22 najlepsze gry z ray tracingiem w 2026 roku: najpiękniejsze tytuły z path tracingiem

Najlepsze gry z ray tracingiem pokazują, na co naprawdę stać kartę graficzną z obsługą RT — oto 22 najpiękniejsze z nich, od Cyberpunk 2077 i Alan Wake 2 z path tracingiem po Doom: The Dark Ages. Gdy technologia zadebiutowała w 2018 roku, wiele osób uznało ją za chwyt marketingowy — dziesiątki gier z tej listy dowodzą, że się mylili.

Nie znajdziesz tu przełącznika „RT wł./wył.” — ray tracing jest tak głęboko wbudowany w grafikę, że gra po prostu nie uruchomi się bez karty obsługującej RT. Zazwyczaj chodzi o Ray-Traced Global Illumination: oświetlenie całej sceny obliczane jest za pomocą promieni, co pozwala budować nastrój bez ręcznego rozmieszczania źródeł światła przez grafików. Próg wejścia to karta z serii RTX 20 lub RX 6000 wzwyż, a to uczciwa cena za najlepszą demonstrację tej technologii — tak wygląda RT, gdy stanowi fundament gry, a nie dodatek dorzucony po fakcie.

RTGI działa tu nawet na najniższych ustawieniach — nie da się go wyłączyć, kropka. Doom: The Dark Ages przenosi Doom Slayera do ponurego, fantastycznego średniowiecza, a ray-tracingowe oświetlenie globalne nie jest opcją, lecz fundamentem gry: każda scena od początku powstaje z myślą o nim. Odciąża to też grafików, bo nie muszą ręcznie rozmieszczać źródeł światła. Bez karty z serii RTX 20 gra nawet się nie uruchomi. Paradoksalnie optymalizacja jest jednak całkiem solidna — nawet wysłużona RTX 2060 daje sobie radę.

Indiana Jones and the Great Circle od twórców ostatnich odsłon Wolfensteina jest jeszcze bardziej bezlitosne niż Doom: na kartach z 8 GB pamięci gra zawiesza się i wraca do pulpitu, gdy tylko podkręcisz ustawienia ponad średnie. Efekt jest jednak wart zachodu — RT obejmuje tu oświetlenie, cienie i odbicia, a dodatkowo można włączyć path tracing, jeśli jesteś gotów poświęcić płynność na rzecz grafiki. W naszej recenzji Indiana Jones and the Great Circle sprawdzamy, czy warto pójść na taki kompromis.

Half-Life 2 RTX to fanowski remaster oparty w całości na path tracingu, który bez karty obsługującej RT w ogóle się nie uruchomi. Materiały i oświetlenie przeliczono od podstaw, dzięki czemu dwudziestoletni klasyk wygląda, jakby trafił do graczy wczoraj. Jest tylko jeden haczyk: nie odświeżono jeszcze wszystkich poziomów, a jedynie kilka — ale jeśli masz oryginał, możesz sprawdzić go za darmo.

Sterylne laboratoria Aperture Science okazują się wręcz stworzone dla ray tracingu — odbicia na płytkach i metalowych powierzchniach w Portal with RTX robią większe wrażenie niż w jakiejkolwiek innej grze z tej listy. Remaster działa na NVIDIA RTX Remix, w całości wykorzystuje path tracing i jest darmowy dla posiadaczy oryginału. Nawet z włączonym DLSS potrafi mocno obciążyć sprzęt, ale krótkie poziomy z komorami testowymi sprawiają, że to niewielka cena.

Quake 2 RTX dobitnie pokazuje, że ray tracing potrafi tchnąć nowe życie nawet w klasyka z 1997 roku: remaster przebudowuje oświetlenie w całości wokół path tracingu, nadając ponurym, technologicznym korytarzom głębię, której wcześniej nie miały. Gra jest też darmowa, co czyni ją jednym z najlepszych sposobów, by szybko sprawdzić możliwości karty RT w najczystszej postaci, bez rozpraszających efektów graficznych.

Path tracing to najbardziej wymagająca odmiana RT: zamiast obliczać promieniami poszczególne efekty, gra od razu przelicza całe oświetlenie — światło bezpośrednie i pośrednie, odbicia, cienie, przezroczystość, wszystko. Rezultat jest tak bliski fotorealizmowi, jak pozwala obecnie renderowanie, ale obciążenie sprzętu jest równie ekstremalne — nawet flagowa karta w 4K nie poradzi sobie bez DLSS i generowania klatek. Nieprzypadkowo trzy poniższe gry regularnie trafiają też do naszego zestawienia najbardziej wymagających gier na PC — powody są właściwie te same.

Nocne Night City, rozświetlone setkami neonowych szyldów, to jedna z najlepszych wizytówek ray tracingu w branży, a CD Projekt udowadnia to przy każdej dużej aktualizacji. Cyberpunk 2077 otrzymał tryb Overdrive, w którym path tracing obejmuje cały proces oświetlenia: światło bezpośrednie i pośrednie, odbicia, cienie — wszystko. Koszt wydajności jest wysoki: bez mocnej karty graficznej oraz DLSS z generowaniem klatek trudno liczyć na przyzwoitą płynność. Właśnie dlatego Cyberpunk pozostaje standardowym testem tego, czy komputer naprawdę radzi sobie z RT.

Alan Wake 2 ma wyglądać jak film, a path tracing nie jest tu ozdobnikiem — to narzędzie, które w ogóle pozwala zrealizować wizję Sama Lake’a. Obejmuje absolutnie każde źródło światła: światło bezpośrednie i pośrednie, odbicia, cienie, przezroczystość — i właśnie dzięki temu mroczny las oraz neonowe koszmary pisarza mają tak filmowy charakter. Metacritic — 89.

W dniu premiery Black Myth: Wukong nieoficjalnie stało się benchmarkiem — Unreal Engine 5 z ray tracingiem sprzętowym i opcjonalnym path tracingiem, obliczającym oświetlenie starożytnych świątyń i gęstych lasów, okazał się prawdziwym testem obciążeniowym dla każdej karty graficznej. Gęste efekty cząsteczkowe podczas walk z bossami w stylu soulslike dokładają jeszcze więcej pracy. MC 82.

Jednym z najbardziej niedocenianych atutów ray tracingu jest to, że potrafi tchnąć nowe życie w gry sprzed dekad. Dzięki RTX Remix i oficjalnym aktualizacjom twórcy zastępują tradycyjne oświetlenie ray tracingiem, dodają fizycznie poprawne odbicia i dynamiczne cienie, a znany na pamięć klasyk nagle wygląda, jakby ukazał się w tym tygodniu. Niektóre z tych gier są darmowe dla posiadaczy oryginału — jedynym wydatkiem będzie więc karta graficzna.

Samo przeniesienie RPG-a z 2006 roku na Unreal Engine 5 to ogromne przedsięwzięcie, ale to Lumen z RTGI, ray-tracingowymi cieniami i odbiciami sprawia, że The Elder Scrolls 4: Oblivion Remastered wygląda jak współczesna gra, a nie tylko starszy tytuł z teksturami w wyższej rozdzielczości. Prowincja Cyrodiil wreszcie jest oświetlona tak, jak powinna.

Wersja PC GTA 5 niespodziewanie przebiła konsolowe wydanie nowej generacji: w ramach darmowej aktualizacji Expanded & Enhanced gra otrzymała ekskluzywne efekty RT — RTGI, RTAO, ray-tracingowe odbicia i cienie — które wyraźnie podkreślają klimat ulic Los Santos. Dobra wiadomość, jeśli nie masz flagowego sprzętu: w 1440p z RT i DLSS RTX 4060 radzi sobie bez problemu. Metacritic — 96.

The Witcher 3 już bez ray tracingu wygląda świetnie, ale dzięki niemu świat Geralta zyskuje głębię, której w innym przypadku po prostu brakuje: precyzyjne, miękkie cienie i okluzja otoczenia (RTAO) sprawiają, że każdy obiekt na ekranie wygląda solidnie, a nie jak namalowany.

Połączenie kanciastej grafiki z ray tracingiem brzmi dziwnie, ale wersja Minecraft z RTX zmienia grę nie do poznania. Oświetlenie staje się w pełni dynamiczne, a fizycznie poprawne odbicia pojawiają się w wodzie, szkle, lodzie i metalu. Technologia wpływa nawet trochę na rozgrywkę: rozmieszczanie pochodni wymaga nagle namysłu, zamiast bezmyślnego rozrzucania ich na lewo i prawo.

Metro Exodus Enhanced Edition swego czasu przekonało do siebie sporą część sceptyków ray tracingu. Twórcy całkowicie zastąpili tradycyjne oświetlenie RTGI, bez żadnych półśrodków, i postapokaliptyczna Rosja nagle zaczęła operować światłem z prawdziwym realizmem. Różnica była na tyle uderzająca, że gra stała się czymś w rodzaju demonstracyjnego argumentu za całą technologią.

Ray tracing nie musi być technologicznym pokazem możliwości — czasem stanowi po prostu część art direction. Najlepiej sprawdza się tam, gdzie jest dużo odbijających światło powierzchni: w neonowych megamiastach, szklanych wieżowcach, na mokrym po deszczu asfalcie, metalu i błyszczących materiałach. W science fiction i cyberpunku odbicia połączone z miękkim oświetleniem niemal same budują atmosferę, a w horrorach i przygodówkach RT działa inaczej — dodaje głębi cieniom, dzięki czemu mroczne lokacje przestają przypominać płaskie tła.

Nowy Jork w Marvel’s Spider-Man 2 jest zbudowany niemal wyłącznie z odbijających światło powierzchni — szklanych wieżowców, metalu i mokrego po deszczu asfaltu. Nic dziwnego, że ray-tracingowe odbicia są tu niemal elementem rozgrywki, a nie tylko wizualnym dodatkiem: bez nich miasto wygląda znacznie bardziej płasko i sztucznie, gdy przemierzasz je na pajęczej linie.

„Grafika jak z Pixara, tylko w czasie rzeczywistym” — takie porównanie często pada w kontekście Ratchet & Clank: Rift Apart , a ray tracing ma w tym duży udział. Wersja PC dodaje nawet efekty RT, których zabrakło w wydaniu konsolowym, dzięki czemu skoki Lombaksa między wymiarami wyglądają jeszcze lepiej niż w pierwotnej wersji na PS5. MC 86 na PC.

Śnieg topnieje, lód pęka pod stopami, a pory roku płynnie przechodzą jedna w drugą — reaktywne otoczenie w Assassin’s Creed Shadows korzysta z RTGI w całym otwartym świecie feudalnej Japonii. Dzięki temu zmiany oświetlenia od świtu do zmierzchu wydają się naturalne, a nie zaprogramowane. Tak samo potraktowano wnętrza: odbicia nadają im głębię, jakiej seria wcześniej nie miała. MC ~78 na PC (oceny wersji konsolowych są nieco wyższe, około 82–86).

Bioluminescencyjna roślinność świecąca w ciemności to dokładnie coś, do czego stworzono ray tracing, a Avatar: Frontiers of Pandora wykorzystuje go w pełni: hybrydowe RT obejmuje tu oświetlenie globalne, odbicia i cienie, przybliżając Pandorę w grze do jej filmowego wyglądu z produkcji Camerona. Oceny są przeciętne (Metacritic ~76), ale pod względem grafiki to jedna z najpiękniejszych gier swojej generacji.

Biurokratyczny horror w Oldest House z Control rozgrywa się niemal w całości wśród lśniących biurowych powierzchni, a ray tracing nie jest tu jednorazowym efektem — stanowi część stylu gry, bo odbicia pojawiają się praktycznie w każdej scenie. Twórcy nie poprzestali na premierze: lata po wydaniu gra otrzymała dużą aktualizację z ustawieniem Ultra ray tracingu, o które prosili fani. Metacritic ~83.

Ghostwire: Tokyo pokazuje prostą rzecz: czasem wystarczy kilka kałuż, by ray tracing zrobił całą robotę. Odbicia neonowych szyldów w mokrym asfalcie pustego nocą Tokio to bez wątpienia jeden z najpiękniejszych widoków w całym zestawieniu. MC ~75.

Pięć efektów RT naraz — RTGI, ray-tracingowe cienie słońca, odbicia RT, okluzja otoczenia i ray-tracingowa latarka — sprawia, że Dying Light 2 Stay Human jest jedną z gier najmocniej obciążających sprzęt RT na tej liście. Latarka ma szczególne znaczenie: symuluje realistyczne odbijanie się światła od ścian i innych powierzchni, a zainfekowane miasto nieustannie zmusza cię do zapuszczania się w ciemne zaułki i nieoświetlone wnętrza. Bez niej nocne wyprawy byłyby znacznie mniej niepokojące.

Na poziomie Knowhere — rozległym skupisku miejskich zabudowań z metalu i błyszczących powierzchni, unoszącym się w kosmosie — różnica między ray tracingiem a tradycyjnym SSR w Marvel’s Guardians of the Galaxy jest od razu widoczna: odbicia są ostrzejsze i bardziej dynamiczne, bez artefaktów przy krawędziach ekranu, które często pozostawia rasteryzacja.

To zestawienie po raz kolejny potwierdza pewną prawidłowość: RT daje największe efekty w klimatach science fiction i cyberpunkowych, a izometryczne The Ascent nie jest wyjątkiem — precyzyjne odbicia oraz wielowarstwowe, złożone oświetlenie ożywiają jego gęsto zabudowane futurystyczne miasto.

W skrócie: to metoda renderowania, która realistycznie symuluje zachowanie światła zamiast udawać je za pomocą przybliżeń. Oprogramowanie śledzi drogę każdego promienia — jego odbicia, załamania i zanikanie. W efekcie oświetlenie i cienie wyglądają tak jak w rzeczywistości, a nie jak namalowana scenografia. Technologia pokazuje pełnię możliwości na kartach NVIDIA RTX oraz AMD Radeon RX 6000 i nowszych — na starszych kartach jest niedostępna albo działa programowo i bardzo wolno.

Podstawą jest karta z serii RTX 20 lub AMD Radeon RX 6000. Do komfortowej gry w 1440p z pojedynczymi efektami RT wystarczy karta ze średniej półki, taka jak RTX 4060, z włączonym DLSS. Pełny path tracing w 4K to zupełnie inna historia — bez flagowej karty, skalowania obrazu i generowania klatek nie ma na co liczyć. Im bardziej wymagający tryb, tym ważniejsze stają się DLSS lub FSR.

Różnica sprowadza się do zakresu. Zwykłe RT oblicza promieniami pojedyncze efekty — na przykład odbicia albo cienie — podczas gdy reszta obrazu nadal powstaje za pomocą rasteryzacji. Path tracing idzie dalej i jednocześnie oblicza promieniami całe oświetlenie: światło bezpośrednie i pośrednie, odbicia, cienie oraz przezroczystość. Rezultat jest bliższy fotorealizmowi, ale wymagania sprzętowe rosną dramatycznie — dlatego pełny path tracing znajdziemy tylko w garstce gier, takich jak Cyberpunk 2077 i Alan Wake 2.

Tak, i to znacząco. W zależności od gry i trybu liczba klatek może spaść o 30–60%, a pełny path tracing obniża ją jeszcze bardziej. Właśnie dlatego RT niemal nigdy nie trafia do gier bez DLSS lub FSR: skalowanie obrazu w trybie „jakość” odzyskuje 30–50% wydajności przy minimalnej utracie ostrości, a generowanie klatek dokłada jeszcze więcej.

Najprościej sięgnąć po remastery klasyków z RTX — niektóre są całkowicie darmowe. Portal with RTX i Quake 2 RTX w całości wykorzystują path tracing i nie kosztują ani grosza, Half-Life 2 RTX odświeża strzelankę Valve dla posiadaczy oryginału, a Minecraft otrzymał oficjalny tryb RTX. Te technologiczne pokazy powstały właśnie po to, by sprawdzić możliwości karty bez kupowania nowej gry.

Nie ma jednej odpowiedzi — wszystko zależy od tego, na jakie kompromisy jesteś gotów. Jeśli twoja karta sobie z nim radzi, a implementacja jest solidna, RT wyraźnie poprawia atmosferę, szczególnie w miejscach z wieloma odbijającymi światło powierzchniami: neonowych miastach, wśród szkła czy na mokrym asfalcie. Jeśli jednak liczba klatek spada do niekomfortowego poziomu, lepiej ograniczyć się do pojedynczych efektów albo włączyć DLSS — płynna rozgrywka jest ważniejsza niż opcja z etykietą „włączono ray tracing”.

Włączasz ray tracing, czy rezygnujesz z niego na rzecz większej liczby FPS? Napisz w komentarzu, na jakiej karcie grasz i która gra zrobiła na tobie największe wrażenie dzięki RT.

Te 22 gry powinny zająć cię na długo, ale jeśli twoja karta RT wciąż domaga się więcej, oto trzy kolejne tytuły, w których ray tracing wyraźnie zmienia obraz. Technologia już dawno przestała być domeną wyłącznie flagowych gier — pojawia się w strzelankach-usługach, przygodówkach i remake’ach, więc warto sprawdzić ją w różnych gatunkach.

Watch Dogs: Legion było jedną z pierwszych gier, które pokazały, jak wyglądają odbicia RT w skali całego miasta: mokre ulice i szklane witryny dystopijnego Londynu odbijają neonową poświatę, dzięki czemu cyberpunkowy klimat staje się wyraźnie gęstszy.

W Shadow of the Tomb Raider ray tracing odpowiada konkretnie za cienie — miękkie, fizycznie poprawne cieniowanie sprawia, że gęsta południowoamerykańska dżungla i mroczne grobowce wyglądają znacznie bardziej trójwymiarowo niż przy standardowej rasteryzacji.

Resident Evil Requiem idzie dalej niż poprzednie gry Capcomu z RT: zamiast osobnych odbić i cieni wykorzystuje pełny path tracing, by dokładniej renderować światło, cienie i odbicia w mrocznych wnętrzach. W horrorze to niemal idealna technologia — ciemność przestaje wyglądać jak filtr nałożony na obraz, a staje się fizyczną częścią przestrzeni.