Zacznę od tego, że jestem fanem oryginalnych gier Fallout.

„Fuj, pieprzony staruchu!” Słyszę to, ale tak naprawdę nie mam tego na myśli.

Chciałbym więc przekazać „nowoczesnym”, że nienawiść do tej gry nie wynika z tego, że kiedyś było lepiej, ale z tego, że jest to czwarta część serii. Przecież każda numerowana część dowolnej serii jest skazana na porównywanie z poprzednikami, czy to Fallout, czy jakakolwiek inna gra. Przeczytaj dowolną recenzję, a nawet własną, dowolnej części dowolnej serii, a zawsze znajdziesz porównania w tekście, bo to SERIA GIER. Tak więc, niezależnie od tego, czy jesteś staroświeckim, czy nowoczesnym, nieuchronnie będziesz porównywać nową część danej gry do jej poprzedniczek. Czasami nowe części są lepsze, czasami gorsze, ale porównania są nieuniknione. Każdy, kto twierdzi inaczej, jest po prostu hipokrytą!

Wszystko to wynika z faktu, że wiele osób pisze, że F4 i F1/2 nie da się porównać, twierdząc, że to rebooty, ale nigdzie nie wspomniano o rebootach. Kiedy następuje reboot, gra NIE nazywa się „Coś 2, 3, 4 itd.”. Nie jest to też żaden spin-off; to ponumerowana odsłona. Ale co mamy? Wszystko, co kochaliśmy w poprzednich odsłonach, zostało usunięte. Gra, z jakiegoś powodu, zmieniła gatunek – z RPG na grę akcji z elementami levelowania. Zmieniły się nawet drobne szczegóły, takie jak wygląd butelek Newka-Coli, nie wspominając o fabule, zadaniach, dialogach itd.

Postaram się więc wyjaśnić, co czują wieloletni fani. Załóżmy, że uwielbiasz pewną serię gier. Na przykład kupujesz nowego DOOM-a, spodziewając się mięsistej strzelanki. Uruchamiasz grę, a okazuje się, że to powieść wizualna z demonami anime i romansem. Czy twój tyłek eksploduje? Myślę, że tak. Tak właśnie czują fani pierwszych gier z serii Fallout.

Ta gra wcale nie jest Falloutem, to coś innego, a jednak z jakiegoś powodu nazywa się Fallout 4. Krótko mówiąc, gdyby gra nie miała tej nazwy albo gdyby miała tag „postnuklearna strzelanka” zamiast „4”, byłoby znacznie mniej skarg.

Moja subiektywna opinia i skargi

Pomimo tego, że nie było to to, czego oczekiwałem od Fallouta i dlatego nie chciałem w niego grać, objąłem kolana i kołysałem się w przód i w tył, wpatrując się w przestrzeń i powtarzając mantrę: „To nie jest Fallout, tylko kolejna gra postapokaliptyczna”. To pomogło, odłożyłem na bok kwestię „Fallouta” i mogłem w niego grać.

To wcale nie Fallout, ale gra na początku była naprawdę wciągająca, ale niestety po pewnym czasie przestała sprawiać mi radość. Zmusiłem się do grania, po prostu dlatego, że chciałem ją ukończyć.

Głównym powodem są niewiarygodnie głupie zadania. Według Fallout Wiki, gra ma ponad 20 powtarzających się zadań, z których niektóre nigdy się nie kończą. Same zadania dla jednego gracza są również mało oryginalne, nieciekawe i nie zapadają w pamięć. Są monotonne i pozbawione różnorodności, przez co są praktycznie irytujące.

F4 to w zasadzie gra w stylu The Sims, albo gra typu Tycoon. Tak, miliony ludzi porównywały tę grę do The Sims. Ale nie mówię tu o budowaniu domów, mówię o tym, że ta gra, podobnie jak gry typu The Sims, zasadniczo nie ma celu, co oznacza, że ​​gra jest praktycznie nieskończona. Mówiąc dokładniej, w tej grze nie chodzi o fabułę ani zadania, ale o zbieranie śmieci i budowanie osad, jakby to było miasto symulacyjne; wszystko inne jest tylko tłem. I od samego początku nie podobał mi się ten symulator bezdomnego budowniczego.

Co więcej, w osadach ludzie są bezradni i niezdolni do niczego, co oznacza, że ​​wszystko trzeba zrobić za nich, to idiotyczne.

Na początku crafting był interesujący, ale jak się okazało, nawet ze wszystkimi umiejętnościami i częściami, to wcale nie było crafting, tylko ulepszenie broni, nic więcej. Nie da się stworzyć niczego ciekawego.

Jak wielu już powiedziało, fabuła jest głupia, a do tego jest kopią własnego faulu trzeciego, z tak głupim i przewidywalnym zwrotem akcji:

Czytało się to baaardzo łatwo.

A G.G.?: „Sean? Niemożliwe”. Jak to możliwe? „Cholera, masz IQ 10, jak mogłeś tego nie rozgryźć, idioto!

Poza tym gra ma masę błędów, które psują rozgrywkę.

Ostatecznie nawet nie ukończyłem gry, bo rozgrywka była nudniejsza niż moje dojazdy do pracy, a po znalezieniu Seana gra straciła wszelki sens fabularny. Nie mogłem zrozumieć, dlaczego miałbym pomagać tej czy innej frakcji i w rezultacie straciłem wszelką motywację do kontynuowania rozgrywki.