Gry podobne do Mafii: 20 kryminalnych gier akcji o tym samym DNA

Gry podobne do Mafii: oto 20 fabularnych kryminalnych gier akcji — od gangsterskich sag z otwartym światem po noir o detektywach, których akcja rozgrywa się w tej samej epoce. Dla jasności: chodzi nam o gry wideo, a nie grę towarzyską ani mobilne klikacze w stylu Mafia City. Wraz z premierą Mafia: The Old Country w sierpniu 2025 roku seria znów znalazła się w centrum uwagi, a jej formuła nie zmieniła się od 2002 roku: filmowa opowieść o gangsterskim awansie i upadku, miasto jak żywcem wyjęte z epoki jazzu oraz samochody, których aż żal porysować. Problem w tym, że gier z serii Mafia są tylko cztery, a każda kończy się szybciej, niż byśmy chcieli. Zebraliśmy więc tytuły, które zapewniają podobne wrażenia — jedne dzięki kryminalnej historii w stylu Mafia 2, inne za sprawą realiów lat 30.–50. XX wieku, a jeszcze inne dzięki czysto filmowej reżyserii. Przy każdym znajdziesz krótką notkę wyjaśniającą, co sprawia, że przypomina Mafię: epoka, fabuła czy sposób jej przedstawienia.

Zanim zaczniesz szukać czegoś na zastępstwo, upewnij się, że naprawdę ukończyłeś całą serię — zwłaszcza że możesz przejść ją zgodnie z chronologią wydarzeń, a nie datami premier. Saga obejmuje cztery gry i niemal 70 lat w świecie gry: od sycylijskiej wioski na przełomie XIX i XX wieku po Nowy Orlean pod koniec lat 60. Remake pierwszej części oraz odświeżone wersje drugiej i trzeciej ukazały się razem jako Mafia: Trilogy, dzięki czemu cała seria prezentuje się spójnie od początku do końca. Jeśli chcesz wiedzieć, jak nowy prequel łączy się z pozostałymi częściami, zajrzyj do naszego pełnego omówienia powiązań Mafia: The Old Country z oryginalną trylogią.

Mafia: The Old Country to prequel całej serii i najlepszy powód, by wrócić do pozostałych jej części. Sycylia, początek XX wieku: Enzo Favara, robotnik w kopalni siarki, wydostaje się z biedy jedyną dostępną drogą — służąc miejscowemu donowi. Zamiast otwartego świata dostajemy półliniowe misje zrealizowane w stylu pierwszej Mafii: strzelaniny, pościgi samochodami z epoki i pojedynki na noże. Krytycy przyjęli grę bez entuzjazmu, ale fani serii dostali dokładnie to, czego oczekiwali — zwartą gangsterską opowieść bez zapychaczy, stawiającą na inscenizację, a nie bezcelowe aktywności w otwartym świecie. Jeśli po kampanii będziesz mieć ochotę na więcej, poradnik i solucja do Mafia: The Old Country omawiają wszystko, czego gra nie wyjaśnia.

Mafia: Definitive Edition to remake klasyka z 2002 roku, od którego wszystko się zaczęło. Taksówkarz Tommy Angelo przypadkiem wikła się w sprawy rodziny Salierich — przez osiem lat awansuje z chłopca na posyłki na prawą rękę dona, by w końcu poznać prawdziwą cenę tej kariery. Hangar 13 pieczołowicie odtworzyło oryginał Illusion Softworks: unowocześniło oprawę graficzną, nagrało nowe głosy i przebudowało misje, zachowując fabułę oraz ducha Lost Heaven z lat 30. Tempo jest celowo staroświeckie: kampania fabularna składa się z efektownych misji, a nie z zadań rozsianych po otwartej mapie. Jeśli jeszcze nigdy nie grałeś w Mafię, zacznij właśnie tutaj — to najlepszy punkt wejścia do całej sagi.

Mafia II wciąż pozostaje ulubioną odsłoną wielu fanów — przede wszystkim ze względu na klimat. Vito Scaletta wraca z wojny do Empire Bay i wraz ze swoim przyjacielem Joe zaczyna pracować dla włoskich rodzin: wojna nie zostawiła mu wielu innych możliwości. Pokryte śniegiem miasto w 1945 roku, przeboje z epoki w radiu, szyte na miarę garnitury i stacje benzynowe, na których naprawdę tankujesz samochód — nawet dziś niewiele gier może się równać z taką dbałością o codzienne detale, co doskonale pokazuje retrospektywa z okazji 15-lecia Mafia 2. Definitive Edition zawiera wszystkie DLC i poprawia oprawę graficzną, choć zachowało też kilka niedoróbek oryginału.

Mafia III to najbardziej kontrowersyjna odsłona serii — ale wciąż obowiązkowa, jeśli chcesz poznać całą historię. Lincoln Clay, weteran wojny w Wietnamie, wraca w 1968 roku do New Bordeaux i wypowiada wojnę włoskiej mafii, która odebrała mu wszystko. Mocnymi stronami gry są południowe realia, idealnie dobrana do epoki ścieżka dźwiękowa i bezkompromisowe podejście do tematyki rasizmu. Słabiej wypada powtarzalne przejmowanie dzielnic, za które grę krytykowano. Prosta rada: skup się na fabule i odpuść żmudny grind — wtedy dostaniesz porządny kryminał o zemście, który zasługuje na miejsce w sadze.

Klasyczna Mafia nigdy nie była piaskownicą — jej miasto stanowiło tło dla opowieści. Jeśli jednak masz ochotę na kryminał łączący Mafię z GTA — mocną fabułę i swobodę między misjami — gatunek gier z otwartym światem ma na koncie kilka niezapomnianych tytułów. W tej części zebraliśmy fabularne opowieści o przestępczym półświatku, od Liberty City po Hongkong: spędzisz dziesiątki godzin za kierownicą i z bronią w ręku, a fabuły tych gier nie ustępują gangsterskim filmom.

Grand Theft Auto IV to GTA, które najbardziej przypomina Mafię pod względem tonu. Imigrant Niko Bellic przypływa do Liberty City, by spełnić amerykański sen, o którym czytał w listach kuzyna Romana — i trafia na długi, gangsterów oraz robotę, której nie można odmówić. GTA IV jest mroczniejsze i bardziej przyziemne niż pozostałe gry Rockstara: cięższy model jazdy, szare miasto i historia o przeszłości, która nie daje o sobie zapomnieć. Dla wielu to wciąż najbardziej niedoceniana duża odsłona GTA, właśnie dlatego, że stawia dramat ponad zabawę. The Complete Edition zawiera oba dodatki, w tym gangsterski The Ballad of Gay Tony.

O ile Mafia opowiada o włoskich rodzinach, o tyle Grand Theft Auto: San Andreas skupia się na ulicznych gangach Zachodniego Wybrzeża. CJ wraca do Los Santos na pogrzeb matki i znów wikła się w interesy Grove Street: walki o terytorium, napady, skorumpowani gliniarze i droga na szczyt prowadząca przez trzy miasta. Mimo upływu 20 lat gra wciąż żyje dzięki modyfikacjom i rozgrywkom wieloosobowym organizowanym przez fanów, o czym przypomina retrospektywa z okazji 20-lecia GTA: San Andreas . Oryginał wycofano ze sprzedaży, a obecnie legalnie można zagrać w remaster dostępny w ramach GTA: The Trilogy — The Definitive Edition.

Grand Theft Auto V zamiast jednego gangstera przedstawia trzech bohaterów: emerytowanego rabusia Michaela, nieobliczalnego Trevora i aspirującego Franklina, którzy planują napady w słonecznym Los Santos. Z Mafią łączą tę grę filmowe misje fabularne i motyw „przestępczości jako biznesu”; cała reszta to czysta piaskownica z najbardziej tętniącym życiem miastem w gatunku. Każdy większy napad przypomina małą produkcję: wybierasz sposób działania, kompletujesz ekipę, przygotowujesz sprzęt — a potem wszystko idzie nie tak. Nawet wiele lat po premierze GTA V pozostaje jednym z najchętniej odwiedzanych placów zabaw na PC, a wersja Enhanced poprawiła oprawę graficzną z myślą o nowoczesnym sprzęcie.

Sleeping Dogs to hongkońska odpowiedź na Mafię i GTA jednocześnie. Tajniak Wei Shen przenika do triady Sun On Yee — im głębiej się w nią wkrada, tym mniej wie, po której stronie właściwie stoi. Formuła rodem z Mafii jest od razu rozpoznawalna: fabuła przedkładana nad piaskownicę, miasto z charakterem zamiast bezosobowego tła. Do tego dochodzi system walki wręcz inspirowany filmami Jackie Chana, któremu żadna inna gra z gatunku nie dorównała. Im wyżej Wei wspina się w hierarchii triady, tym mocniej obowiązek policyjny ściera się z rozkazami gangu — a gra nie podsuwa łatwych odpowiedzi. Definitive Edition to rzadki przypadek wznowienia, które pokochano bardziej niż oryginał — w recenzji Sleeping Dogs wyjaśniamy, co zadecydowało o sukcesie.

The Saboteur to zapomniana gra Pandemic Studios, które EA zamknęło tuż przed jej premierą. Irlandzki kierowca wyścigowy Sean Devlin mści się na nazistach w okupowanym Paryżu w 1940 roku: sabotuje, wysadza w powietrze, ucieka po dachach, a całość wyróżnia charakterystyczna czarno-biała oprawa — kolory wracają do dzielnic w miarę ich wyzwalania. W duchu to Mafia, w której gangsterów zastąpił ruch oporu: ta sama epoka, podobne samochody i samotny bohater walczący z systemem. Po długiej nieobecności w cyfrowych sklepach gra wróciła do sprzedaży i dostała drugie życie, jakiego rzadko doczekują się produkcje zamkniętych studiów.

Red Dead Redemption 2 to formalnie western, ale w gruncie rzeczy najlepsza „gra w stylu Mafii”, która nie nosi tytułu Mafia. Arthur Morgan jest prawą ręką przywódcy gangu Dutcha van der Lindego, a cała historia powtarza drogę Tommy’ego Angelo: lojalność wobec „rodziny”, wątpliwości, upadek i rozliczenie z przeszłością — tyle że zamiast Lost Heaven mamy umierający Dziki Zachód roku 1899. Świat dopracowano w szczegółach, o które nie zadbała żadna inna gra z gatunku: koń pamięta, jak go traktujesz, mieszkańcy reagują na błoto na twoim płaszczu, a przypadkowa strzelanina może skończyć się pogrzebem. Żadna inna gra nie oddaje równie dobrze mafijnego poczucia, że życie zaciska się wokół człowieka.

Połowa uroku Mafii tkwi w samej epoce: fedory, pistolety maszynowe Thompson, jazz i miasto, w którym za każdą latarnią czai się mrok. Gry z tej części oferują podobną atmosferę, ale stawiają cię po drugiej stronie prawa — przy biurku śledczego, prywatnego detektywa albo szefa policji. Jeśli takie podejście ci odpowiada, sięgnij po najlepsze gry noir — oto cztery tytuły, których nie możesz przegapić.

L.A. Noire to Mafia na opak: te same Stany Zjednoczone lat 40., samochody z epoki i gangsterzy — z tą różnicą, że ich ścigasz, zamiast dla nich pracować. Weteran wojenny Cole Phelps awansuje w szeregach policji Los Angeles w 1947 roku, od patroli aż po wydział zabójstw. Zastosowana technologia nawet po latach robi wrażenie — MotionScan cyfrowo odwzorował twarze prawdziwych aktorów, dzięki czemu podczas przesłuchań naprawdę odczytujesz minę podejrzanego i decydujesz, czy kłamie. Każda sprawa to osobna detektywistyczna łamigłówka: miejsce zbrodni, poszlaki i bezpośrednie przesłuchanie — nic dziwnego, że gra zasłużenie znalazła się wśród najlepszych gier detektywistycznych.

Max Payne to noir od Remedy w najczystszej postaci. Policjant Max Payne traci rodzinę, przenika do mafii pod przykrywką i zostaje wrobiony — potem przychodzą zemsta, zasypany śniegiem Nowy Jork i kultowe spowolnienie czasu, przez które chce się powtarzać każdą strzelaninę. Scenki przerywnikowe w formie komiksu, twardy jak skała monolog wewnętrzny pełen metafor z tanich powieści kryminalnych i koszmary o płaczącym dziecku — pod względem stylu to jedna z najbardziej spójnych gier w historii. Remedy obecnie tworzy od podstaw pełny remake obu części klasycznej serii. Max Payne 2 kończy tę opowieść.

Blacksad: Under the Skin to detektywistyczna gra przygodowa oparta na kultowym europejskim komiksie. Jej akcja rozgrywa się w Nowym Jorku lat 50., zamieszkanym przez antropomorficzne zwierzęta. Głównym bohaterem jest prywatny detektyw John Blacksad — czarny kot w prochowcu. Śledztwo w sprawie śmierci właściciela klubu bokserskiego szybko prowadzi w mroczne zakamarki miasta: do mafii, ustawionych walk i skorumpowanych gliniarzy. To przygodówka, a nie gra akcji — liczą się wybory dialogowe, poszukiwanie wskazówek, dedukcja i rozmowy, w których znaczenie ma nie tylko to, o co pytasz, ale też to, na kogo wywierasz presję. Pod względem czysto noir-owej atmosfery Blacksad przewyższa wiele „poważnych” gier.

This Is the Police pokazuje przestępcze miasto z perspektywy szefa policji. Jack Boyd ma 60 lat, zmuszają go do przejścia na emeryturę, a on chce odłożyć pół miliona w 180 dni — to, jak tego dokona, zależy od ciebie: uczciwą pracą, układami z mafią albo jednym i drugim. To gra strategiczna o wyrazistej, noir-owej stylistyce, w której miejsce strzelanin zajmują moralne dylematy: kogo wysłać na wezwanie, kogo zwolnić, czyje pieniądze przyjąć i kogo poświęcić, gdy brakuje funkcjonariuszy. Po serii gangsterskich opowieści napędzanych fabułą taka odmiana to miła zmiana tempa.

Przestępczość zorganizowana to nie tylko sycylijskie rodziny. Seria Yakuza (obecnie Like a Dragon) jest zaskakująco podobna do Mafii: mapa jest niewielka jak na grę z otwartym światem, za to fabuła gęsto splata wątki honoru, obowiązku i zdrady wewnątrz klanu. Dwie wymienione niżej odsłony to najlepszy punkt wejścia dla nowych graczy.

Yakuza 0 przenosi nas do Tokio i Osaki w 1988 roku — neonów, dyskotek i wojny klanów o skrawek ziemi w centrum miasta. To najlepszy początek przygody z serią. Młodzi Kazuma Kiryu i Goro Majima, każdy z innej strony, próbują rozwikłać tę samą intrygę. Mafijny wymiar tej historii to dramat o przysięgach, zdradach i cenie lojalności wobec klanu. Cała reszta jest wyjątkowa: uliczne bójki z kilkoma stylami walki dla każdego bohatera, karaoke, wyścigi samochodzików RC i dziesiątki cudownie absurdalnych wątków pobocznych. Niewiele prequeli tak skutecznie przekonało nowych graczy do całej serii.

Judgment to spin-off serii Yakuza o prywatnym detektywie — łączy gry o yakuzie z L.A. Noire. Po przegranej sprawie, która miała zadecydować o jego karierze, prawnik Takayuki Yagami zostaje ulicznym śledczym w tej samej dzielnicy Kamurocho i podejmuje się sprawy seryjnych morderstw, w którą zamieszane są zarówno klany, jak i prokuratura. Śledzenie podejrzanych, zbieranie dowodów, przesłuchania i pościgi — do tego charakterystyczne dla serii bójki w dwóch stylach walki. Między sprawami Yagami po prostu żyje w dzielnicy: nawiązuje znajomości, przyjmuje dorywcze zlecenia, odwiedza bary i gra w minigry. Dzięki temu Kamurocho przypomina prawdziwą okolicę, a nie tylko tło wydarzeń. To jedna z najlepszych historii w gatunku, pełna zaskakujących zwrotów akcji.

Rzadko znajdziesz te dwie gry na listach „gier podobnych do Mafii” — i to błąd. Jedna pokazuje przestępcze miasto oczami patrolującego je policjanta i broni się przede wszystkim klimatem retro-noir; druga zamienia gangsterski dramat w kooperacyjną grę dla dwóch osób, rezygnując z otwartego świata na rzecz precyzyjnie poprowadzonej fabuły. Obie oferują to, za co gracze cenią Mafię: historię z początkiem, końcem i charakterem. Każdą można ukończyć w kilka wieczorów, jeśli nie masz czasu na 60-godzinną piaskownicę.

The Precinct przypomina wczesne odsłony GTA z widokiem z góry, ale rozgrywką bliżej mu do „symulatora pracy policjanta”. Retro-miasto Averno, rok 1983: codzienna harówka funkcjonariusza patrolowego Nicka Cordella, który bada śmierć swojego ojca, również policjanta. Wypisuje mandaty, bierze udział w pościgach, odpowiada na wezwania przez radio i mierzy się z wojną dwóch gangów. Nie brakuje neo-noir-owego klimatu deszczu i neonów, rozwoju postaci ani strzelanin. Każde wezwanie obsługujesz zgodnie z procedurami — odczytujesz podejrzanemu jego prawa, wzywasz wsparcie i prawidłowo go zatrzymujesz. To właśnie dbałość o policyjne procedury odróżnia grę od zwykłej kopii GTA. Więcej podobnych propozycji znajdziesz w zestawieniu najlepszych gier o policji i funkcjonariuszach .

A Way Out to dramat kryminalny, w który nie da się zagrać samemu: Leo i Vincent uciekają z więzienia i wspólnie ruszają za wspólnym wrogiem. Grać można na podzielonym ekranie lub przez internet. Reżyserem jest Josef Fares (Hazelight, później znany z It Takes Two), a fabuła zalicza wszystkie typowe dla gatunku momenty — przesłuchania, pościgi, napad i finał, o którym będziecie dyskutować. Mechanika nieustannie się zmienia: skradanie, potem bójka, a następnie spokojna scena we dwóch. Każdy etap zaprojektowano z myślą o kooperacji. Twój znajomy nie musi kupować gry — wystarczy jedna kopia i Friend’s Pass.

Dwie kultowe gry podobne do Mafii z połowy lat 2000. nie są dostępne w żadnym sklepie cyfrowym — licencje filmowe wygasły, a wznowień nie będzie. Pominięcie ich na tej liście byłoby nieuczciwe: obie nadal działają na starym sprzęcie i emulatorach konsol, a fizyczne kopie wciąż trafiają na rynek wtórny.

The Godfather: The Game to oficjalna adaptacja filmu od EA. Bezimienny żołnierz rodziny Corleone przeżywa wydarzenia z filmu od środka: ślub Connie, końską głowę i wojnę Pięciu Rodzin. Najbardziej charakterystycznym elementem gry było wymuszanie haraczy — każdy sklep w Nowym Jorku można było „objąć ochroną”, żądając dokładnie takiej kwoty, jaką właściciel był w stanie znieść, zanim tracił cierpliwość i wzywał policję. Marlon Brando nagrał część kwestii Dona Vito na krótko przed śmiercią. W czasach, gdy „gry na podstawie filmów” uchodziły za obelgę, projekt okazał się zaskakująco udany. Kontynuacja, The Godfather II, której akcja toczy się między Kubą a Las Vegas, również zniknęła ze sprzedaży.

Scarface: The World Is Yours dopisuje dalszy ciąg do filmu w alternatywnej wersji wydarzeń: Tony Montana przeżywa strzelaninę w swojej rezydencji i od zera odbudowuje imperium. Miami, handel kokainą i wskaźnik furii, który rośnie, gdy Tony wygłasza swoje charakterystyczne tyrady, a potem można go uwolnić podczas walki — twórcy doskonale oddali klimat filmu Briana De Palmy, a Al Pacino osobiście wybrał aktora, który podłożył głos jego postaci. Spośród wszystkich „klonów Mafii” ten jest najbardziej odważny i ma najwięcej uroku. Doczekał się kultowego statusu oraz regularnych petycji o remaster.

Najlepiej zacząć od Mafia: Definitive Edition — remake pierwszej części opowiada najważniejszą historię serii w nowoczesnej oprawie. Jeśli wolisz poznać wydarzenia w porządku chronologicznym, zacznij od prequela Mafia: The Old Country (Sycylia, początek XX wieku), a potem zagraj w Definitive Edition, Mafia II i Mafia III. Ich fabuły układają się w jedną sagę obejmującą niemal 70 lat.

L.A. Noire — ta sama Ameryka lat 40., zabytkowe samochody, jazz i gangsterzy, tyle że wcielasz się w detektywa. Spośród gangsterskich sag najbliżej ducha Mafii jest GTA IV: to ponura historia imigranta w przestępczym mieście. A jeśli podoba ci się formuła „fabuła ważniejsza niż otwarty świat”, sięgnij po Sleeping Dogs.

Amerykański klimat lat 40. i 50. najlepiej oddają L.A. Noire oraz The Godfather: The Game, a noir-ową atmosferę tamtej epoki — Blacksad: Under the Skin. Jeśli po Mafia II szukasz podobnego wrażenia „pracy dla rodziny”, wybierz GTA IV albo Sleeping Dogs. Obie gry opowiadają o cenie lojalności wobec niewłaściwych ludzi.

Najbliżej jej do Red Dead Redemption 2: to kolejna opowieść o zemście wewnątrz „rodziny”, z otwartym światem i Ameryką na styku epok. GTA: San Andreas i GTA V pokazują wojny gangów o dzielnice w podobnym stylu, a The Precinct i Yakuza 0 świetnie oddają nerw przestępczego miasta skąpanego w neonach.

Tak — to największa kategoria w tym zestawieniu. GTA IV, GTA V i San Andreas, Sleeping Dogs, The Saboteur oraz Red Dead Redemption 2 łączą kryminalną fabułę ze swobodną eksploracją miasta lub świata. Pamiętaj jednak, że oryginalna Mafia nigdy nie była piaskownicą. Jeśli zależy ci na gęstej fabule, zacznij od GTA IV i Sleeping Dogs.

Jeśli wciągnęły cię Sycylia i realia epoki, sięgnij po Mafia: Definitive Edition (bezpośrednią kontynuację historii emigranta w Ameryce) oraz L.A. Noire. Jeśli spodobało ci się zwarte, liniowe prowadzenie fabuły — wybierz A Way Out i Judgment. A jeśli chcesz jeszcze raz przeżyć historię gangstera, który dorabia się wszystkiego od zera, Yakuza 0 robi to lepiej niż jakakolwiek inna gra od lat.

Większość klasyków z tej listy ma niewielkie wymagania: Max Payne, oryginalne San Andreas, The Godfather i Scarface uruchomią się na każdym biurowym komputerze, a Mafia II, The Saboteur i Sleeping Dogs będą działać na budżetowym sprzęcie sprzed dekady. Wśród nowszych tytułów najmniej wymagają This Is the Police, Blacksad: Under the Skin i The Precinct.

Wygasły licencje do filmowych światów obu gier — odpowiednio The Godfather i Scarface — dlatego usunięto je ze sklepów cyfrowych na całym świecie. To nie ograniczenie regionalne. Jedynym legalnym sposobem na grę jest zdobycie fizycznej kopii na PC albo uruchomienie jej na starej konsoli. Dlatego mają osobną sekcję, zamiast trafiać na główną listę.

Która gra najbardziej przypominała ci Mafię? A może pominęliśmy twoją ulubioną? Napisz o niej w komentarzu.

Przestępczość zorganizowana w grach to znacznie więcej niż jeden gatunek. Jeśli masz ochotę na inną perspektywę, sprawdź zestawienie najlepszych gier kryminalnych o mafii i gangsterach. Znajdziesz tam strategie, w których zarządzasz syndykatem zamiast dla niego pracować, a także gry o przestępczości ulicznej w najróżniejszych odsłonach. Poniżej przedstawiamy trzy kolejne tytuły, które nie trafiły na główną listę, ale zaspokoją podobne upodobania — każdy bierze jeden element Mafii i doprowadza go do ekstremum.

Agent 47 nie jest gangsterem, ale mniej więcej połowa jego klientów i celów należy do syndykatów i karteli. Ta trylogia poziomów-piaskownic opowiada o perfekcyjnym zabójstwie: przebrania, planowanie i dziesiątki sposobów na wyeliminowanie celu na jednej dużej mapie. Dopracowanie misji przypomina to, za co gracze cenią najlepsze rozdziały Mafii — z tą różnicą, że teraz to ty rozdajesz karty.

Night City rządzą korporacje i gangi, a historia najemnika V, który ma w głowie cudzą osobowość, to opowieść kryminalna o cenie wspinania się na szczyt. Po aktualizacjach i dodatku Phantom Liberty to jedna z najlepszych współczesnych gier akcji stawiających na fabułę — i znajdziesz w niej więcej wątków „mafijnych”, niż sugerowałoby samo miejsce akcji.

Chicago czasów prohibicji widziane z fotela bossa: przejmowanie nielegalnych barów, turowe strzelaniny z rywalizującymi gangami i zarządzanie przestępczym imperium. Balans ma swoje problemy, ale klimat epoki oddano z sercem — jeśli po Mafii chciałeś wydawać rozkazy jako don, zamiast je wykonywać, to gra dla ciebie.