Najlepsze kooperacyjne horrory — najstraszniejsze gry do wspólnej zabawy

Najlepsze kooperacyjne horrory na PC, PS4, PS5 i Xbox — straszne gry, w które możesz zagrać online ze znajomym. Wspólne przeżywanie strachu wciąga znacznie bardziej niż samotna rozgrywka: w niektórych grach trzeba poruszać się po cichu i działać w zgranym zespole, w innych drużyna mierzy się z jednym potworem, a jeszcze inne pozwalają wcielić się w badaczy zjawisk paranormalnych. W tym artykule przedstawiamy najlepsze kooperacyjne horrory w różnych odsłonach: online, lokalnej i asymetrycznej rozgrywce wieloosobowej.

Jeśli szukasz gier kooperacyjnych bez horroru — sprawdź najlepsze gry kooperacyjne na wszystkie platformy.

To najbardziej wymagający rodzaj kooperacyjnych horrorów: samo przetrwanie nie wystarczy — musicie działać w synchronizacji, bo inaczej wszystko się posypie. Gry z tej sekcji łączą intensywną akcję z nieustanną presją: hordami wrogów, ograniczonymi zasobami i koniecznością wzajemnego osłaniania się. W pojedynkę są albo zbyt trudne, albo po prostu mniej wciągające.

Pierwsza gra na naszej liście opowiada historię bezimiennych więźniów, którzy na początku swojej drogi widzą spokojne niebo — by chwilę później, za nieznane przewinienia, zostać zesłani w otchłań. W grze znajdziemy kilka lokacji, ale każda z nich jest mroczna i pełna grozy. Potwory są niemal ślepe, za to mają doskonały słuch, więc skradanie się jest niezbędne. Ponura atmosfera, konieczność cichego poruszania się niczym ninja i poleganie na zgranej współpracy — wszystko to buduje napięcie, dzięki któremu od GTFO trudno się oderwać.

Napięcie rośnie również podczas intensywnych starć, kiedy trzeba szybko rozstawić wieżyczki, podłożyć miny i bronić drzwi przed falami wrogów, a na koniec pędzić co sił do punktu ewakuacji. Jeśli lubisz takie trzymające w napięciu doświadczenia, zajrzyj do naszej listy najlepszych horrorów.

Hunt: Showdown 1896 trudno nazwać pełnoprawnym horrorem — to raczej strzelanka z perspektywy pierwszej osoby z elementami grozy. Mimo to fani mrocznych przygód ze znajomymi nie powinni pomijać tej produkcji.

Za grę odpowiada znane studio Crytek, słynące przede wszystkim z serii Crysis. Tym razem twórcy porzucili science fiction na rzecz amerykańskiego southern gothic. Łowcy potworów walczą tu ze sobą, próbując przetrwać na rozległej mapie pełnej różnorodnych stworzeń.

Do największych atutów Hunt: Showdown należą imponująca oprawa graficzna (w końcu to gra Crytek) oraz niezwykle wciągająca rozgrywka łącząca elementy PvP i PvE. Dostępnych jest też kilka trybów, w których można współpracować lub rywalizować solo o nagrody. Jeśli lubisz takie doświadczenia, koniecznie sprawdź naszą listę najlepszych extraction shooterów, na której zebraliśmy więcej podobnych gier.

To nie szczególnie straszna, ale pełna napięcia i — co najważniejsze — bardzo wciągająca gra osadzona w uniwersum Obcego.

W Aliens: Fireteam Elite oddział marines przedziera się przez kolejne poziomy, odpierając ataki różnych rodzajów ksenomorfów. Drużyna musi działać szybko, trzymać się razem i rozsądnie korzystać z broni oraz wyposażenia. Dostępny arsenał i gadżety zależą od wybranej klasy i określają rolę każdego marine’a: zwiadowca wysyła drony oznaczające sylwetki wrogów, a technik specjalizuje się w wieżyczkach obronnych.

Warto też zwrócić uwagę na klimat: udźwiękowienie, styl wizualny obcych, wyposażenie i otoczenie zaczerpnięto wprost z filmowej sagi, dzięki czemu gra wiernie oddaje ducha oryginału.

Mimo upływu lat Left 4 Dead 2 nadal jest świetnym kooperacyjnym horrorem i jedną z najlepszych strzelanek o zombie wszech czasów. Nic dziwnego, że ponad 90% recenzji gry na Steamie jest pozytywnych.

Założenia są proste — wraz ze znajomymi trafiasz na mapę opanowaną przez zarażonych ludzi i potwory. Twoim celem jest zabić jak najwięcej wrogów, dotrzeć do końca poziomu i nie stać się daniem głównym. W grze znajdziesz szeroki wybór broni, różnorodne mapy i kilka krótkich kampanii.

Kooperacyjna strzelanka od Turtle Rock Studios, założonego przez wielu twórców oryginalnego Left 4 Dead. Zgodnie z oczekiwaniami Back 4 Blood jest duchowym następcą kultowej gry. Podstawowe założenia pozostały bez zmian: przedzierasz się przez kolejne poziomy i eliminujesz zwykłe oraz specjalne zombie, które dynamicznie pojawiają się za sprawą dyrektora AI.

Back 4 Blood to solidna gra, choć nie dorównuje poprzedniczce. Brakuje jej podobnego uroku, a twórcy przeładowali rozgrywkę niepotrzebnymi systemami i grindowaniem. Mimo to, jeśli Left 4 Dead już ci się znudziło, trudno uznać tę alternatywę za najgorszy wybór.

Killing Floor 2 to kolejna gra, w której bardziej liczy się zabawa niż strach. To dynamiczna strzelanka z perspektywy pierwszej osoby, w której gracze łączą siły, by odpierać fale wrogów i od czasu do czasu mierzyć się z bossami.

Do dyspozycji jest mnóstwo broni — od broni białej po pistolety i karabiny maszynowe. Oprócz standardowej kooperacji Killing Floor 2 oferuje też tryb PvP dla 12 graczy, w którym można sprawdzić swoje umiejętności przeciwko prawdziwym przeciwnikom.

W dniu premiery Killing Floor 3 spotkało się z dość sporą krytyką, ale od tamtej pory twórcy ulepszali grę za pomocą aktualizacji. Obecnie jest to dynamiczna, kooperacyjna strzelanka grozy z solidnym wyborem map, świetną oprawą wizualną, satysfakcjonującą strzelaniną i dużą dawką brutalności. Projektowi wciąż jednak ciążą problemy, takie jak przeciętna optymalizacja czy futurystyczna broń, która nie do końca pasuje do realiów gry. Nie ma tu poważnych wad, ale jest jeszcze pole do poprawy.

Piąta odsłona Resident Evil jest powszechnie uznawana za słabszą od czwartej, ale mimo to zdobyła sympatię wielu fanów. Duża w tym zasługa trybu kooperacji, który pozwala wspólnie z przyjacielem przeżywać fabułę.

Akcja Resident Evil 5 rozgrywa się w Afryce, a konkretnie w autonomicznym regionie Kijuju, gdzie wykryto epidemię wirusa zamieniającego ludzi w zombie. Główni bohaterowie, Chris Redfield i Sheva Alomar, muszą odkryć, kto za tym wszystkim stoi. Po drodze spotykają postacie z poprzednich odsłon i stawiają czoła zmutowanym bossom.

W trybie Mercenaries dostępne są cztery postacie, różnorodne rodzaje broni i rozmaite stroje.

Resident Evil 6 fani klasycznych odsłon często uznają za jedną z najsłabszych części serii, ale rozgrywka w kooperacji wciąż może dostarczyć niezapomnianych wrażeń. Pisaliśmy o tym w naszym rankingu najlepszych gier Resident Evil. Gracze mogą przechodzić rozdziały poświęcone różnym postaciom, między innymi Leonowi i Helenie, Chrisowi i Piersowi, Jake’owi i Sherry, a także dobrze znanej Adzie Wong (jej kampania nie obsługuje jednak trybu kooperacji).

W porównaniu z poprzednimi odsłonami Resident Evil 6 jeszcze mocniej stawia na widowiskową akcję, co dobrze sprawdza się w kooperacji — zwłaszcza jeśli po prostu chcecie się dobrze bawić z przyjacielem.

Resident Evil Revelations 2 to spin-off głównej serii, który zebrał całkiem dobre opinie graczy. Główną bohaterką jest Claire Redfield, która niespodziewanie trafia do opuszczonego więzienia. Musi odkryć, kto ją tam umieścił i dlaczego. W grze pojawiają się też inne ważne postacie, w tym ulubieniec fanów Barry Burton z pierwszej odsłony serii.

Kampanię można ukończyć wspólnie w trybie kooperacji. Dostępny jest także Raid Mode — w zasadzie tryb Mercenaries na sterydach.

Kolejna pełna akcji gra grozy o zombie, ale w odróżnieniu od Resident Evil jej historia ma bardziej komediowy charakter i stanowi lekką parodię klasycznych horrorów George’a Romera.

Dead Rising 4 oferuje półotwarty świat i niezliczone sposoby na eliminowanie zombie. Możesz ciąć je mieczem świetlnym, używać pił i kijów, ostrzeliwać z wyrzutni rakiet albo rozjeżdżać traktorem i innymi pojazdami. Kreatywnych metod zabijania przeciwników jest całe mnóstwo, dlatego Dead Rising stawia przede wszystkim na zabawę, a dopiero potem na horror.

Po premierze fani krytykowali Dead Space 3 za odejście od horroru na rzecz akcji. Część tych zarzutów wydaje się jednak przesadzona, bo gra po raz pierwszy w serii wprowadziła tryb kooperacji, pozwalający wspólnie eksplorować stację kosmiczną i walczyć o przetrwanie wśród groteskowych nekromorfów.

Gra przypadnie do gustu zwłaszcza fanom horrorów science fiction, takich jak The Thing czy Alien. Jednym z jej kluczowych elementów jest rozbudowany system ulepszania ekwipunku, niezbędny w walce z potworami. Dead Space 3 oferuje również solidną fabułę, która kontynuuje wydarzenia z dwóch poprzednich gier i szerzej przedstawia przeszłość głównego bohatera.

Akcja Dead Island rozgrywa się na tropikalnej wyspie, na którą przybywa grupa imprezowiczów spragnionych dobrej zabawy. Gdy budzą się po całonocnej imprezie, odkrywają, że oprócz potężnego kaca mają jeszcze jeden problem — muszą przetrwać wśród zombie.

Gra ma przyzwoitą fabułę wyjaśniającą przyczyny wybuchu epidemii. Można w nią grać online ze znajomymi. Jednym z największych atutów Dead Island jest system walki wręcz. Jako broń posłużyć może niemal wszystko — od kijów po piły łańcuchowe — a do dyspozycji są także pistolety.

Dying Light to kolejna gra Techlandu na tej liście. Podobnie jak Dead Island, oferuje otwarty świat i zombie. W porównaniu z poprzedniczką znacznie rozszerza jednak dostępne lokacje, dodaje więcej broni oraz wprowadza zaawansowane mechaniki poruszania się i rozgrywki.

Gracze muszą na przykład zwracać uwagę na porę dnia, ponieważ nocą pojawiają się groźniejsze potwory — przed którymi uciec potrafią tylko najbardziej doświadczeni ocalali. Kolejnym wyróżnikiem jest parkour, pozwalający biegać po dachach, wspinać się na różne konstrukcje i wykonywać efektowne ruchy podczas walki z zombie.

Nie trzeba strzelać ani uciekać — wystarczy podejmować decyzje. Gry z tej kategorii przypominają bardziej filmy niż tradycyjne produkcje: oferują rozgałęziające się fabuły, sekwencje QTE i nieustanne zagrożenie śmiercią postaci. Wspólna rozgrywka jest szczególnie angażująca: każdy kibicuje swojej postaci, a zakończenie zależy od podjętych wyborów.

W 2015 roku Supermassive Games wydało swój pierwszy naprawdę duży tytuł, Until Dawn, który stał się hitem. Nic dziwnego, że po eksperymentach z VR twórcy wrócili do interaktywnych horrorów.

Owszem, The Dark Pictures Anthology: Man of Medan w dużej mierze opiera się na nagłych straszakach, a fabuła niewiele odbiega od typowych scenariuszy filmów klasy B. Gra oferuje jednak prawdziwie rozgałęzioną historię, solidną obsadę, atrakcyjną oprawę wizualną i — co najważniejsze — kooperację, która znacznie uatrakcyjnia zabawę. Warto poświęcić kilka dni na odkrycie wszystkich ścieżek fabularnych, podejmowanie różnych decyzji, a nawet doprowadzenie do śmierci całej obsady.

The Dark Pictures Anthology: House of Ashes to trzecia odsłona kooperacyjnej antologii horrorów studia Supermassive Games. Tym razem akcja rozgrywa się w Iraku w 2003 roku.

Wśród głównych bohaterów są członkowie niewielkiego oddziału amerykańskich żołnierzy, agentka CIA Rachel King oraz iracki sierżant Salim Othman. Podczas starcia wrogich sił dochodzi do trzęsienia ziemi, a obie strony lądują pod ziemią — tam zaczyna się ich przerażająca podróż.

Wszystkie elementy rozgrywki z poprzednich części pozostały na miejscu: rozgałęziona fabuła, sekwencje QTE decydujące o życiu lub śmierci bohaterów oraz nieustanne poczucie niepewności. Gra może nie przeraża do szpiku kości, ale potrafi porządnie nastraszyć.

Na liście znalazła się kolejna produkcja Supermassive Games — również interaktywny horror. Mowa o The Quarry, który oferuje lokalną kooperację dla maksymalnie ośmiu graczy. Każdy z uczestników może sterować inną postacią i śledzić jej losy.

Akcja rozgrywa się na letnim obozie Hackett’s Quarry, gdzie opiekunowie postanawiają urządzić imprezę. Sytuacja szybko wymyka się spod kontroli, a bohaterowie trafiają w niebezpieczne i przerażające okoliczności, które zadecydują o ich losie.

W The Quarry zginąć może niemal każda postać. Tak jak w poprzednich grach, wszystko zależy od decyzji gracza. W rezultacie produkcja ma wiele zakończeń, a niektóre z nich potrafią zaskoczyć.

Jeśli interesuje cię debiutancka gra Supermassive Games, sprawdź nową wersję z 2024 roku. Until Dawn Remake, stworzony na Unreal Engine 5, oferuje zauważalnie lepszą oprawę wizualną dzięki wyższej rozdzielczości, ulepszonemu oświetleniu i większej szczegółowości. Nie obyło się jednak bez wad: część scen i dialogów przerobiono lub usunięto, a zmiany te upraszczają fabułę i sprawiają, że jest mniej spójna. Remake zastępuje też oryginalną ścieżkę dźwiękową, co również negatywnie wpływa na całościowe wrażenia. Mimo niedociągnięć nadal warto w niego zagrać, a dla nowych graczy może być dobrym punktem wejścia.

Klasyczny układ: jeden gracz steruje potworem, a pozostali próbują przetrwać lub wykonać cele. Ta asymetria nieustannie buduje napięcie — nigdy nie wiadomo, gdzie czai się łowca, a każdy dźwięk może być ostatnim. Jeśli chcesz porządnie nastraszyć znajomych — albo samemu na nich zapolować — to sekcja dla ciebie.

Dead by Daylight to asymetryczny horror oparty na zabawie w kotka i myszkę. Grupa graczy musi przetrwać i uciec przed zabójcą, którym steruje inny uczestnik.

Jedną z największych zalet gry jest bogactwo zawartości nawiązującej do kultowych horrorów. Pojawiają się w niej postacie z filmów oraz popularnych serii gier, takich jak Resident Evil i Silent Hill. Spotkamy tu między innymi Leatherface’a, Michaela Myersa, Freddy’ego Kruegera, Ksenomorfa, Nemesisa i wielu innych zabójców znanych z kultowych horrorów. Niedawno do gry trafił także Vecna z Stranger Things. Dead by Daylight to świetny sposób na wspólną zabawę ze znajomymi, stworzenie niezapomnianych wspomnień i powrót do klasycznych gier oraz filmów.

Pierwszoosobowy horror, w którym grupa graczy poluje na Wielką Stopę — mityczne stworzenie olbrzymich rozmiarów, obdarzone nadludzką siłą i niezwykle agresywne.

W BIGFOOT dostępne są dwa tryby. W pierwszym gracze walczą z Wielką Stopą sterowaną przez sztuczną inteligencję. W drugim jeden z uczestników wciela się w tę bestię.

Aby wygrać, trzeba używać różnych rodzajów broni i przechytrzyć potwora — o ile wcześniej nie przechytrzy cię gracz, który nim steruje.

Podobnie jak Dead by Daylight, Friday the 13th: The Game to horror w formule 4 na 1. DBD łączy postacie z wielu różnych serii grozy, natomiast Friday the 13th skupia się wyłącznie na własnym filmowym uniwersum.

Gracze mogą wybrać jedną z kilku wersji Jasona Voorheesa — niezwykle silnego zabójcy, który uwielbia brutalnie polować na nastolatków. Podobnie jak seria filmów, na której oparto grę, jest ona pełna przemocy, ale świetnie sprawdza się też jako zabawna kooperacyjna rozgrywka ze znajomymi.

Gra jest dołączona do remake’u Resident Evil 3 i opowiada o ośrodku szkoleniowym Umbrella, w którym grupa czworga ocalałych musi zmierzyć się z graczem wcielającym się w rolę masterminda. Zespół przedziera się przez niebezpieczne lokacje, szuka specjalnych kluczy i odblokowuje dalszą drogę. Na przejście każdej strefy ma pięć minut, a ucieczka z eksperymentu wymaga ukończenia trzech takich obszarów. Tymczasem przeciwnik wypuszcza hordy zombie, zastawia pułapki i przywołuje kultowe potwory, takie jak Tyrant — nad wszystkimi może przejąć kontrolę.

System walki bywa dość toporny. Jeśli jednak masz już remake Resident Evil 3, warto dołączyć do rozgrywki wieloosobowej ze znajomymi i spróbować przetrwać kolejny śmiertelnie niebezpieczny eksperyment Umbrelli.

Wieloosobowy horror osadzony w uniwersum Hello Neighbor , którego akcja rozgrywa się między pierwszym a drugim aktem oryginalnej gry. W Secret Neighbor gracze wcielają się w dzieci, które z ciekawości wpadają w niebezpieczną sytuację. Chcą uratować przyjaciela z piwnicy Sąsiada — problem w tym, że jedno z nich jest Sąsiadem.

Gracze dzielą się więc na tych, którzy próbują uciec, oraz tego, który chce ich schwytać. Dzieci muszą ostrożnie współpracować, zbierać klucze i spróbować uwolnić przyjaciela, a Sąsiad może wykorzystać różne gadżety, by na nie polować.

Asymetryczny horror wieloosobowy z perspektywy pierwszej osoby, wydany w 2021 roku po roku spędzonym we wczesnym dostępie. Na pierwszy rzut oka rozgrywka jest dość prosta: grupa pięciu graczy musi znaleźć części i naprawić samochód, by uciec przed potworem, albo rozwiązać nieskomplikowaną zagadkę, zdobyć broń i stawić mu czoła. Po śmierci gracz nie opuszcza mapy — zamienia się w mysz (tak, w mysz), która pomaga drużynie znaleźć ważne przedmioty.

Główna cecha In Silence kryje się w tytule — trzeba zachowywać się jak najciszej. Potwór słabo widzi, ale ma znakomity słuch i reaguje na każdy dźwięk, więc stała komunikacja nie wchodzi w grę. Jeśli stworzenie cię dopadnie, możesz spróbować się bronić latarką — o ile ma jeszcze wystarczająco dużo energii.

Dostępny jest też trudniejszy tryb z mniejszą liczbą zasobów na mapie, a także tryb solo, w którym potworem steruje SI.

Asymetryczny horror wieloosobowy oparty na słynnej serii filmowej. Rozgrywką przypomina Dead by Daylight lub Friday the 13th: The Game, ale wprowadza kilka istotnych różnic. Po pierwsze, The Texas Chain Saw Massacre stawia na realizm: wiarygodne animacje postaci, brak elementów nadprzyrodzonych i przyziemne realia. Po drugie, na ocalałych poluje kilku zabójców, a nie jeden, co znacząco zmienia dynamikę rozgrywki. Choć zabójcy są groźni, nie mają tak przytłaczającej przewagi jak w podobnych grach, dlatego również muszą ze sobą współpracować.

Jeśli zdecydujesz się wypróbować The Texas Chain Saw Massacre, pamiętaj, że wsparcie zakończyło się po aktualizacji z maja 2025 roku, a serwery przechodzą na model P2P. Mogą więc zostać wyłączone w nadchodzących latach, dlatego najlepiej kupić grę w promocji.

Podgatunek, który w ostatnich latach zyskał ogromną popularność — w dużej mierze dzięki sukcesowi Phasmophobia. Podstawowe założenie jest proste: drużyna wkracza do nawiedzonego miejsca, by zbadać, zidentyfikować lub wyeliminować paranormalne zagrożenie. Atmosfera jest tu ważniejsza od akcji, a strach budują dźwięki, mrok i nieustanne poczucie, że ktoś cię obserwuje.

Warto od razu zaznaczyć, że Phasmophobia to jedna z najlepszych gier na tej liście i zdecydowanie warto poświęcić jej uwagę. Wydana w 2020 roku szybko wspięła się na szczyt zestawień Twitcha dzięki świetnej rozgrywce, gęstej atmosferze i wielu unikatowym mechanikom.

Wcielasz się w badaczy zjawisk paranormalnych. Twoim zadaniem jest wejść do miejsc, w których dzieje się coś nadprzyrodzonego, zebrać dowody, odnaleźć ducha i ustalić, z jakim bytem masz do czynienia. Jedną z kluczowych mechanik jest reakcja duchów na czat głosowy — wypowiedzenie ich imienia lub określonych słów może sprowokować odpowiedź. Gracze muszą więc uważać podczas komunikacji i unikać zbędnego gadania.

To jedna z najstraszniejszych gier na rynku, a obecność towarzysza wcale nie musi zmniejszać poziomu grozy. Strach wynika tu nie z tanich jump scare’ów, lecz z umiejętnie budowanej atmosfery. Jeśli jeszcze nie było okazji zagrać, warto to rozważyć.

Pacify to gra, w której gracze trafiają do nawiedzonego domu. Wszystko zaczyna się od agenta nieruchomości, który chce wystawić posiadłość na sprzedaż, ale słyszy plotki o zjawiskach paranormalnych. By je zweryfikować, wynajmuje ekipę z PAH Inc. (Paranormal Activity Helpers Incorporated), której zadaniem jest zbadanie sytuacji.

Możesz grać w grupie liczącej maksymalnie cztery osoby. Gracze mogą współpracować lub działać przeciwko sobie. Podczas śledztwa muszą zebrać dowody na obecność mrocznej siły, wchodząc w interakcje z przedmiotami i szukając kluczy, które pozwolą im eksplorować posiadłość. Muszą jednak zachować szczególną ostrożność, by nie obudzić zła i nie stać się jego kolejnymi ofiarami.

W grze FOREWARNED gracze wcielają się w archeologów eksplorujących starożytne egipskie ruiny — nieświadomych, że czeka tam na nich coś o wiele bardziej złowrogiego. Przebudziło się pradawne zło, które łaknie ludzkich dusz. Drużyna musi znaleźć sposób, by powstrzymać potężne nadprzyrodzone istoty przed ucieczką i wywołaniem apokalipsy.

Poziomy są generowane proceduralnie, więc każda rozgrywka zapewnia inne wrażenia. Gra obsługuje też wirtualną rzeczywistość, co pozwala jeszcze bardziej zanurzyć się w świecie gry.

Gra o kultystach, w której trzeba odprawić rytuał i wygnać złowrogą istotę. Przed każdym meczem poznajemy historię wydarzeń.

Cele na wszystkich mapach w Devour są z grubsza takie same: znaleźć wymaganą liczbę przedmiotów rytualnych (lub zwierząt), zbezcześcić je albo oczyścić w wyznaczonych miejscach, a następnie zniszczyć. Gracze łapią kozy, zbierają jajka i klucze, jednocześnie uciekając przed opętanymi wrogami, pająkami, duchami i nieustępliwym potworem. Jedyną obroną przed tym krwiożerczym bestiariuszem jest latarka UV: eliminuje zwykłych wrogów, ale tylko spowalnia bossa — a w końcowych etapach nie pomaga już nawet ona.

Przed meczem można też wybrać różne atuty — nie wszystkie są niezbędne, ale niektóre okazują się bardzo przydatne. Jest również poziom trudności Koszmar, na którym gracze tracą nawet latarkę, oraz tryb solo dla tych, którzy chcą stawić czoła wszystkiemu w pojedynkę.

W Hellcoming (dla maksymalnie czterech graczy) celem jest wygnanie demona przez zniszczenie specjalnego artefaktu, który wiąże go ze światem ludzi. To niełatwe zadanie: artefakt znajduje się na ołtarzu w głębi legowiska demona, do którego można dostać się wyłącznie przez portal. Co więcej, legowisko chronią magiczne pieczęcie skażone różnymi formami zła — gracze muszą zacząć od ich oczyszczenia. Lokacje są rozległe, demon pozostaje w ciągłym ruchu, a na mapie pojawiają się różne złowrogie istoty, które próbują powstrzymać graczy przed ocaleniem świata.

Gracze mają do dyspozycji szereg narzędzi, takich jak odkurzacz do zbierania cieczy, wykrywacz pomagający namierzać demoniczne istoty oraz szczotki służące do usuwania różnych rodzajów skażenia. Wraz z postępami rośnie poziom trudności, a także liczba wrogów próbujących rozerwać graczy na strzępy.

Miłośnikom horrorów o duchach niezależne studio Renderise przygotowało Ghost Watchers, w którym gracze eksplorują opuszczone domy w poszukiwaniu śladów aktywności nadprzyrodzonej.

Podczas śledztwa gracze wchodzą w interakcje z różnymi przedmiotami, aby ustalić rodzaj, wiek i temperament ducha. Duchy należą do kilku kategorii, w tym do tych, które popełniły samobójstwo, a nawet pełnoprawnych demonów.

Jeden z udanych naśladowców niezwykle popularnego Phasmophobia. Demonologist wiernie odtwarza jego strukturę, wiele mechanik rozgrywki i ogólną koncepcję. Gracze trafiają do opuszczonego domu zamieszkanego przez wrogo nastawionego ducha i muszą użyć specjalistycznego sprzętu, by zebrać wskazówki i określić dokładny rodzaj istoty.

Najważniejsza różnica polega na tym, że po zakończeniu śledztwa można kontynuować grę, podejmować dodatkowe wyzwania, a nawet spróbować przeprowadzić egzorcyzm — funkcję nieobecną w Phasmophobia. Warto też zauważyć, że Demonologist potrafi być jeszcze straszniejszy od swojego głównego konkurenta, co zaskakuje, biorąc pod uwagę, jak intensywne jest już Phasmophobia.

To najmłodszy i najszybciej rozwijający się podgatunek: drużyna wkracza do niebezpiecznej lokacji, zbiera zasoby lub łupy i próbuje uciec z życiem. Śmiertelność jest wysoka, a przewidywalność zerowa. Właśnie tu rodzą się najbardziej chaotyczne historie — wszystko idzie gładko, aż jeden z graczy narobi hałasu w najgorszym możliwym momencie.

Powiedzenie „nie oceniaj książki po okładce” doskonale oddaje podejście, z jakim warto zasiąść do Lethal Company. To może nie być najbardziej imponująca wizualnie gra, ale należy do najstraszniejszych kooperacyjnych doświadczeń dla grupy znajomych.

W Lethal Company ty i twoi towarzysze wcielacie się w zbieraczy złomu wysyłanych przez korporację na opuszczone księżyce. Musicie działać szybko i sprawnie, by wyrobić normę. Problem w tym, że najcenniejsze łupy zwykle kryją się w przemysłowych kompleksach — skomplikowanych labiryntach, w których korytarze często prowadzą donikąd. Te miejsca zamieszkują też niebezpieczne potwory.

Stworzenia w Lethal Company dzielą się na różne typy, z których każdy ma własne wzorce zachowań. Mimo futurystycznej scenerii gracze nie spotykają cyborgów ani mutantów, lecz duchy, przerażające ożywione lalki i gigantyczne owady. Te potwory przypominają raczej postacie z internetowych creepypast niż typowe zagrożenia science fiction.

Niezależny hit 2025 roku i mocny konkurent takich gier jak Phasmophobia czy Lethal Company.

W R.E.P.O. drużyna nieuzbrojonych androidów o osobliwym wyglądzie wkracza do opuszczonych budynków i posiadłości, by odzyskać cenne antyki lub sprzęt i dostarczyć je do punktu ewakuacji. Przedmioty podlegają prawom fizyki i mają określoną wytrzymałość, dlatego gracze muszą ostrożnie obchodzić się z łupami, by nie stłuc kruchych obiektów. Brzmi łatwo? Tylko w teorii: przeszkadzają w tym nieustannie patrolujące poziom niebezpieczne potwory. Dlatego tak ważne jest, by zachować ciszę i współpracować. Więcej informacji znajdziesz w naszej zapowiedzi R.E.P.O..

Najnowsza gra w stylu Lethal Company, która trafiła do wczesnego dostępu w październiku 2025 roku. MIMESIS nie wprowadza wielu fundamentalnie nowych pomysłów — z wyjątkiem jednego: wrogów-mimików napędzanych przez sztuczną inteligencję. Naśladują zachowania graczy, używają gestów, a nawet powielają ich głosy na czacie głosowym, przez co łatwo zmylić drużynę i doprowadzić do fatalnych błędów.

Kooperacyjne horrory, w których akcja ustępuje miejsca walce o przetrwanie pod nieustanną presją. Ograniczone zasoby, kruche postacie i konieczność przemyślenia każdego kroku sprawiają, że rozgrywka jest wyjątkowo napięta. Chodzi nie tylko o ukrywanie się przed zagrożeniami, lecz także o skuteczną współpracę: dzielenie się zapasami, koordynowanie działań i podejmowanie decyzji, od których zależy, czy ktokolwiek zdoła ujść z życiem. W tej kategorii znajdziesz jedne z najlepszych symulatorów przetrwania dostępnych obecnie.

The Forest to popularny pierwszoosobowy symulator przetrwania z wyraźnymi elementami horroru. Gracze trafiają do lasu zamieszkanego przez krwiożerczych, zmutowanych kanibali, którzy tylko czekają, by pożreć ludzkie mięso. Aby przetrwać, trzeba nauczyć się budować schronienia, wytwarzać przydatne przedmioty i pilnować poziomu głodu postaci. Do obrony można wykorzystać prowizoryczną broń oraz pułapki.

7 Days to Die to popularna gra o przetrwaniu w świecie opanowanym przez zombie. Oferuje ogromny otwarty świat o imponującej powierzchni 100 kilometrów kwadratowych. Podczas eksploracji gracze mogą zawiązywać sojusze albo walczyć ze sobą.

Do dyspozycji są setki przedmiotów i szeroki wybór broni. Gra oferuje także systemy wytwarzania przedmiotów oraz rozwój umiejętności. Postać trzeba stworzyć od podstaw, nadając jej niepowtarzalny wygląd i wyposażenie.

Poza walką o przetrwanie gracze mogą wykonywać różne zadania rozsiane po mapie. Niektórzy bohaterowie niezależni umożliwiają handel i wymianę przydatnych przedmiotów. Można też polować i uprawiać ziemię. To w zasadzie sandboks łączący horror, mechaniki strzelanki i elementy survivalu.

Świetny sposób, by przekonać się, jak wygląda życie podczas apokalipsy zombie. Akcja State of Decay 2 rozgrywa się w Stanach Zjednoczonych po wybuchu epidemii wirusa, który zmienił większość ludzi w krwiożercze, bezmyślne istoty. Ocalali muszą połączyć siły, by przetrwać w trudnych warunkach.

Gracze muszą wytwarzać przedmioty, umacniać bazę i współpracować z innymi ocalałymi dla wspólnego dobra. State of Decay 2 oferuje tryb dla jednego gracza, ale największe wrażenie robi podczas rozgrywki ze znajomymi.

Kooperacyjne horrory, które trudno przypisać do standardowych podgatunków. Znajdziesz tu gry z nietypowymi mechanikami, eksperymentalnymi formami i połączeniami różnych gatunków.

Słynna seria Outlast powraca — tym razem z mocnym naciskiem na rozgrywkę kooperacyjną. W grze może uczestniczyć maksymalnie czterech graczy, z których każdy steruje obiektem testów. Głównym celem jest przetrwanie serii prób zaprojektowanych przez naukowców.

Fabuła The Outlast Trials opowiada o ludziach poddawanych przerażającym eksperymentom w tajemniczym ośrodku podczas zimnej wojny. Aby przetrwać, muszą stawić czoła koszmarnym scenariuszom i obłąkanym więźniom.

DESOLATE to kooperacyjny horror, w którym maksymalnie czteroosobowa drużyna wyrusza na wyspę Granichny, miejsce katastrofalnego wydarzenia. Od tamtej pory na tym obszarze pojawiają się anomalie, a ludzie zmienili się w zmutowane potwory.

Gracze mogą wytwarzać przedmioty, rozwijać postacie i ulepszać broń — wszystko to jest niezbędne, by przetrwać wśród tych stworzeń. Muszą także odkryć prawdę o tragedii, która doprowadziła do śmierci niezliczonych osób.

Darmowy kooperacyjny horror dla dwóch graczy z nietypowym pomysłem. Celem jest poskładanie rozbitego umysłu, przemierzając labirynty koszmarnej psychiki pewnej osoby.

W Eronoctosis: Put Yourself Together gracze mają różne role: jeden niesie latarkę, która oświetla drogę i ujawnia ukryte potwory, a drugi używa kamery, by je eliminować. Kluczowa jest współpraca — kamera działa tylko na oświetlonych przeciwników. Jeśli stwór podejdzie zbyt blisko, postać ginie, a rozgrywka zaczyna się od nowa.

Kooperacyjny horror o uczniach. Można grać samemu lub w maksymalnie cztery osoby.

Fabuła Lunch Lady opowiada o nastolatkach, którzy w obliczu zbliżających się egzaminów postanawiają wykraść odpowiedzi z materiałów szkolnych. Nic jednak nie idzie zgodnie z planem: nocą szkołę przejmuje tajemnicza Lunch Lady, przez co cała akcja staje się znacznie bardziej niebezpieczna.

Gracze muszą znaleźć 10 stron z odpowiedziami i klucze do zamkniętych drzwi, a następnie uciec ze szkoły, nie dając się złapać. Lunch Lady jest nieśmiertelna, więc pozostaje tylko się ukrywać — zwłaszcza gdy w waszą stronę zaczynają latać przybory kuchenne i siekiery.

Głównym atutem Blackout Club jest atmosfera przywodząca na myśl takie dzieła jak Stranger Things, To i Twin Peaks. Fabuła skupia się na tajemniczym miasteczku, w którym ludzie znikają, a każdej nocy mieszkańcy wstają z łóżek i wędrują po ulicach w transie. Tylko garstka dzieci pozostaje odporna na ten stan. Zakładają Blackout Club, by odkryć, co tak naprawdę się dzieje.

Uzbrojeni w kusze, piankę rozprężną, smartfony i inne narzędzia, gracze każdej nocy wyruszają na śledztwo, zbierają łupy i zdobywają punkty postępu.

Ponieważ grę stworzyli deweloperzy stojący za Thief 3 i serią BioShock , znajdziemy w niej charakterystyczne cechy immersive simów: wolniejsze tempo, wiele sposobów działania i różnorodne rozwiązania. Cele są generowane proceduralnie — czasem trzeba zebrać dowody, innym razem kogoś uratować lub wykonać inne zadania. Najważniejsze, by nie dać się zauważyć dorosłym ani stworzeniu znanemu jako Figure.

Projekt studia Fair Games, twórców Protocol, tytułu znanego w niszowych kręgach. W Loco Parentis gracz wychodzi z mieszkania i spotyka małą, podejrzanie wyglądającą dziewczynkę, która prosi o pomoc w odnalezieniu mamy. To, co wydaje się prostym zadaniem, szybko przeradza się w coś znacznie bardziej niepokojącego.

W bloku dzieją się rzeczy niemożliwe: dotarcie na parter przenosi nas z powrotem na górę — i tak bez końca. Każdy cykl odsłania nowe szczegóły fabuły i wprowadza kolejne wrogie stworzenia, a amunicji i baterii do latarki wciąż brakuje. Psychiczne napięcie stopniowo narasta, a zagadki bywają tak niejasne, że gracze biorą je za błędy.

Gra ma swoje wady, ale jej atmosfera wystarczy, by naprawdę przestraszyć.

Grupa przyjaciół ma wypadek samochodowy w górach i zostaje uwięziona w przerażającym lesie, gdzie nie ma zasięgu. Jedyną szansą na przetrwanie jest przedrzeć się przez las i dotrzeć do najbliższego miasteczka.

Kluczową mechaniką Sign of Silence jest hałas: każde działanie może przyciągnąć potwory, dlatego gracze muszą poruszać się cicho i koordynować swoje poczynania. Mapa obejmuje lasy, bagna i opuszczone tereny miejskie. Można uciec na kilka sposobów: windą, łodzią, helikopterem albo odprawiając rytuał, który przepędzi ciemność.

Artykuł przygotowali Giennadij Czemieris i Fazil Dżyndżolija.

Na spokojny początek sprawdzą się The Quarry lub Dark Pictures: House of Ashes. To interaktywne filmy: śledzisz fabułę i podejmujesz decyzje, bez konieczności biegania czy strzelania. Jeśli wolisz coś bardziej aktywnego, wypróbuj Devour lub Ghost Watchers — rozgrywka jest prosta, ale atmosfera od początku trzyma w napięciu.

Tak, choć jest ich mniej. The Quarry i Dark Pictures obsługują lokalną kooperację dla maksymalnie ośmiu graczy — każdy steruje własną postacią. Większość pozostałych gier z listy zaprojektowano przede wszystkim z myślą o rozgrywce online.

Jeśli zależy ci na nieustannym napięciu, wybierz GTFO lub Lethal Company — presja nie odpuszcza ani na chwilę. W horrorach stawiających na atmosferę sprawdzą się Phasmophobia i Demonologist: strach wynika tu z nieznanego, a nie z nagłych straszaków.

Większość tych gier dobrze sprawdza się w duecie. GTFO i Lethal Company zaprojektowano z myślą o czterech graczach, ale można w nie grać we dwójkę — będzie po prostu trudniej. R.E.P.O., Devour, Demonologist i Ghost Watchers szczególnie dobrze nadają się do gry w dwie osoby.

Z tej listy bezpłatnie dostępne jest Eronoctosis: Put Yourself Together. Dead by Daylight i Phasmophobia są płatne, ale często trafiają na promocje lub są rozdawane w EGS.

Kooperacyjne horrory świetnie sprawdzają się w multiplayerze: strach jest większy, a nieprzewidziane sytuacje stają się najlepszymi wspomnieniami z gry. Aktualizujemy tę listę w miarę premier kolejnych tytułów, więc zaglądaj tu ponownie.

Jeśli szukasz czegoś mniej strasznego, ale nadal kooperacyjnego, sprawdź naszą obszerną listę najlepszych gier kooperacyjnych. A jeśli wolisz bać się w pojedynkę, zajrzyj do naszego zestawienia najlepszych horrorów.