Gra jest tworzona przez Patrice'a Désiletsa — jednego z twórców Assassin's Creed. Po odejściu z Ubisoftu, rozpoczął pracę nad projektem w THQ Montreal. THQ następnie zbankrutowało, a Ubisoft kupił studio wraz z prawami do gry. To, co nastąpiło, to wieloletni spór między Désiletem a wydawcą o kontrolę nad projektem, który zakończył się dopiero w 2016 roku, kiedy prawa do 1666: Amsterdam wróciły do dewelopera. Ta historia sama w sobie jest już całkiem niezłą promocją. Jeśli ktoś walczył o grę przez tyle lat, z pewnością czeka nas coś naprawdę wyjątkowego?

Crazy Taxi zawsze miał rzadkie jak na automaty poczucie wolności. Pierwsza gra z serii ukazała się w 1999 roku i od razu sprzedała prostą fantazję: zabierz pasażera, wciśnij gaz i przetnij przez miasto, jakby zasady ruchu drogowego po prostu cię nie dotyczyły. To było całe przyciąganie serii — nie realizm, ale tempo, chaos i dreszczyk emocji związany z przejażdżką, która mogła skończyć się katastrofą w każdej chwili.

Stoisz przy drzwiach frontowych, próbując zdjąć deski za pomocą łomu. Rozpoczyna się minigra: musisz nacisnąć spację w odpowiednim momencie. Ja, autor tych słów, nacisnąłem za szybko, a łom uderzył o podłogę z hukiem. Hałas przyciągnął uwagę właściciela domu — biegnie na dół.

Oczekujesz czegoś specjalnego od nowego filmu Stevena Spielberga o obcych. Zamiast tego siedzisz i oglądasz, jak elitarna, ciężko uzbrojona rządowa grupa szturmowa grzecznie ustępuje miejsca Eve Hewson. Ona po prostu przynosi tajemniczy obiekt obcego do Emily Blunt, aby mogła włączyć zasilanie i ujawnić wielką tajemnicę, podczas gdy agenci tylko obserwują, jak przechodzi obok. Nikt nie próbuje jej zatrzymać. Nikt nie oddaje strzału ostrzegawczego. Szef najemników, grany przez Colina Firtha, tylko ciężko wzdycha, wzrzuca ręce i posłusznie prowadzi swoją drużynę w stronę zachodzącego słońca. Disclosure Day (2026) jest przesiąknięty tego rodzaju nieprzeniknioną głupotą na każdym poziomie. Wszechpotężny rząd cieni ma sieć satelitarną, a mimo to gubi ślad zbiegłego kierowcy zwykłego samochodu. Wyższa inteligencja przebrana jest za zwierzę i wpełza do sypialni dziesięcioletniej dziewczynki. A sceny akcji po prostu nie działają, dzięki niezdarnemu CGI i leniwemu scenariuszowi. Czy w nowym filmie mistrza reżyserii jest coś dobrego? Zobaczmy.

Kiedy uruchomiłem LEGO Batman: Legacy of the Dark Knight, przygotowywałem się na kolejną zwykłą grę z klockami, z obowiązkowymi żartami i znanymi złoczyńcami. To tylko sprawiło, że zaskoczenie było jeszcze większe, gdy gra całkowicie złamała ten schemat już od pierwszych minut. Tak, rozgrywka w niektórych miejscach jest słabsza, ale fanatyczna uwaga deweloperów na lore uniwersum sprawia, że przymykasz oko na większość jej wad.

Podnosisz ogromne japońskie drzwi z ziemi. Osłaniasz się przed strzałami łuczników. Idziesz naprzód. A potem uderzasz tym kawałkiem drewna prosto w twarze swoich wrogów. Demo Onimusha: Way of the Sword kończy się zbyt szybko — w momencie, gdy napisy końcowe się pojawiły, ja, autor tych słów, od razu poszedłem złożyć zamówienie przedpremierowe. Capcom w tym roku wydaje hity w przemysłowym tempie: Pragmata, Resident Evil Requiem, Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection. A nowy Onimusha radzi sobie z nimi wszystkimi.

Na Summer Game Fest 2026, Paramount Games Studio oficjalnie ogłosiło Teenage Mutant Ninja Turtles: The Last Ronin — grę akcji z dużym budżetem opartą na serii komiksów o tej samej nazwie. Rozwój projektu powierzono japońskiemu studiu PlatinumGames, znanemu z serii Bayonetta.

Słowo Hokum tłumaczy się jako tani trik lub wymyślona bzdura. Nazwać swój hollywoodzki debiut z dużym budżetem w ten sposób po fantastycznym Astral. Medium (Oddity) — to albo poziom autoironii, który przekracza wszelkie granice wiary w przypadku reżysera Damiana McCarthy'ego, albo bardzo subtelny żart kosztem fanów horroru. Tak czy inaczej, pod skrzydłami firmy filmowej NEON, film trafił na wielki ekran i zdobył doskonałe 89% na Rotten Tomatoes, mimo stosunkowo krótkiego czasu trwania wynoszącego 101 minut — a te 100 minut dosłownie sprawi, że będziesz trzymać się swojego miejsca. To unikalny, jeśli nie doskonały, produkt, który działa jako skuteczny mechanizm budowania napięcia.

Usiądź wygodnie, ponieważ dzisiaj przyjrzymy się czemuś naprawdę dziwacznemu. Wszyscy graliśmy w „kamień-papier-nożyczki” w pewnym momencie, aby zdecydować, kto dostanie ostatni kawałek pizzy lub miejsce z przodu w samochodzie. Ale deweloperzy z
postanowili pójść o krok dalej i przekształcili tę dziecięcą grę w pełnoprawne RPG karciane, które niedawno zadebiutowało w wersji wczesnego dostępu. Jeśli szukałeś powodu, aby znów zaufać swoim palcom bardziej niż mieczom i magii, to ta recenzja jest dla ciebie.
[gamecard=78308]

Po 10 godzinach grania w Throne and Liberty, ja, autor tego tekstu, zdałem sobie sprawę, że to MMO, które nie jest interesujące ze względu na swoją walkę czy fabułę, ale raczej ze względu na swoją skalę, wizualizacje i skomplikowany design świata. Gdy tylko gra wypuszcza cię z początkowych korytarzy, zaczyna cię fascynować swoimi widokami, pionowością swoich lokalizacji, ogromnymi przestrzeniami i uczuciem, że naprawdę jesteś w ogromnym świecie online — nie tylko w zbiorze aren połączonych questami. W pierwszych kilku godzinach fabuła służy jako przewodnik po świecie, a nie jako historia, która sprawia, że zależy ci na postaciach.
[gamecard=45903]

Some games umierają z godnością, pozostawiając za sobą jedynie ciepłe wspomnienia. Point Blank nie jest jednym z nich. To koreański strzelanka stworzona przez Zepetto, wydana w 2008 roku, która wciąż działa do dziś. Już nie kwitnie i od dłuższego czasu nie rywalizuje poważnie z nowoczesnymi strzelankami, ale wciąż utrzymuje się na powierzchni. W marcu 2026 roku gra obchodziła swoje 18. urodziny z festiwalowym maratonem, w ramach którego zorganizowano wydarzenia i przypadki mające na celu zachęcenie najbardziej aktywnej części społeczności do udziału. W ten sposób deweloperzy zdają się sygnalizować, że projekt ma jeszcze przed sobą wiele lat życia. Przyjrzyjmy się bliżej, jak bardzo to jest prawdziwe.