Najlepsze gry nieliniowe

Mimo postępu technologii, niektóre mechaniki i systemy rozgrywki wciąż rzadko występują w grach wideo. Na przykład, nie każda premiera może pochwalić się prawdziwą wolnością i nieliniowością, ponieważ ich wdrożenie nie jest prostym zadaniem. Niemniej jednak, są deweloperzy, którzy wkładają maksymalny wysiłek w budowanie takich struktur, a w rezultacie tworzą naprawdę wyjątkowe projekty. W końcu, gdy nikt nie trzyma cię za rękę ani nie mówi, co robić, postrzegasz to, co się dzieje, jako prawdziwą przygodę i zanurzasz się w nią na głęboką wodę. W tym artykule zebraliśmy przykłady takich gier.

Dość często autorzy dużych projektów AAA z otwartym światem przyznają, że inspirowali się The Legend of Zelda: Breath of the Wild. Jednak z arcydzieła Nintendo zazwyczaj pożyczają tylko niektóre elementy, nic więcej. Niewielu odważa się powielić samą strukturę gry, ponieważ, bądźmy szczerzy, większość studiów po prostu nie potrafi tego zrobić.

W Breath of the Wild sam decydujesz, w jakiej kolejności eksplorować mapę i realizować zadania fabularne. Możliwość wspinania się na niemal każdą powierzchnię oznacza, że praktycznie nie ma prawdziwych barier ograniczających eksplorację.

Gdy gracz ukończy samouczek, może udać się prosto do Zamku Hyrule, stoczyć walkę z Ganonem — ostatnim bossem — pokonać go i tym samym ukończyć BOTW w ciągu pierwszej godziny. Udać się to bez solidnego ekwipunku i zwiększonego paska zdrowia jest niezwykle trudne, ale absolutnie możliwe.

W przeciwieństwie do wcześniejszych gier souls od FromSoftware, gdzie postęp był nieco bardziej rygorystyczny, Elden Ring w pełni podkreśla wolność. Z miejsca startowego możesz udać się do szerokiej gamy stref. Co więcej, kluczowi bossowie fabularni, którzy przyznają Wielkie Runy, nie muszą być pokonywani w ustalonej kolejności, ale w dowolnej sekwencji. A aby odblokować ostatnie poziomy gry, wystarczy zebrać dwie takie runy. Które — to zależy od gracza.

Klasyczny przykład imponującej nieliniowości. Pierwszy Fallout jest niesamowicie wciągający do ponownego przejścia, gdy już wiesz, co zrobić, aby ukończyć grę i gdzie musisz się udać.

Istnieje niezliczona ilość sposobów na dotarcie do finału. Na przykład, tuż na początku możesz podjąć się zadania dołączenia do Bractwa Stali i natychmiast zdobyć zbroję mocy, co znacznie ułatwia pozostałe 99% gry. Po tym nic nie powstrzymuje cię przed skonfrontowaniem się z Mistrzem — głównym antagonistą. A jeśli zainwestujesz w charyzmę i umiejętności mowy, nie będziesz nawet potrzebować zbroi: z srebrnym językiem możesz przekonać złoczyńcę do porzucenia swoich planów.

Druga część serii jest tak samo otwarta jak pierwsza: po opuszczeniu Arroyo, Fallout 2 w pełni działa na zasadzie „idź gdzie chcesz.” Gra jest tak nieliniowa, że można ją ukończyć w zaledwie kilka godzin, jeśli wiesz jak. Musisz tylko znać mapę i fakt, że wiele wyzwań można rozwiązać za pomocą dyplomacji lub kradzieży, omijając całe wątki fabularne.

Trzecia część kultowej franczyzy Bethesdy jest jak „stara szkoła Breath of the Wild.” W The Elder Scrolls 3: Morrowind nikt nie obarcza cię mapą pełną znaczników, a żaden kompas nie unosi się przed tobą, pokazując drogę do celu. Gra ufa graczowi, że samodzielnie rozwiąże sprawy. Niestety, takie podejście projektowe jest dzisiaj rzadkością.

Ponownie, jak w wcześniej wspomnianych projektach, w Morrowind nie ma barier ograniczających postęp fabularny. Możesz zabić ostatniego bossa niemal od razu, jeśli znasz drogę do Czerwonej Góry i jesteś odpowiednio przygotowany.

Baldur's Gate 3 oferuje wiele swobody, mimo że ogólna struktura jest stała: są trzy akty, które podążają za wyraźną sekwencją, i nie można przejść od razu do finału. Mimo to, każdy akt przedstawia dużą strefę z wieloma trasami, sekretami i misjami pobocznymi, co sprawia, że każde przejście rzadko jest takie samo jak poprzednie. Misje często mają wiele rozwiązań, rozmowy często wpływają na wyniki misji, a zakończenie kształtowane jest przez dziesiątki wyborów dokonanych w trakcie podróży.

Nieliniowość jest podstawą gatunku metroidvania. A oryginalny Hollow Knight jest podręcznikowym przykładem, jak ten element powinien być wdrożony.

Pierwsze trzy obszary gry są głównie ukończone w kolejności sekwencyjnej, ale po tym otwierają się. Prawie wszystkie kolejne strefy można zdobyć na wiele sposobów, a co za tym idzie, nowe umiejętności można zdobywać w dowolnej kolejności. Interesujące jest to, że speedrunnerzy mają listę niezbędnych przedmiotów i umiejętności, które muszą zostać zdobyte, aby postępować, a jest ona zaskakująco krótka — zdecydowany plus.

W Outer Wilds cały świat jest otwarty od samego początku: możesz po prostu wskoczyć do swojego statku i lecieć na dowolną planetę. Nie ma barier, takich jak obowiązkowe ulepszenia: wszystkie kluczowe przedmioty (kombinezon kosmiczny, plecak odrzutowy, zasięg sygnału) są dostępne od razu. Zamiast tego postęp jest związany z odkrywaniem informacji, które ujawniają, co musisz zrobić, aby dotrzeć do finału. Gdy już znasz poprawną sekwencję działań, możesz ukończyć Outer Wilds w pół godziny — a nawet szybciej.

Jedna z najlepszych gier survivalowych w otwartym świecie. Na początku Subnautica masz jeden cel — nie umrzeć: potrzebujesz jedzenia, wody pitnej i tlenu. Jednak w miarę jak gracz zaczyna budować bazę i odblokowywać nowe wyposażenie, pojawia się nowy kluczowy cel — ucieczka z planety.

Wskazówki, jak to osiągnąć, są rozsiane po całym świecie, często w trudno dostępnych miejscach. Takie miejsca są pełne niebezpieczeństw, czy to wysokiego ciśnienia, promieniowania, czy przerażających drapieżników głębin. Ale wszystkie te przeszkody można pokonać, tworząc specjalistyczne narzędzia i nowe pojazdy. Kolejność postępu jest określana przez gracza na podstawie jego własnych priorytetów.

Przykład „lokalnej” nieliniowości: w pierwszym Deus Ex, kolejność misji jest ustalona przez autorów, ale w obrębie każdego poziomu gracz ma pełną swobodę w podejściu do nich.

Każda misja to w zasadzie mini-sandbox z szerokim zakresem opcji dostępnych dla gracza. Możesz przekształcić Deus Ex w strzelankę, szturmując wrogów frontalnie, ale znacznie bardziej satysfakcjonujące jest podejście do problemów metodycznie, eksplorując każdy zakątek i wchodząc w interakcje z NPC-ami.

Musisz infiltrować laboratorium? Możesz przekupić strażnika lub zhakować terminale, aby wyłączyć kamery. Musisz zlikwidować terrorystów z minimalnym ryzykiem? W takim razie czas na użycie skradania się lub przeprogramowanie wieżyczek przeciwko swoim wrogom. Gracz jest ograniczony tylko przez wyobraźnię, a nie przez mechanikę gry.

A co z tobą? Które gry wyróżniały się dla ciebie swoją nieliniowością? Podziel się swoimi przemyśleniami w komentarzach.