie. W porównaniu z poprzedniczką znacznie rozszerza jednak dostępne lokacje, dodaje więcej broni oraz wprowadza zaawansowane systemy poruszania się i rozgrywki.

Gracze muszą na przykład zwracać uwagę na porę dnia, bo nocą pojawiają się groźniejsze potwory — przed którymi uciec potrafią tylko najbardziej doświadczeni ocalali. Wyróżnikiem gry jest też parkour, pozwalający biegać po dachach, wspinać się na konstrukcje i wykonywać efektowne ruchy podczas walki z zombie.

Nie trzeba strzelać ani uciekać — wystarczy podejmować decyzje. Gry z tej kategorii bardziej przypominają filmy niż tradycyjną rozgrywkę: oferują rozgałęziające się fabuły, sekwencje QTE i nieustanne zagrożenie śmiercią bohaterów. W grupie zabawa jest szczególnie angażująca: każdy kibicuje swojej postaci, a zakończenie zależy od podjętych wyborów.

W 2015 roku Supermassive Games wydało swój pierwszy naprawdę duży tytuł, Until Dawn, który odniósł sukces. Nic dziwnego, że po eksperymentach z VR twórcy wrócili do interaktywnych horrorów fabularnych.

Owszem, The Dark Pictures Anthology: Man of Medan mocno polega na jump scare’ach, a jej fabuła niewiele wyróżnia się na tle typowych historii z filmów klasy B. Gra oferuje jednak autentycznie rozgałęzioną narrację, solidną obsadę, atrakcyjną oprawę wizualną i — co najważniejsze — kooperację, która znacznie uatrakcyjnia zabawę. Warto poświęcić kilka dni na odkrywanie wszystkich ścieżek, podejmowanie różnych decyzji, a nawet doprowadzenie do śmierci całej drużyny.

The Dark Pictures Anthology: House of Ashes to trzecia odsłona kooperacyjnej antologii horrorów Supermassive Games. Tym razem akcja rozgrywa się w Iraku w 2003 roku.

Wśród głównych bohaterów są członkowie niewielkiego oddziału amerykańskich żołnierzy, agentka CIA Rachel King oraz iracki sierżant Salim Othman. Podczas starcia wrogich sił dochodzi do trzęsienia ziemi, a obie strony trafiają pod ziemię — tam zaczyna się ich przerażająca podróż.

Wszystkie elementy rozgrywki znane z poprzednich odsłon pozostały na miejscu: rozgałęziająca się fabuła, sekwencje QTE decydujące o życiu lub śmierci bohaterów oraz nieustające poczucie niepewności. Gra może nie przeraża do szpiku kości, ale potrafi porządnie przestraszyć.

Na liście znalazł się kolejny projekt Supermassive Games — również interaktywny horror. Mowa o The Quarry, który oferuje lokalną kooperację dla maksymalnie ośmiu osób. Każdy uczestnik może sterować inną postacią i poznać jej historię.

Wydarzenia rozgrywają się na letnim obozie Hackett’s Quarry, gdzie opiekunowie postanawiają urządzić imprezę. Sytuacja szybko wymyka się spod kontroli, a bohaterowie trafiają w niebezpieczne i przerażające okoliczności, które przesądzą o ich losie.

W The Quarry zginąć może niemal każda postać. Podobnie jak w poprzednich grach, wszystko zależy od decyzji gracza. W rezultacie tytuł oferuje wiele zakończeń, z których część potrafi zaskoczyć.

Jeśli interesuje cię debiutancki projekt Supermassive Games, sprawdź jego nową wersję z 2024 roku. Until Dawn Remake, przygotowane na silniku Unreal Engine 5, wyraźnie poprawia oprawę wizualną dzięki wyższej rozdzielczości, lepszemu oświetleniu i większej szczegółowości. Nie obyło się jednak bez wad: niektóre sceny i dialogi przerobiono lub usunięto, a zmiany te upraszczają fabułę i sprawiają, że jest mniej spójna. Remake zastępuje też oryginalną ścieżkę dźwiękową, co również odbija się niekorzystnie na całym doświadczeniu. Mimo niedociągnięć nadal warto zagrać w tę wersję, która może być dobrym punktem wyjścia dla nowych graczy.

Klasyczny układ: jedna osoba steruje potworem, a pozostali próbują przetrwać lub wykonać cele. Asymetria zapewnia nieustanne napięcie — nigdy nie wiadomo, gdzie czai się łowca, a każdy dźwięk może być ostatnim, jaki usłyszysz. Jeśli chcesz naprawdę nastraszyć znajomych — albo samemu na nich zapolować — to sekcja dla ciebie.

Dead by Daylight to asymetryczny horror oparty na zabawie w kotka i myszkę. Grupa graczy musi przetrwać i uciec przed zabójcą, podczas gdy inna osoba na nich poluje.

Jednym z największych atutów gry jest bogactwo zawartości inspirowanej kultowymi seriami grozy. Znajdziemy tu postacie zarówno z filmów, jak i popularnych cykli gier, takich jak Resident Evil czy Silent Hill. Pojawiają się między innymi Leatherface, Michael Myers, Freddy Krueger, Ksenomorf, Nemesis oraz wielu innych zabójców znanych z horrorów. Niedawno do gry dołączyła też Vecna z serialu Stranger Things. Dead by Daylight to świetny sposób na spędzenie czasu ze znajomymi, stworzenie niezapomnianych wspomnień i powrót do klasycznych gier oraz filmów.

Horror z perspektywy pierwszej osoby, w którym grupa graczy poluje na Wielką Stopę — mityczne stworzenie o olbrzymich rozmiarach, nadludzkiej sile i niezwykłej zajadłości.

W BIGFOOT dostępne są dwa tryby. W pierwszym gracze walczą z Wielką Stopą sterowaną przez sztuczną inteligencję. W drugim jeden z uczestników wciela się w stwora.

Aby wygrać, trzeba korzystać z różnych rodzajów broni i przechytrzyć potwora — o ile wcześniej nie ogra was osoba, która nim steruje.

Podobnie jak Dead by Daylight, Friday the 13th: The Game to horror w formule 4 na 1. Podczas gdy w DBD występują postacie z wielu różnych horrorowych serii, Friday the 13th skupia się wyłącznie na własnym filmowym uniwersum.

Gracze mogą wcielić się w jedną z kilku wersji Jasona Voorheesa — brutalnie silnego zabójcy, który uwielbia polować na nastolatków w wyjątkowo krwawy sposób. Podobnie jak seria filmów, na której oparto grę, tytuł nie stroni od przemocy, ale świetnie sprawdza się też jako rozrywkowa kooperacja ze znajomymi.

Gra jest dołączona do remake’u Resident Evil 3 i opowiada o ośrodku szkoleniowym Umbrelli, w którym grupa czworga ocalałych musi zmierzyć się z graczem wcielającym się w rolę masterminda. Zespół przedziera się przez niebezpieczne lokacje, szuka specjalnych kluczy i odblokowuje sobie dalszą drogę. Na przejście każdej strefy ma pięć minut, a żeby uciec z eksperymentu, musi zaliczyć trzy takie obszary. W tym czasie przeciwnik wypuszcza hordy zombie, zastawia pułapki i przyzywa kultowe potwory, takie jak Tyrant — może nimi wszystkimi sterować.

System walki bywa dość toporny. Jeśli jednak masz już remake Resident Evil 3, nic nie stoi na przeszkodzie, by wskoczyć ze znajomymi do trybu wieloosobowego i spróbować przetrwać kolejny śmiertelnie niebezpieczny eksperyment Umbrelli.

Wieloosobowy horror rozgrywający się w uniwersum Hello Neighbor , pomiędzy pierwszym i drugim aktem oryginalnej gry. W Secret Neighbor gracze wcielają się w dzieci, które z ciekawości wpadają w niebezpieczną sytuację. Chcą uratować przyjaciela z piwnicy Sąsiada — problem w tym, że jedno z nich jest Sąsiadem.

Gracze dzielą się więc na tych, którzy próbują uciec, i tego, który chce ich schwytać. Dzieci muszą ostrożnie współpracować, zbierać klucze i próbować uwolnić przyjaciela, podczas gdy Sąsiad wykorzystuje różne gadżety, by na nie polować.

Asymetryczny wieloosobowy horror z perspektywy pierwszej osoby, wydany w 2021 roku po rocznym okresie wczesnego dostępu. Na pierwszy rzut oka rozgrywka jest dość prosta: grupa pięciu graczy musi znaleźć części i naprawić samochód, by uciec przed potworem, albo rozwiązać prostą zagadkę, zdobyć broń i stawić mu czoła. Po śmierci gracz nie opuszcza mapy, lecz zmienia się w mysz (tak, w mysz), która pomaga drużynie odnajdywać ważne przedmioty.

Główna cecha In Silence kryje się w tytule — trzeba zachować jak największą ciszę. Potwór słabo widzi, ale doskonale słyszy i reaguje na każdy dźwięk, więc nieustanna komunikacja odpada. Jeśli stwór cię dopadnie, możesz spróbować odeprzeć go latarką — o ile ma jeszcze dość energii.

Dostępny jest też trudniejszy tryb, w którym na mapie znajduje się mniej zasobów, a także tryb solo, gdzie potworem steruje SI.

Asymetryczny horror wieloosobowy na podstawie słynnej serii filmowej. Rozgrywka przypomina Dead by Daylight lub Friday the 13th: The Game, ale różni się od nich w kilku istotnych kwestiach. Po pierwsze, The Texas Chain Saw Massacre stawia na realizm: wiarygodne animacje postaci, brak elementów nadprzyrodzonych i przyziemne realia. Po drugie, na ocalałych poluje nie jeden, a kilku zabójców, co znacząco zmienia dynamikę rozgrywki. Są groźni, ale nie tak przytłaczająco silni jak w podobnych grach, więc również muszą ze sobą współpracować.

Jeśli zdecydujesz się zagrać w The Texas Chain Saw Massacre, pamiętaj, że wsparcie zakończyło się wraz z aktualizacją z maja 2025 roku, a serwery przechodzą na model P2P. Mogą więc zostać wyłączone w ciągu najbliższych lat, dlatego najlepiej kupić grę na promocji.

Podgatunek, który w ostatnich latach zyskał ogromną popularność — w dużej mierze dzięki sukcesowi Phasmophobia. Pomysł jest prosty: drużyna wkracza do nawiedzonego miejsca, by zbadać je, zidentyfikować lub wyeliminować paranormalne zagrożenie. Ważniejsza jest tu atmosfera niż akcja; strach budują udźwiękowienie, mrok i nieustanne poczucie, że ktoś cię obserwuje.

Warto od razu zaznaczyć, że Phasmophobia to jedna z najlepszych gier na tej liście i zdecydowanie zasługuje na uwagę. Wydana w 2020 roku szybko wspięła się na szczyty zestawień Twitcha dzięki świetnej rozgrywce, gęstej atmosferze i szeregowi wyjątkowych mechanik.

Wcielasz się w badaczy zjawisk paranormalnych. Twoim zadaniem jest wejść do miejsc, w których dochodzi do nadprzyrodzonych zdarzeń, zebrać dowody, odnaleźć ducha i ustalić, z jaką istotą masz do czynienia. Jedną z kluczowych mechanik jest reagowanie duchów na czat głosowy — wypowiedzenie ich imienia lub określonych słów może sprowokować odpowiedź. Gracze muszą więc uważać na to, co mówią, i unikać zbędnej paplaniny.

To jedna z najstraszniejszych gier, a obecność towarzysza wcale nie musi zmniejszać poziomu grozy. Strach nie wynika tu z tanich jumpscare’ów, lecz z pieczołowicie budowanej atmosfery. Jeśli jeszcze nie znasz tego tytułu, zdecydowanie warto go rozważyć.

Pacify to gra, w której gracze trafiają do nawiedzonego domu. Wszystko zaczyna się od agenta nieruchomości, który chce wystawić posiadłość na sprzedaż, ale słyszy pogłoski o zjawiskach paranormalnych. Aby je zweryfikować, wynajmuje ekipę z PAH Inc. (Paranormal Activity Helpers Incorporated), której zadaniem jest zbadanie sprawy.

Możesz grać w grupie liczącej maksymalnie cztery osoby. Gracze mogą współpracować albo działać przeciwko sobie. Podczas śledztwa muszą zebrać dowody na obecność mrocznej siły, wchodząc w interakcje z przedmiotami i szukając kluczy, by eksplorować posiadłość. Muszą jednak zachować szczególną ostrożność, aby nie obudzić zła ani nie stać się jego kolejnymi ofiarami.

W FOREWARNED gracze wcielają się w archeologów badających starożytne egipskie ruiny — nieświadomych, że czeka tam na nich coś znacznie bardziej złowrogiego. Przebudziło się pradawne zło, spragnione ludzkich dusz. Zespół musi znaleźć sposób, by powstrzymać potężne nadprzyrodzone istoty przed ucieczką i wywołaniem apokalipsy.

Poziomy generowane są proceduralnie, więc każda rozgrywka oferuje inne wrażenia. Gra obsługuje też rzeczywistość wirtualną, zapewniając jeszcze większą immersję.

Gra o kultystach, w której celem jest odprawienie rytuału i przepędzenie złowrogiej istoty. Jej historia zostaje przedstawiona przed każdą rozgrywką.

Cele na wszystkich mapach w Devour są zasadniczo takie same: znaleźć wymaganą liczbę przedmiotów rytualnych (lub zwierząt), zbezcześcić je albo oczyścić w wyznaczonych miejscach, a następnie zniszczyć. Gracze łapią kozy, zbierają jajka i klucze, a przy tym uciekają przed opętanymi wrogami, pająkami, duchami i nieustępliwym potworem. Jedyną obroną przed tym krwiożerczym bestiariuszem jest latarka UV: eliminuje zwykłych przeciwników, ale bossa jedynie spowalnia — a w końcowych fazach nawet to przestaje działać.

Przed rozgrywką można też wybrać różne atuty — nie wszystkie są niezbędne, ale niektóre mogą się przydać. Dostępny jest również poziom trudności „koszmar”, w którym gracze tracą nawet latarkę, oraz tryb solo dla tych, którzy chcą stawić czoła wszystkiemu w pojedynkę.

W Hellcoming , w które może grać maksymalnie czterech graczy, celem jest przepędzenie demona przez zniszczenie specjalnego artefaktu wiążącego go ze światem ludzi. To niełatwe zadanie: artefakt znajduje się na ołtarzu głęboko w leżu demona, do którego można się dostać wyłącznie przez portal. Leże chronią też magiczne pieczęcie skażone różnymi rodzajami zła — właśnie od ich oczyszczenia gracze muszą zacząć. Lokacje są rozległe, demon pozostaje w ciągłym ruchu, a na mapie pojawiają się rozmaite złowrogie istoty, które próbują przeszkodzić graczom w ratowaniu świata.

Gracze mają do dyspozycji różne narzędzia, między innymi odkurzacz zbierający płyny, detektor pomagający namierzać demoniczne istoty oraz szczotki do usuwania różnych rodzajów skażenia. Wraz z postępami stopniowo rośnie poziom trudności, a także liczba wrogów próbujących rozerwać graczy na strzępy.

Dla fanów horrorów o duchach niezależne studio Renderise stworzyło Ghost Watchers, w którym gracze badają opuszczone domy w poszukiwaniu zjawisk nadprzyrodzonych.

Podczas śledztw gracze wchodzą w interakcje z różnymi przedmiotami, aby ustalić rodzaj, wiek i temperament ducha. Istoty dzielą się na wiele kategorii, wśród których są duchy samobójców, a nawet pełnoprawne demony.

Jeden z udanych naśladowców niezwykle popularnego Phasmophobia. Demonologist wiernie odtwarza jego strukturę, wiele mechanik rozgrywki i ogólną koncepcję. Gracze trafiają do opuszczonego domu zamieszkanego przez wrogiego ducha i muszą skorzystać ze specjalistycznego sprzętu, by zebrać wskazówki oraz ustalić dokładny rodzaj istoty.

Kluczowa różnica polega na tym, że po zakończeniu śledztwa gracze mogą kontynuować rozgrywkę, podjąć się dodatkowych wyzwań, a nawet spróbować przeprowadzić egzorcyzm — funkcję nieobecną w Phasmophobia. Warto też zaznaczyć, że Demonologist może przerażać jeszcze bardziej niż jego główny konkurent, co zaskakuje, biorąc pod uwagę, jak intensywne jest już Phasmophobia.

Najmłodszy i najszybciej rozwijający się podgatunek: drużyna trafia do niebezpiecznego miejsca, zbiera zasoby lub łupy i próbuje ujść z życiem. Śmiertelność jest wysoka, przewidywalność zerowa. To właśnie tu rodzą się najbardziej chaotyczne historie — gdy wszystko idzie gładko, aż jeden z graczy hałasuje w najgorszym możliwym momencie.

Do Lethal Company idealnie pasuje powiedzenie „nie oceniaj książki po okładce”. Gra może nie zachwycać oprawą wizualną, ale to jedna z najbardziej przerażających kooperacyjnych przygód dla grupy znajomych.

W Lethal Company ty i twoi towarzysze wcielacie się w zbieraczy złomu wysyłanych przez korporację na opuszczone księżyce. Musicie działać szybko i sprawnie, by wyrobić normę. Problem w tym, że najcenniejsze łupy zwykle kryją się w przemysłowych kompleksach — skomplikowanych labiryntach, których korytarze często prowadzą donikąd. Na dodatek te miejsca są zamieszkane przez niebezpieczne potwory.

Stworzenia w Lethal Company dzielą się na różne typy, z których każdy ma własne wzorce zachowań. Mimo futurystycznej scenerii gracze nie spotykają cyborgów ani mutantów, lecz duchy, przerażające ożywione lalki i olbrzymie owady. Potwory te przypominają raczej istoty z internetowych creepypast niż tradycyjne zagrożenia rodem z science fiction.

Niezależny hit 2025 roku i groźny rywal takich gier jak Phasmophobia czy Lethal Company.

W R.E.P.O. drużyna nieuzbrojonych androidów o osobliwym wyglądzie wkracza do opuszczonych budynków i posiadłości, by odzyskać cenne antyki lub sprzęt i dostarczyć je do punktu ewakuacji. Przedmioty podlegają prawom fizyki i mają określoną wytrzymałość, więc trzeba ostrożnie obchodzić się z łupami, by nie rozbić kruchych obiektów. Brzmi łatwo? Tylko w teorii — przeszkadzają w tym nieustannie patrolujące poziom niebezpieczne potwory. Dlatego kluczowe jest zachowanie ciszy i współpraca. Więcej szczegółów znajdziesz w naszej zapowiedzi R.E.P.O..

Najnowsza gra w stylu Lethal Company, która zadebiutowała we wczesnym dostępie w październiku 2025 roku. MIMESIS nie wprowadza wielu zupełnie nowych pomysłów — poza jednym: przeciwnikami naśladującymi graczy dzięki AI. Naśladują ich zachowanie, gesty, a nawet głosy na czacie głosowym, przez co łatwo zmylić współgraczy i popełnić fatalny błąd.

Kooperacyjne horrory, w których akcja ustępuje miejsca walce o przetrwanie pod nieustanną presją. Ograniczone zasoby, kruche postacie i konieczność przemyślenia każdego kroku sprawiają, że rozgrywka jest wyjątkowo trzymająca w napięciu. Nie chodzi tylko o ukrywanie się przed zagrożeniami — liczy się skuteczna współpraca: dzielenie się zapasami, koordynowanie działań i podejmowanie decyzji, które bezpośrednio wpływają na to, czy komuś uda się ujść z życiem. W tej kategorii znajdziesz jedne z najlepszych symulatorów survivalowych dostępnych obecnie.

The Forest to przebojowy survivalowy symulator z perspektywy pierwszej osoby i mocnymi elementami horroru. Gracze trafiają do lasu zamieszkanego przez krwiożerczych, zmutowanych kanibali, którzy mają ochotę na ludzkie mięso. Aby przetrwać, trzeba nauczyć się budować schronienia, wytwarzać przydatne przedmioty i pilnować poziomu głodu swojej postaci. Do obrony można wykorzystać prowizoryczną broń i pułapki.

7 Days to Die to popularna gra survivalowa, której akcja rozgrywa się podczas apokalipsy zombie. Czeka tu na nas ogromny otwarty świat o imponującej powierzchni 100 kilometrów kwadratowych. Podczas eksploracji można zarówno łączyć siły, jak i walczyć ze sobą.

Do dyspozycji są setki przedmiotów i szeroki wybór broni. W grze znajdziemy również systemy craftingu oraz rozwoju umiejętności. Postać trzeba stworzyć od podstaw, nadając jej niepowtarzalny wygląd i dobierając wyposażenie.

Poza walką o przetrwanie gracze mogą wykonywać różnorodne zadania rozsiane po mapie. Niektórzy NPC pozwalają handlować i wymieniać się przydatnymi przedmiotami. Można też polować i uprawiać ziemię. To w zasadzie sandboks łączący horror, mechaniki strzelanki i elementy survivalowe.

Świetny sposób, by przekonać się, jak wygląda życie podczas apokalipsy zombie. Akcja State of Decay 2 rozgrywa się w Stanach Zjednoczonych po wybuchu epidemii wirusa, który zamienił większość populacji w bezmyślne, krwiożercze potwory. Ocalali muszą zjednoczyć siły, by przetrwać w trudnych warunkach.

Gracze muszą wytwarzać przedmioty, umacniać bazę i współpracować z innymi ocalałymi dla wspólnego dobra. State of Decay 2 oferuje tryb dla jednego gracza, ale największe wrażenie robi podczas rozgrywki ze znajomymi.

Kooperacyjne horrory, których nie da się łatwo przypisać do standardowych podgatunków. Znajdziesz tu gry z nietypowymi mechanikami, eksperymentalnymi formami i połączeniami różnych gatunków.

Słynna seria Outlast powraca — tym razem z mocnym naciskiem na rozgrywkę kooperacyjną. W grze może uczestniczyć maksymalnie czterech graczy, z których każdy kontroluje jednego obiektu testów. Głównym celem jest przetrwanie serii prób zaprojektowanych przez naukowców.

Fabuła The Outlast Trials opowiada o ludziach poddawanych przerażającym eksperymentom w tajemniczym ośrodku podczas zimnej wojny. Aby przetrwać, muszą zmierzyć się z koszmarnymi scenariuszami i obłąkanymi więźniami.

DESOLATE to kooperacyjny horror, w którym drużyny liczące do czterech osób trafiają na wyspę Granichny — miejsce katastrofalnego wydarzenia. Od tamtej pory nawiedzają ją anomalie, a ludzie zmienili się w zmutowane potwory.

Gracze mogą wytwarzać przedmioty, rozwijać postacie i ulepszać broń — wszystko to jest niezbędne, by przetrwać wśród tych stworzeń. Muszą też odkryć prawdę o tragedii, która doprowadziła do śmierci niezliczonych osób.

Darmowy kooperacyjny horror dla dwóch osób z nietypowym pomysłem. Celem jest poskładanie rozbitego umysłu poprzez przemierzanie labiryntów psychiki człowieka nękanego koszmarami.

W Eronoctosis: Put Yourself Together gracze mają różne role: jedna osoba niesie latarkę, która oświetla drogę i ujawnia ukryte potwory, a druga korzysta z kamery, by je eliminować. Kluczowa jest współpraca — kamera działa tylko na przeciwników, których oświetlono. Jeśli stworzenie podejdzie zbyt blisko, postać ginie, a gra rozpoczyna się od nowa.

Kooperacyjny horror o uczniach. Można grać w pojedynkę lub w grupie liczącej maksymalnie cztery osoby.

Fabuła Lunch Lady opowiada o nastolatkach, którzy w obliczu zbliżających się egzaminów postanawiają wykraść odpowiedzi z materiałów szkolnych. Plan szybko bierze w łeb: nocą szkołą rządzi tajemnicza Lunch Lady, przez co zadanie staje się znacznie bardziej niebezpieczne.

Gracze muszą znaleźć 10 stron z odpowiedziami i klucze do zamkniętych drzwi, a następnie uciec ze szkoły, nie dając się złapać. Lunch Lady jest nieśmiertelna, więc pozostaje tylko się ukrywać — zwłaszcza gdy w twoją stronę zaczynają latać przybory kuchenne i siekiery.

Największą siłą Blackout Club jest klimat przywodzący na myśl takie dzieła jak Stranger Things, To i Miasteczko Twin Peaks. Fabuła opowiada o tajemniczym miasteczku, w którym ludzie znikają, a każdej nocy mieszkańcy wstają z łóżek i w transie snują się po ulicach. Tylko nieliczne dzieci pozostają odporne na ten stan. Zakładają więc Blackout Club, by odkryć, co tak naprawdę się dzieje.

Uzbrojeni w kusze, piankę rozprężną, smartfony i inne przydatne przedmioty, gracze każdej nocy wyruszają na śledztwo, zbierają łupy i zdobywają punkty postępu.

Ponieważ grę stworzyli twórcy Thief 3 i serii BioShock , znajdziemy w niej charakterystyczne cechy immersive simów: wolniejsze tempo, wiele sposobów działania i różnorodne rozwiązania. Cele są generowane proceduralnie — czasem trzeba zebrać dowody, innym razem kogoś uratować albo wykonać inne zadanie. Najważniejsze, by nie dać się zauważyć dorosłym ani stworzeniu znanemu jako Figure.

Projekt studia Fair Games, twórców Protocol — gry znanej wśród miłośników niszowych produkcji. W Loco Parentis gracz wychodzi z mieszkania i spotyka małą, budzącą podejrzenia dziewczynkę, która prosi o pomoc w odnalezieniu matki. To, co początkowo wydaje się prostym zadaniem, szybko przeradza się w coś znacznie bardziej niepokojącego.

Blok mieszkalny rządzi się niemożliwymi do wyjaśnienia prawami: dotarcie na parter za każdym razem przenosi nas z powrotem na górę. Każda pętla odsłania kolejne szczegóły fabuły i wprowadza nowe wrogie istoty, a amunicja i baterie do latarki pozostają na wagę złota. Napięcie psychiczne stopniowo narasta, a zagadki bywają tak niejasne, że gracze biorą je za błędy.

Gra ma swoje wady, ale jej klimat wystarcza, by naprawdę przestraszyć.

Grupa przyjaciół ulega wypadkowi samochodowemu w górach i zostaje uwięziona w przerażającym lesie, bez zasięgu. Jedyną szansą na przetrwanie jest przedarcie się przez las i dotarcie do najbliższego miasteczka.

Kluczową mechaniką Sign of Silence jest hałas: każdy ruch może przyciągnąć potwory, więc gracze muszą poruszać się po cichu i koordynować swoje działania. Mapa obejmuje lasy, bagna i opuszczone tereny miejskie. Uciec można na kilka sposobów: windą, łodzią, helikopterem albo odprawiając rytuał, który przepędzi mrok.

Artykuł przygotowali Gennady Chemeris i Fazil Dzhyndzholiia.

Na łagodny początek sprawdzą się The Quarry lub Dark Pictures: House of Ashes. To interaktywne filmy: śledzisz fabułę i podejmujesz decyzje, bez konieczności biegania czy strzelania. Jeśli wolisz coś bardziej dynamicznego, wypróbuj Devour lub Ghost Watchers — rozgrywka jest prosta, ale od samego początku atmosfera robi się gęsta.

Tak, choć jest ich mniej. The Quarry i Dark Pictures obsługują lokalną kooperację dla maksymalnie ośmiu osób — każda kontroluje własną postać. Większość pozostałych gier z zestawienia zaprojektowano przede wszystkim z myślą o rozgrywce online.

Jeśli zależy ci na nieustannym napięciu, wybierz GTFO lub Lethal Company — presja nie odpuszcza ani na chwilę. W horrorze stawiającym na atmosferę lepiej sprawdzą się Phasmophobia i Demonologist: strach wynika tu z nieznanego, a nie z nagłych wyskakujących straszaków.

Większość tych gier dobrze sprawdza się w duecie. GTFO i Lethal Company zaprojektowano z myślą o czterech graczach, ale można w nie grać także we dwójkę — będzie po prostu trudniej. R.E.P.O., Devour, Demonologist i Ghost Watchers szczególnie dobrze nadają się do gry w parze.

Z tej listy za darmo dostępne jest Eronoctosis: Put Yourself Together. Dead by Daylight i Phasmophobia są płatne, ale często trafiają na promocje lub są rozdawane w EGS.

Horrory kooperacyjne doskonale sprawdzają się w trybie wieloosobowym: strach staje się intensywniejszy, a nieprzewidziane sytuacje zamieniają się w najlepsze wspomnienia z gier. Aktualizujemy to zestawienie wraz z premierami nowych tytułów, więc warto tu zaglądać.

Jeśli szukasz czegoś mniej strasznego, ale nadal nastawionego na współpracę, sprawdź naszą pełną listę najlepszych gier kooperacyjnych. A jeśli wolisz bać się w pojedynkę — zajrzyj do naszego zestawienia najlepszych horrorów.