Najlepsze kooperacyjne horrory — najstraszniejsze gry do wspólnej rozgrywki

Najlepsze kooperacyjne horrory na PC, PS4, PS5 i konsole Xbox — straszne gry, w które możesz zagrać online ze znajomym. Wspólne przeżywanie strachu wciąga znacznie bardziej niż samotna rozgrywka: niektóre gry zmuszają do cichego poruszania się i ścisłej współpracy, inne stawiają drużynę przeciwko jednemu potworowi, a jeszcze inne pozwalają wcielić się w badaczy zjawisk paranormalnych. W tym artykule przedstawiamy najlepsze kooperacyjne horrory w różnych wariantach: online, lokalnie oraz w asymetrycznym trybie wieloosobowym.

Jeśli szukasz gier kooperacyjnych bez elementów horroru, sprawdź najlepsze gry kooperacyjne na wszystkie platformy.

To najbardziej wymagający rodzaj kooperacyjnego horroru: samo przetrwanie nie wystarczy — musicie działać w zgraniu, bo inaczej wszystko się posypie. Gry z tej kategorii łączą intensywną akcję z nieustanną presją: hordy wrogów, ograniczone zasoby i konieczność wzajemnego osłaniania się. Samotna gra jest albo zbyt trudna, albo po prostu mniej wciągająca.

Pierwsza gra na naszej liście opowiada o więźniach bez twarzy, którzy na samym początku swojej wędrówki widzą spokojne niebo — po czym za nieznane przewinienia zostają zesłani w głęboką otchłań. W grze znajdziemy kilka lokacji, ale każda jest mroczna i pełna grozy. Potwory są niemal ślepe, za to mają doskonały słuch, więc skradanie się jest niezbędne. Ponura atmosfera, konieczność poruszania się bezszelestnie niczym ninja i poleganie na zgranej współpracy zespołowej sprawiają, że od GTFO trudno się oderwać.

Napięcie rośnie również podczas intensywnych starć, gdy trzeba szybko rozstawić wieżyczki, podłożyć miny i bronić drzwi przed kolejnymi falami wrogów, a w finale ruszyć sprintem do punktu ewakuacji. Jeśli lubisz takie emocjonujące przeżycia, zajrzyj na naszą listę najlepszych horrorów.

Hunt: Showdown 1896 trudno nazwać pełnoprawnym horrorem — to raczej strzelanka z perspektywy pierwszej osoby z elementami grozy. Mimo to miłośnicy mrocznych przygód w gronie znajomych nie powinni pomijać tej gry.

Za grę odpowiada znane studio Crytek, kojarzone przede wszystkim z serią Crysis. Tym razem twórcy porzucili science fiction i zabrali nas na amerykańskie Południe w gotyckim wydaniu, gdzie łowcy potworów walczą ze sobą i próbują przetrwać na rozległej mapie pełnej różnorodnych stworzeń.

Do największych atutów Hunt: Showdown należą imponująca oprawa graficzna (w końcu to gra Cryteka) oraz niezwykle wciągająca rozgrywka łącząca elementy PvP i PvE. Dostępnych jest też kilka trybów, w których gracze mogą łączyć siły albo rywalizować solo o nagrody. Jeśli lubisz takie doświadczenia, zajrzyj na naszą listę najlepszych ekstrakcyjnych strzelanek, gdzie zebraliśmy więcej podobnych gier.

Nie jest szczególnie straszna, ale trzyma w napięciu i — co najważniejsze — wciąga. To gra osadzona w uniwersum Obcego.

W Aliens: Fireteam Elite oddział marines przedziera się przez kolejne poziomy, odpierając ataki różnych rodzajów ksenomorfów. Drużyna musi działać szybko, współpracować i rozsądnie korzystać z broni oraz wyposażenia. Dostępny arsenał i gadżety zależą od wybranej klasy, która określa rolę każdego żołnierza: zwiadowca wykorzystuje drony ujawniające sylwetki wrogów, a technik specjalizuje się w wieżyczkach obronnych.

Warto też wyróżnić atmosferę: udźwiękowienie, wygląd ksenomorfów, sprzętu i otoczenia żywcem przeniesiono z filmowej sagi, dzięki czemu gra jest niezwykle wierna pierwowzorowi.

Mimo upływu lat Left 4 Dead 2 wciąż jest świetnym kooperacyjnym horrorem i jedną z najlepszych strzelanek o zombie wszech czasów. Nic dziwnego, że ponad 90% recenzji gry na Steamie jest pozytywnych.

Założenia są proste — ty i znajomi traficie na mapę opanowaną przez zarażonych ludzi i potwory. Waszym celem jest zabicie jak największej liczby wrogów, dotarcie do końca poziomu i uniknięcie roli dania głównego. Gra oferuje szeroki wybór broni, zróżnicowane mapy i kilka krótkich kampanii.

Kooperacyjna strzelanka od Turtle Rock Studios, założonego przez wielu twórców oryginalnego Left 4 Dead. Zgodnie z oczekiwaniami Back 4 Blood jest duchowym następcą kultowego tytułu. Podstawowe założenia pozostały bez zmian: przemierzamy poziomy, strzelamy do zwykłych i specjalnych zombie, których pojawianiem się dynamicznie steruje dyrektor AI.

Back 4 Blood to solidna gra, choć nie dorównuje swojemu poprzednikowi. Brakuje jej podobnego uroku, a twórcy przeciążyli rozgrywkę niepotrzebnymi systemami i grindowaniem. Jeśli jednak masz już dość Left 4 Dead, ta alternatywa wcale nie jest najgorsza.

Killing Floor 2 to kolejna gra, w której liczy się bardziej zabawa niż strach. To dynamiczna strzelanka z perspektywy pierwszej osoby, w której gracze łączą siły, by odpierać kolejne fale wrogów i od czasu do czasu mierzyć się z bossami.

Do wyboru jest mnóstwo broni — od białej po pistolety i karabiny maszynowe. Oprócz standardowej kooperacji Killing Floor 2 oferuje też tryb PvP dla 12 graczy, w którym można sprawdzić swoje umiejętności przeciwko innym osobom.

W chwili premiery Killing Floor 3 spotkało się z dość dużą krytyką, ale od tamtej pory twórcy ulepszyli grę za pomocą aktualizacji. Obecnie to dynamiczna kooperacyjna strzelanka grozy z solidnym zestawem map, świetną oprawą graficzną, satysfakcjonującą walką z użyciem broni palnej i dużą dawką brutalności. Produkcję wciąż hamują jednak problemy, takie jak przeciętna optymalizacja i futurystyczna broń, która nie do końca pasuje do realiów gry. Nie ma tu poważnych wad, ale nadal jest sporo miejsca na poprawki.

Piąta odsłona Resident Evil jest powszechnie uznawana za słabszą od czwartej, ale mimo to zdołała zdobyć sympatię wielu fanów. W dużej mierze zawdzięcza to trybowi kooperacji, który pozwala wspólnie z przyjacielem przeżyć fabułę gry.

Akcja Resident Evil 5 rozgrywa się w Afryce, a konkretnie w autonomicznym regionie Kijuju, gdzie wykryto epidemię wirusa zamieniającego ludzi w zombie. Główni bohaterowie, Chris Redfield i Sheva Alomar, muszą odkryć, kto za tym stoi. Po drodze spotykają postacie znane z poprzednich odsłon i mierzą się z mutantami będącymi bossami.

W trybie The Mercenaries znajdziemy cztery postacie, różnorodną broń i rozmaite stroje.

Resident Evil 6 fani klasycznych odsłon często uznają za jedną z najsłabszych części serii, ale w kooperacji gra wciąż potrafi zapewnić niezapomniane wrażenia. Pisaliśmy o tym w naszym rankingu najlepszych gier z serii Resident Evil. Gracze mogą przechodzić rozdziały poświęcone różnym bohaterom: Leonowi i Helenie, Chrisowi i Piersowi, Jake’owi i Sherry, a także dobrze znanej Adzie Wong (jej kampanii nie można jednak ukończyć w kooperacji).

W porównaniu z poprzednimi odsłonami Resident Evil 6 jeszcze mocniej stawia na widowiskową akcję, co sprawdza się w kooperacji — zwłaszcza gdy chodzi po prostu o dobrą zabawę z przyjacielem.

Resident Evil Revelations 2 to spin-off głównej serii, który zebrał całkiem dobre opinie graczy. Główną bohaterką jest Claire Redfield, która niespodziewanie trafia do opuszczonego więzienia. Musi odkryć, kto i dlaczego ją tam umieścił. W grze pojawiają się też inne ważne postacie, w tym ulubieniec fanów Barry Burton, znany z pierwszej odsłony.

Kampanię można ukończyć wspólnie w trybie kooperacji. Jest też Raid Mode — w zasadzie tryb The Mercenaries na sterydach.

Kolejna zombie-apokalipsa w konwencji horroru akcji, ale w przeciwieństwie do Resident Evil fabuła jest tu bardziej komediowa i stanowi lekką parodię klasycznych horrorów George’a Romera.

Dead Rising 4 oferuje półotwarty świat i niezliczone sposoby na eliminowanie zombie. Możesz ciąć je mieczem świetlnym, używać pił i kijów, ostrzeliwać z wyrzutni rakiet albo rozjeżdżać traktorem czy innym pojazdem. Kreatywnych metod zabijania przeciwników jest mnóstwo, dlatego w Dead Rising najważniejsza jest zabawa, a dopiero potem horror.

Po premierze fani krytykowali Dead Space 3 za odejście od horroru na rzecz akcji. Część tych zarzutów wydaje się jednak przesadzona, bo gra po raz pierwszy w serii wprowadziła kooperację, pozwalając wspólnie eksplorować stację kosmiczną i walczyć o przetrwanie wśród groteskowych nekromorfów.

Gra szczególnie przypadnie do gustu fanom horrorów science fiction, takich jak The Thing czy Alien. Jednym z jej kluczowych elementów jest rozbudowany system ulepszania wyposażenia, niezbędny w walce z potworami. Dead Space 3 oferuje również solidną fabułę, która kontynuuje wydarzenia z dwóch poprzednich gier i rozwija historię głównego bohatera.

Akcja Dead Island rozgrywa się na tropikalnej wyspie, na którą przybywa grupa imprezowiczów, by dobrze się bawić. Po przebudzeniu po całonocnej zabawie odkrywają jednak, że oprócz potężnego kaca mają jeszcze jeden problem — muszą przetrwać wśród zombie.

Gra oferuje niezłą fabułę wyjaśniającą przyczyny wybuchu epidemii. Można grać online ze znajomymi. Jednym z największych atutów Dead Island jest walka wręcz. Gracze mogą używać niemal wszystkiego jako broni — od kijów po piły łańcuchowe — a do dyspozycji są również pistolety i karabiny.

Dying Light to kolejna gra Techlandu na tej liście. Podobnie jak Dead Island, oferuje otwarty świat i zombie. W porównaniu z poprzedniczką znacznie rozszerza jednak dostępne lokacje, dodaje więcej broni oraz wprowadza zaawansowane systemy poruszania się i rozgrywki.

Gracze muszą na przykład zwracać uwagę na porę dnia, bo nocą pojawiają się groźniejsze potwory — uciec przed nimi potrafią tylko najbardziej doświadczeni ocalali. Kolejnym wyróżnikiem gry jest parkour, który pozwala biegać po dachach, wspinać się na budynki i wykonywać efektowne ruchy podczas walki z zombie.

Nie trzeba tu strzelać ani uciekać — wystarczy podejmować decyzje. Gry z tej kategorii przypominają raczej filmy niż tradycyjną rozgrywkę: oferują rozgałęziające się fabuły, sekwencje QTE i nieustanne ryzyko śmierci bohaterów. W grupie zabawa jest szczególnie wciągająca: każdy kibicuje swojej postaci, a zakończenie zależy od podjętych wyborów.

W 2015 roku Supermassive Games wydało swój pierwszy naprawdę duży tytuł, Until Dawn, który okazał się hitem. Nic dziwnego, że po eksperymentach z VR twórcy wrócili do opowiadania interaktywnych horrorów.

Owszem, The Dark Pictures Anthology: Man of Medan mocno polega na nagłych straszakach, a jej fabuła niewiele wyróżnia się na tle typowych historii z filmów klasy B. Gra oferuje jednak prawdziwie rozgałęzioną opowieść, zgraną obsadę, atrakcyjną oprawę wizualną i — co najważniejsze — kooperację, która znacznie uatrakcyjnia zabawę. Warto poświęcić kilka dni na odkrycie wszystkich ścieżek fabularnych, sprawdzenie różnych wyborów, a nawet doprowadzenie do śmierci wszystkich bohaterów.

The Dark Pictures Anthology: House of Ashes to trzecia odsłona kooperacyjnej antologii horrorów od Supermassive Games. Tym razem akcja rozgrywa się w Iraku w 2003 roku.

Wśród głównych bohaterów są członkowie niewielkiego oddziału amerykańskich żołnierzy, agentka CIA Rachel King oraz iracki sierżant Salim Othman. Podczas starcia przeciwnych sił dochodzi do trzęsienia ziemi, a obie strony grzęzną pod ziemią — tam rozpoczyna się ich przerażająca podróż.

Wszystkie elementy rozgrywki z poprzednich odsłon pozostały na miejscu: rozgałęziająca się fabuła, sekwencje QTE decydujące o życiu i śmierci postaci oraz nieustanne poczucie niepewności. Gra może nie przyprawia o prawdziwe przerażenie, ale potrafi porządnie przestraszyć.

Kolejna gra Supermassive Games trafia na tę listę — to również interaktywny horror. Mowa o The Quarry, które oferuje lokalną kooperację dla maksymalnie ośmiu graczy. Każdy uczestnik może sterować inną postacią i poznać jej historię.

Akcja rozgrywa się na letnim obozie Hackett’s Quarry, gdzie opiekunowie postanawiają urządzić imprezę. Sytuacja szybko wymyka się spod kontroli, a bohaterowie trafiają w niebezpieczne i przerażające okoliczności, które przesądzą o ich losie.

W The Quarry zginąć może niemal każda postać. Podobnie jak w poprzednich grach, wszystko zależy od decyzji gracza. W efekcie tytuł oferuje wiele zakończeń, a niektóre z nich potrafią zaskoczyć.

Jeśli interesuje cię przede wszystkim debiutancka gra Supermassive Games, sprawdź jej nową wersję z 2024 roku. Until Dawn Remake, oparty na Unreal Engine 5, oferuje wyraźnie lepszą oprawę wizualną dzięki wyższej rozdzielczości, ulepszonemu oświetleniu i większej szczegółowości. Nie obyło się jednak bez wad: część scen i dialogów przerobiono lub usunięto, a zmiany te upraszczają fabułę i sprawiają, że jest mniej spójna. Remake zastąpił też oryginalną ścieżkę dźwiękową, co również odbija się negatywnie na całości. Mimo tych niedociągnięć nadal warto w niego zagrać, a nowym graczom może posłużyć za dobry punkt wyjścia.

Klasyczny układ: jeden gracz steruje potworem, a pozostali próbują przetrwać lub wykonać cele. Asymetria buduje nieustanne napięcie — nigdy nie wiadomo, gdzie czai się łowca, a każdy odgłos może być ostatnim, jaki usłyszysz. Jeśli chcesz naprawdę nastraszyć znajomych — albo samemu na nich zapolować — to sekcja dla ciebie.

Dead by Daylight to asymetryczny horror oparty na zabawie w kotka i myszkę. Grupa graczy musi przetrwać i uciec przed zabójcą, podczas gdy inny gracz na nich poluje.

Jednym z największych atutów gry jest bogata zawartość inspirowana kultowymi seriami horrorów. Pojawiają się w niej postacie zarówno z filmów, jak i popularnych cykli gier, takich jak Resident Evil czy Silent Hill. Można tu spotkać między innymi Leatherface’a, Michaela Myersa, Freddy’ego Kruegera, Ksenomorfa, Nemesisa oraz wielu innych zabójców znanych z horrorów. Niedawno do gry dołączył także Vecna z Stranger Things. Dead by Daylight to świetny sposób na spędzenie czasu ze znajomymi, stworzenie niezapomnianych wspomnień i powrót do klasycznych gier oraz filmów.

Pierwszoosobowy horror, w którym grupa graczy poluje na Bigfoota — mityczne stworzenie o olbrzymich rozmiarach, nadludzkiej sile i niezwykłej brutalności.

W BIGFOOT dostępne są dwa tryby. W pierwszym gracze mierzą się z Bigfootem sterowanym przez sztuczną inteligencję. W drugim jeden z uczestników wciela się w tę bestię.

Aby wygrać, trzeba korzystać z różnych rodzajów broni i przechytrzyć potwora — o ile wcześniej nie ogra cię gracz, który nim steruje.

Podobnie jak Dead by Daylight, Friday the 13th: The Game to horror w formule 4 na 1. Podczas gdy w DBD pojawiają się postacie z wielu różnych serii grozy, Friday the 13th skupia się wyłącznie na własnym filmowym uniwersum.

Gracze mogą wcielić się w jedną z kilku wersji Jasona Voorheesa — brutalnie silnego zabójcy, który z upodobaniem poluje na nastolatków w wyjątkowo krwawy sposób. Podobnie jak seria filmów, na której oparto grę, tytuł nie stroni od przemocy, ale sprawdza się też jako świetna zabawa w kooperacji ze znajomymi.

Gra jest dołączona do remake’u Resident Evil 3 i opowiada o ośrodku szkoleniowym Umbrella, w którym czterech ocalałych musi zmierzyć się z graczem wcielającym się w mistrza gry. Drużyna przedziera się przez niebezpieczne lokacje, szuka specjalnych kluczy i otwiera sobie drogę dalej. Na przejście każdej strefy ma pięć minut, a żeby uciec z eksperymentu, musi pokonać trzy takie obszary. Tymczasem przeciwnik wypuszcza hordy zombie, zastawia pułapki i przyzywa kultowe potwory, takie jak Tyrant — a następnie przejmuje nad nimi kontrolę.

System walki bywa dość toporny. Jeśli jednak masz już remake Resident Evil 3, warto wskoczyć do trybu wieloosobowego ze znajomymi i spróbować przetrwać kolejny śmiertelnie niebezpieczny eksperyment Umbrella.

Wieloosobowy horror osadzony w uniwersum Hello Neighbor , którego akcja rozgrywa się między pierwszym a drugim aktem oryginalnej gry. W Secret Neighbor gracze wcielają się w dzieci, które z ciekawości wpadają w niebezpieczne tarapaty. Chcą uratować przyjaciela z piwnicy Sąsiada — problem w tym, że jedno z nich jest Sąsiadem.

Gracze dzielą się więc na tych, którzy próbują uciec, i tego, który chce ich schwytać. Dzieci muszą ostrożnie współpracować, zbierać klucze i uwolnić przyjaciela, podczas gdy Sąsiad wykorzystuje różne gadżety, by na nie polować.

Asymetryczny horror wieloosobowy z perspektywy pierwszej osoby, który ukazał się w 2021 roku po roku spędzonym we wczesnym dostępie. Na pierwszy rzut oka rozgrywka jest prosta: pięcioosobowa grupa musi znaleźć części i naprawić samochód, by uciec przed potworem, albo rozwiązać nieskomplikowaną zagadkę i zdobyć broń, którą można się bronić. Po śmierci gracz nie znika z mapy, lecz zmienia się w mysz (tak, mysz), która pomaga drużynie odnaleźć ważne przedmioty.

Główna cecha In Silence kryje się w tytule — trzeba zachować jak największą ciszę. Potwór słabo widzi, ale doskonale słyszy i reaguje na każdy dźwięk, więc stała komunikacja odpada. Jeśli stwór cię dopadnie, możesz spróbować go odeprzeć latarką — o ile zostało w niej jeszcze trochę energii.

Dostępny jest też trudniejszy tryb, w którym na mapie znajduje się mniej zasobów, oraz tryb dla jednego gracza, gdzie potworem steruje sztuczna inteligencja.

Asymetryczny horror wieloosobowy oparty na słynnej serii filmów. Rozgrywka przypomina Dead by Daylight lub Friday the 13th: The Game, ale wprowadzono kilka istotnych różnic. Po pierwsze, The Texas Chain Saw Massacre stawia na realizm: wiarygodne animacje postaci, brak elementów nadprzyrodzonych i przyziemne realia. Po drugie, na ocalałych poluje kilku zabójców, a nie jeden, co znacząco zmienia dynamikę rozgrywki. Są groźni, ale nie tak przytłaczająco potężni jak w podobnych grach, więc również muszą ze sobą współpracować.

Jeśli zdecydujesz się zagrać w The Texas Chain Saw Massacre, pamiętaj, że wsparcie zakończyło się wraz z aktualizacją z maja 2025 roku, a serwery przechodzą na połączenia P2P. Mogą więc zostać wyłączone w nadchodzących latach, dlatego najlepiej kupić grę na przecenie.

Podgatunek, który w ostatnich latach zyskał ogromną popularność — w dużej mierze dzięki sukcesowi Phasmophobia. Pomysł jest prosty: drużyna wchodzi do nawiedzonego miejsca, by zbadać, zidentyfikować lub wyeliminować nadprzyrodzone zagrożenie. Ważniejszy od akcji jest tu klimat, budowany przez udźwiękowienie, mrok i nieustanne poczucie, że ktoś nas obserwuje.

Na początek warto zaznaczyć, że Phasmophobia to jedna z najlepszych gier na tej liście i zdecydowanie zasługuje na uwagę. Wydana w 2020 roku szybko wspięła się na szczyty rankingów Twitcha dzięki świetnej rozgrywce, gęstej atmosferze i wyjątkowym mechanikom.

Wcielasz się w badaczy zjawisk paranormalnych. Twoim zadaniem jest wejść do miejsc, w których występuje aktywność nadprzyrodzona, zebrać dowody, odnaleźć ducha i ustalić, z jakim bytem masz do czynienia. Jedną z kluczowych mechanik jest reakcja duchów na czat głosowy — wypowiedzenie ich imienia lub określonych słów może sprowokować odpowiedź. Gracze muszą więc uważać na to, co mówią, i unikać zbędnego gadania.

To jedna z najstraszniejszych gier na rynku, a obecność sojusznika wcale nie musi zmniejszyć poziomu grozy. Strach nie wynika tu z tanich jump scare’ów, lecz ze starannie budowanej atmosfery. Jeśli jeszcze nie było okazji, warto dać jej szansę.

Pacify to gra, w której gracze trafiają do nawiedzonego domu. Wszystko zaczyna się od agenta nieruchomości, który chce wystawić posiadłość na sprzedaż, ale słyszał plotki o zjawiskach nadprzyrodzonych. By je zweryfikować, zatrudnia ekipę z PAH Inc. (Paranormal Activity Helpers Incorporated), której zadaniem jest zbadanie sprawy.

Możesz grać w zespole liczącym maksymalnie cztery osoby. Gracze mogą współpracować albo działać przeciwko sobie. Podczas śledztwa muszą znaleźć dowody na obecność mrocznych sił, wchodzić w interakcje z przedmiotami i szukać kluczy, by eksplorować posiadłość. Muszą jednak zachować szczególną ostrożność, by nie obudzić zła ani nie stać się jego kolejnymi ofiarami.

W FOREWARNED gracze wcielają się w archeologów eksplorujących starożytne egipskie ruiny — nieświadomych, że czeka tam na nich coś znacznie bardziej złowrogiego. Przebudziło się pradawne zło, które łaknie ludzkich dusz. Drużyna musi znaleźć sposób, by powstrzymać potężne nadprzyrodzone istoty przed ucieczką i wywołaniem apokalipsy.

Poziomy są generowane proceduralnie, dzięki czemu każda rozgrywka zapewnia inne wrażenia. Gra obsługuje też wirtualną rzeczywistość, zapewniając jeszcze większe poczucie immersji.

Gra o członkach kultu, których celem jest odprawienie rytuału i wygnanie złowrogiej istoty. Historię stojącą za wydarzeniami poznajemy przed każdym meczem.

Cele na wszystkich mapach w Devour są zasadniczo takie same: znaleźć określoną liczbę przedmiotów rytualnych (lub zwierząt), zbezcześcić je albo oczyścić w wyznaczonych miejscach, a następnie zniszczyć. Gracze łapią kozy, zbierają jajka i klucze, cały czas uciekając przed opętanymi wrogami, pająkami, duchami i nieustępliwym potworem. Jedyną obroną przed tym krwiożerczym menażerią jest latarka UV: eliminuje zwykłych przeciwników, ale jedynie spowalnia bossa — a w końcowych etapach przestaje działać nawet ona.

Przed meczem można też wybrać różne atuty — nie wszystkie są niezbędne, ale niektóre okazują się bardzo przydatne. Dostępny jest również poziom trudności koszmaru, w którym gracze tracą nawet latarkę, oraz tryb solo dla tych, którzy chcą zmierzyć się ze wszystkim w pojedynkę.

W Hellcoming , obsługującym maksymalnie czterech graczy, celem jest wygnanie demona poprzez zniszczenie specjalnego artefaktu, który wiąże go ze światem ludzi. To niełatwe zadanie: artefakt znajduje się na ołtarzu w głębi kryjówki demona, do której można dostać się wyłącznie przez portal. Kryjówkę chronią ponadto magiczne pieczęcie skażone różnymi rodzajami zła — gracze muszą zacząć właśnie od ich oczyszczenia. Lokacje są rozległe, demon pozostaje w ciągłym ruchu, a na mapie pojawiają się rozmaite złowrogie istoty, które próbują powstrzymać drużynę przed ocaleniem świata.

Gracze mają do dyspozycji różne narzędzia, między innymi odkurzacz zdolny zbierać płyny, wykrywacz pomagający namierzać demoniczne istoty oraz szczotki do usuwania rozmaitych skażeń. Wraz z postępami rośnie poziom trudności, a także liczba przeciwników próbujących rozerwać drużynę na strzępy.

Dla miłośników horrorów o duchach niezależne studio Renderise stworzyło Ghost Watchers, w którym gracze badają opuszczone domy w poszukiwaniu zjawisk nadprzyrodzonych.

Podczas śledztw gracze wchodzą w interakcje z różnymi przedmiotami, by ustalić rodzaj, wiek i temperament ducha. Istoty dzielą się na kilka kategorii, w tym duchy samobójców, a nawet pełnoprawne demony.

Jeden z bardziej udanych naśladowców niezwykle popularnego Phasmophobia. Demonologist wiernie odtwarza jego strukturę, wiele mechanik rozgrywki i ogólną koncepcję. Gracze wkraczają do opuszczonego domu zamieszkanego przez wrogo nastawionego ducha, a następnie korzystają ze specjalistycznego sprzętu, by zebrać wskazówki i ustalić dokładny rodzaj istoty.

Najważniejsza różnica polega na tym, że po zakończeniu śledztwa można grać dalej, podejmować dodatkowe wyzwania, a nawet spróbować przeprowadzić egzorcyzm — funkcję nieobecną w Phasmophobia. Warto też dodać, że Demonologist potrafi być jeszcze straszniejszy od swojego głównego rywala, co zaskakuje, biorąc pod uwagę, jak intensywne jest już Phasmophobia.

To najmłodszy i najszybciej rozwijający się podgatunek: drużyna trafia do niebezpiecznej lokacji, zbiera zasoby lub łupy i próbuje wydostać się z niej z życiem. Śmiertelne zagrożenie jest ogromne, a przewidywalność zerowa. Właśnie tu rodzą się najbardziej chaotyczne historie — gdy wszystko idzie gładko, aż jeden z graczy hałasuje w najgorszym możliwym momencie.

Powiedzenie „nie oceniaj książki po okładce” doskonale oddaje nastawienie, z jakim warto podejść do Lethal Company. To może nie być najładniejsza gra, ale stanowi jedno z najbardziej przerażających kooperacyjnych doświadczeń dla grupy znajomych.

W Lethal Company ty i twoi towarzysze wcielacie się w zbieraczy złomu wysyłanych przez korporację na opuszczone księżyce. Musicie działać szybko i sprawnie, by wyrobić normę. Problem w tym, że najcenniejsze łupy zwykle kryją się w przemysłowych kompleksach — skomplikowanych labiryntach, których korytarze często prowadzą donikąd. Te miejsca zamieszkują też niebezpieczne potwory.

Stworzenia w Lethal Company dzielą się na różne typy, z których każdy ma własne wzorce zachowań. Mimo futurystycznej scenerii gracze nie spotykają cyborgów ani mutantów, lecz duchy, upiorne ożywione lalki i gigantyczne owady. Potwory te przypominają raczej istoty z internetowych creepypast niż typowe zagrożenia science fiction.

Niezależny hit 2025 roku i mocny konkurent takich gier jak Phasmophobia i Lethal Company.

W R.E.P.O. drużyna nieuzbrojonych androidów o dość osobliwym wyglądzie wkracza do opuszczonych budynków i posiadłości, by odzyskać cenne antyki lub sprzęt i dostarczyć je do punktu ewakuacji. Przedmioty podlegają prawom fizyki i mają określoną wytrzymałość, więc trzeba obchodzić się z łupami ostrożnie, by nie uszkodzić kruchych rzeczy. Brzmi łatwo? Tylko w teorii — wszystko nieustannie utrudniają niebezpieczne potwory patrolujące poziom. Dlatego kluczowe są cisza i współpraca. Więcej informacji znajdziesz w naszej zapowiedzi R.E.P.O..

Najnowsza gra w stylu Lethal Company, która trafiła do wczesnego dostępu w październiku 2025 roku. MIMESIS nie wprowadza wielu zasadniczo nowych pomysłów — wyjątkiem są sterowane przez AI sobowtóry występujące w roli przeciwników. Naśladują zachowanie graczy, używają gestów, a nawet powtarzają ich głosy na czacie głosowym. Łatwo w ten sposób zmylić członków drużyny i doprowadzić do fatalnych pomyłek.

Kooperacyjne horrory, w których zamiast na walce skupiamy się na przetrwaniu pod nieustanną presją. Ograniczone zasoby, kruche postacie i konieczność przemyślenia każdego kroku sprawiają, że rozgrywka jest wyjątkowo trzymająca w napięciu. Nie chodzi tylko o ukrywanie się przed zagrożeniami, ale też o skuteczną współpracę: dzielenie się zapasami, koordynowanie działań i podejmowanie decyzji, od których zależy, czy ktokolwiek wyjdzie z tego cało. W tej kategorii znajdziesz jedne z najlepszych symulatorów przetrwania dostępnych obecnie.

The Forest to popularny symulator przetrwania z perspektywy pierwszej osoby, pełen elementów horroru. Gracze trafiają do lasu zamieszkanego przez krwiożerczych, zmutowanych kanibali, którzy tylko czekają, by pożreć ludzkie mięso. Aby przetrwać, trzeba nauczyć się budować schronienia, tworzyć przydatne przedmioty i pilnować poziomu głodu postaci. Do obrony można wykorzystać prowizoryczną broń oraz pułapki.

7 Days to Die to popularna gra survivalowa osadzona w realiach apokalipsy zombie. Akcja rozgrywa się w ogromnym otwartym świecie o imponującej powierzchni 100 kilometrów kwadratowych. Podczas eksploracji gracze mogą współpracować albo walczyć ze sobą.

Do dyspozycji jest setki przedmiotów i szeroki wybór broni. W grze nie zabrakło też systemów tworzenia przedmiotów i rozwoju umiejętności. Postać trzeba stworzyć od podstaw, nadając jej niepowtarzalny wygląd i dobierając wyposażenie.

Oprócz walki o przetrwanie gracze mogą wykonywać różne zadania rozsiane po mapie. Niektórzy NPC pozwalają handlować i wymieniać się przydatnymi przedmiotami. Można też polować i uprawiać ziemię. To właściwie sandboks łączący horror, mechaniki strzelanki i elementy survivalu.

To świetna okazja, by przekonać się, jak wygląda życie podczas apokalipsy zombie. Akcja State of Decay 2 rozgrywa się w Stanach Zjednoczonych po wybuchu epidemii wirusa, który przemienił większość populacji w krwiożercze, bezmyślne stworzenia. Ocalali muszą zjednoczyć siły, by przetrwać w trudnych warunkach.

Gracze muszą tworzyć przedmioty, umacniać bazę i współpracować z innymi ocalałymi dla wspólnego dobra. State of Decay 2 oferuje tryb dla jednego gracza, ale największe wrażenie robi podczas rozgrywki ze znajomymi.

Kooperacyjne horrory, których trudno przypisać do typowych podgatunków. Znajdziesz tu gry z nietypowymi mechanikami, eksperymentalnymi rozwiązaniami i połączeniami różnych gatunków.

Słynna seria Outlast powraca — tym razem z dużym naciskiem na rozgrywkę kooperacyjną. W grze może uczestniczyć maksymalnie czterech graczy, z których każdy kontroluje jednego obiektu testów. Głównym celem jest przetrwanie serii prób zaprojektowanych przez naukowców.

Fabuła The Outlast Trials opowiada o ludziach poddawanych przerażającym eksperymentom w tajemniczym ośrodku podczas zimnej wojny. Aby przetrwać, muszą zmierzyć się z koszmarnymi scenariuszami i obłąkanymi więźniami.

DESOLATE to kooperacyjny horror, w którym drużyna licząca maksymalnie czterech graczy wyrusza na wyspę Granichny, miejsce katastrofy. Od tamtej pory obszar nękają anomalie, a ludzie zmienili się w zmutowane potwory.

Gracze mogą tworzyć przedmioty, rozwijać postacie i ulepszać broń — wszystko to jest niezbędne, by przetrwać wśród tych stworzeń. Muszą też odkryć prawdę o tragedii, która doprowadziła do śmierci niezliczonych osób.

Darmowy kooperacyjny horror dla dwóch graczy z nietypowym pomysłem. Celem jest złożenie rozbitego umysłu w całość poprzez przemierzanie labiryntów koszmarnej psychiki pewnej osoby.

W Eronoctosis: Put Yourself Together gracze mają różne role: jeden dzierży latarkę, by oświetlać drogę i ujawniać ukryte potwory, a drugi używa aparatu, by je eliminować. Kluczowa jest współpraca — aparat działa tylko na oświetlonych przeciwników. Jeśli stworzenie podejdzie zbyt blisko, postać ginie, a gra rozpoczyna się od nowa.

Kooperacyjny horror o uczniach. Można grać samotnie lub w grupie liczącej maksymalnie cztery osoby.

Fabuła Lunch Lady opowiada o nastolatkach, którzy w obliczu zbliżających się egzaminów postanawiają wykraść odpowiedzi z materiałów szkolnych. Plan szybko bierze w łeb: nocą szkołą włada tajemnicza Lunch Lady, przez co zadanie staje się znacznie niebezpieczniejsze.

Gracze muszą znaleźć 10 stron z odpowiedziami oraz klucze do zamkniętych drzwi, a następnie uciec ze szkoły, nie dając się złapać. Lunch Lady jest nieśmiertelna, więc pozostaje tylko się ukrywać — zwłaszcza gdy w waszą stronę zaczynają fruwać przybory kuchenne i siekiery.

Siłą Blackout Club jest klimat przywodzący na myśl takie produkcje jak Stranger Things, To czy Miasteczko Twin Peaks. Fabuła opowiada o tajemniczym miasteczku, w którym znikają ludzie, a każdej nocy jego mieszkańcy wstają z łóżek i błąkają się po ulicach w transie. Tylko garstka dzieci pozostaje odporna na ten stan. To właśnie one zakładają Blackout Club, by odkryć, co naprawdę się dzieje.

Uzbrojeni w kusze, piankę rozprężną, smartfony i inne narzędzia, każdej nocy wyruszają na śledztwo, zbierają łupy i zdobywają punkty postępów.

Ponieważ grę stworzyli twórcy Thief 3 i serii BioShock , znajdziemy w niej charakterystyczne cechy immersive simów: wolniejsze tempo, wiele sposobów działania i różnorodne rozwiązania. Cele są generowane proceduralnie — czasem trzeba zebrać dowody, innym razem kogoś uratować lub wykonać inne zadanie. Najważniejsze, by nie dać się zauważyć dorosłym ani stworzeniu znanemu jako Figure.

Gra studia Fair Games, twórców Protocol — tytułu znanego w wąskich kręgach. W Loco Parentis gracz wychodzi z mieszkania i spotyka małą, budzącą podejrzenia dziewczynkę, która prosi o pomoc w odnalezieniu matki. To, co wygląda na proste zadanie, szybko przeradza się w coś znacznie bardziej niepokojącego.

Budynek zachowuje się w sposób przeczący prawom logiki: dotarcie na parter przenosi nas z powrotem na górę — i tak w kółko. Każdy kolejny cykl odsłania nowe szczegóły fabuły i wprowadza następne wrogie stworzenia, a amunicji i baterii do latarki wciąż jest jak na lekarstwo. Napięcie psychiczne stopniowo rośnie, a zagadki bywają tak niejasne, że gracze biorą je za błędy.

Gra ma swoje wady, ale jej klimat potrafi autentycznie przestraszyć.

Grupa przyjaciół ulega wypadkowi samochodowemu w górach i trafia do przerażającego lasu, gdzie nie ma zasięgu. Jedyną szansą na przetrwanie jest przedarcie się przez las i dotarcie do najbliższego miasteczka.

Kluczową mechaniką w Sign of Silence jest hałas: każdy ruch może zwabić potwory, więc gracze muszą poruszać się po cichu i zgrywać swoje działania. Mapa obejmuje lasy, bagna i opuszczone tereny miejskie. Uciec można na kilka sposobów: windą, łodzią, helikopterem albo odprawiając rytuał, który przepędzi ciemność.

Artykuł przygotowali Giennadij Czemieris i Fazil Dżyndżolija.

Na początek warto wybrać The Quarry lub Dark Pictures: House of Ashes. To interaktywne filmy — śledzisz fabułę i podejmujesz decyzje, bez konieczności biegania czy strzelania. Jeśli masz ochotę na więcej akcji, wypróbuj Devour lub Ghost Watchers: rozgrywka jest prosta, ale od początku panuje tu gęsta atmosfera.

Tak, choć jest ich mniej. The Quarry i Dark Pictures obsługują lokalną kooperację dla maksymalnie ośmiu osób — każda kontroluje własną postać. Większość pozostałych gier z listy zaprojektowano przede wszystkim z myślą o grze online.

Jeśli szukasz nieustannego napięcia, wybierz GTFO lub Lethal Company — presja ani na chwilę nie odpuszcza. W horrorach stawiających na atmosferę, takich jak Phasmophobia i Demonologist, strach wynika z nieznanego, a nie z nagłych wyskoków.

Większość z nich dobrze sprawdza się w duecie. GTFO i Lethal Company zaprojektowano z myślą o czterech graczach, ale można grać także we dwójkę — będzie po prostu trudniej. R.E.P.O., Devour, Demonologist i Ghost Watchers szczególnie dobrze nadają się do zabawy w parze.

Z gier na tej liście za darmo dostępne jest Eronoctosis: Put Yourself Together. Dead by Daylight i Phasmophobia są płatne, ale często trafiają na promocje lub są rozdawane w EGS.

Kooperacyjne horrory najlepiej sprawdzają się w trybie wieloosobowym: strach staje się bardziej dotkliwy, a nieprzewidziane sytuacje zamieniają się w najlepsze wspomnienia z gry. Aktualizujemy tę listę wraz z premierami nowych tytułów, więc zaglądaj tu ponownie.

Jeśli szukasz czegoś mniej strasznego, ale nadal kooperacyjnego, sprawdź naszą pełną listę najlepszych gier kooperacyjnych. A jeśli wolisz bać się w pojedynkę, zajrzyj do naszego zestawienia najlepszych horrorów.