Najlepsze gry survivalowe na PC: ponad 65 tytułów — od Valheim po Subnautica

Ponad 65 najlepszych gier survivalowych na PC: apokalipsy zombie, głęboki kosmos, bezludne wyspy, hardkorowe symulatory oraz kooperacyjne gry survivalowe z rzemiosłem i budowaniem bazy. To ogromny gatunek, pełen produkcji nastawionych na szybki zysk, o których łatwo zapomnieć, dlatego wybraliśmy tylko te gry survivalowe, które wciągają na dziesiątki, a nawet setki godzin.

W tym zestawieniu każdy znajdzie coś dla siebie: surowe, realistyczne symulatory, w których śmierć czai się za każdym rogiem, przytulne piaskownice z rzemiosłem, trzymające w napięciu horrory i rozległe światy online. Przy każdej grze podpowiadamy, czy więcej frajdy daje samotna rozgrywka, czy zabawa ze znajomymi. Wybierz sposób gry i przetrwaj.

Gry survivalowe, w których największym zagrożeniem są zombie, bandyci i kurczące się zapasy. W grach o zombie nie chodzi tylko o odpieranie ataków żywych trupów — trzeba też uważać na innych ludzi, którzy często są znacznie niebezpieczniejsi od potworów. A jeśli masz ochotę na jeszcze więcej żywych trupów w różnych gatunkach, przygotowaliśmy osobne zestawienie najlepszych gier o zombie.

Wiele osób zapomina, że DayZ zaczęło jako modyfikacja do ArmA 2 — okazało się jednak tak niezwykłe, że przerodziło się w samodzielny projekt. Deweloper Dean Hall stworzył postapokaliptyczny świat, który epidemia zombie doprowadziła na skraj upadku. Mimo to największym zagrożeniem dla ocalałego nie są żywe trupy, lecz inni gracze, gotowi zabić cię za puszkę fasoli.

Zabawne, że gra wciąż ma mnóstwo problemów, a w chwili premiery ich liczba była wręcz porażająca. Gracze narzekali na stan techniczny, balans i niedopracowane mechaniki — a jednak nawet pod warstwą tych niedociągnięć wyraźnie widać było ogromny potencjał.

U podstaw to klasyczna gra survivalowa z otwartym światem: ruszasz przed siebie, szukasz lepszego ekwipunku, dbasz o swoją postać i opatrujesz rany, które możesz odnieść nawet po upadku z niewysokiej drabiny. Zagrożenia czają się jednak wszędzie, więc gracze wzdrygają się na każdy szelest i starają się nie hałasować. Jedna śmierć i wszystko zaczyna się od nowa — DayZ nie ma zapisów ani odradzania się. Niewiele gier tak stresuje i tak skutecznie wciąga w postapokaliptyczny klimat. Właśnie za to gracze pokochali ją mimo wszystkich wad. A jeśli to dla ciebie za mało, dalej na liście znajdziesz jeszcze bardziej hardkorowe propozycje.

Kooperacja: tak.

W świecie Project Zomboid apokalipsa zombie dopiero się rozpoczyna. Ludzkość jeszcze nie rozumie, co się dzieje, a w domach wciąż działa woda i elektryczność. Żywe trupy opanowały już jednak jedno z miast i szykują się, by wymazać z mapy ostatnich ludzi. Niestety twój bohater utknął w samym epicentrum wydarzeń — spróbuje przetrwać jak najdłużej, ale ponury los i tak jest nieunikniony.

Deweloperzy nie bez powodu nazywają Project Zomboid „historią twojej śmierci”. Gra naszpikowana jest hardkorowymi mechanikami, a poziom trudności stale rośnie. Do otwarcia puszki potrzebujesz specjalnego noża. Jedzenie szybko się psuje, jeśli nie schowasz go do lodówki. Chcesz odpocząć? Nie zapomnij zrobić zasłon i zakryć okien, bo zombie wypatrzą śpiącego głupca i go pożrą. Liczy się każdy drobiazg.

Kooperacyjna rozgrywka w Project Zomboid to osobna kategoria frajdy. Na niektórych serwerach ocaleni dzielą się na frakcje, wypowiadają sobie wojny i same organizują sobie rozrywkę.

Kooperacja: tak.

State of Decay na pierwszy rzut oka może przypominać zwykłą piaskownicę o apokalipsie zombie, ale w centrum uwagi nie są tu żywe trupy, lecz ludzie. Wcielasz się w przywódcę niewielkiej grupy ocalałych i musisz poprawiać ich codzienne życie — albo przynajmniej utrzymać je na znośnym poziomie. Każdy ocalały ma zestaw statystyk, takich jak umiejętność walki wręcz, obsługi broni czy przetrwania. Do tego dochodzą atuty zapewniające premie oraz cechy charakteru, które trzeba brać pod uwagę. Po ukończeniu osobistej misji danej postaci możesz też „przejąć nad nią kontrolę”, niczym nad marionetką.

Twoja grupa może się powiększyć, jeśli odpowiesz na wezwania innych ocalałych z prośbą o pomoc. Wyprawy po zapasy są nieuniknione, więc trzeba rozważyć, kogo najlepiej teraz zabrać, kto przyda się w walce, a kto będzie bardziej użyteczny w bazie.

W 2015 roku gra doczekała się remastera State of Decay — Year One Survival Edition. W 2018 roku ukazało się State of Decay 2, które dodało tryb kooperacji. Kontynuacja rozwinęła część mechanik oryginału i wyeliminowała wiele jego błędów.

Kooperacja: tak.

Gry o apokalipsie zombie od dawna zdążyły się opatrzyć i nie budzą już takich emocji jak kiedyś. Choć Dying Light również rozgrywa się w zainfekowanym mieście pełnym hord żywych trupów, robi to znacznie lepiej niż poprzednicy. Za grę odpowiada Techland, studio, które podarowało światu kooperacyjną grę akcji o zombie Dead Island, gdzie zabijanie zombie dawało więcej frajdy niż kiedykolwiek. Dying Light przejęło jej system walki wręcz, pozwalający rozprawiać się z nieumarłymi na niemal dowolny sposób. Największą atrakcją jest jednak parkour: możesz śmigać po dachach i innych powierzchniach niczym doświadczony zabójca, a w kooperacji ze znajomymi jest to dwa razy przyjemniejsze. Gra ma też pełnoprawną fabułę.

Wykonując zadania i szukając zapasów, często będziesz zapuszczać się do miasta wypełnionego po brzegi zombie. Za dnia nie musisz się ich bać — są dość powolne i łatwo je pokonać.

Nocą wszystko się zmienia. Zombie nie tylko stają się szybsze i bardziej agresywne, ale pojawiają się też Volatiles — prawdziwe potwory, od których lepiej trzymać się z daleka. Z przedmiotów znalezionych na ulicach możesz tworzyć i łączyć różne rodzaje broni, a niepotrzebne śmieci wymieniać na przydatniejszy ekwipunek.

Seria doczekała się kilku kontynuacji, które próbowały rozwijać pomysły z oryginału. Nie zawsze im się to udawało, ale jeśli naprawdę chcesz poczuć się jak zwinny ocalały w świecie opanowanym przez zombie, warto sprawdzić całą serię — zaczynając od pierwszej części.

Kooperacja: tak.

7 Days to Die to klasyczny symulator przetrwania w realiach apokalipsy zombie. Gra oficjalnie ukazała się dopiero w 2024 roku, choć we wczesnym dostępie pozostawała już od 2013 — można by pomyśleć, że gracze dawno stracili nią zainteresowanie i pogrzebali projekt na dobre. Tymczasem wciąż ma się on świetnie. 7 Days to Die najlepiej pokazuje pazur w kooperacji. Przy okazji przygotowaliśmy też osobne zestawienie najlepszych gier dla dwóch osób.

Nie ma tu właściwie fabuły, więc twoja postać pojawia się losowo w jednym z biomów i od razu musi walczyć o przetrwanie. Jeśli dopisze ci pech, trafisz na przykład do zaśnieżonej krainy, gdzie na początku łatwo zamarznąć albo wpaść na gruboskórnego lodowego zombie, który wykończy cię w kilka ciosów.

Za dnia możesz natknąć się na niewielkie grupy zombie, ale nocą jest ich znacznie więcej, dlatego najważniejsze będzie zbudowanie domu. Możesz nawet przygotować podziemne schronienie, wydrążyć całe tunele górnicze i wydobywać surowce. Gdy umarli wyczują twój zapach, przypuszczą szturm na dom i będą powoli go niszczyć. Żeby się nie przedarli, musisz stale wzmacniać schronienie. Prawdziwa zabawa zaczyna się jednak siódmej nocy, bo ruszają na ciebie nie tylko zombie, ale i inne paskudztwa — na przykład martwe dziewczyny, zombie-pająki oraz agresywne pszczoły.

Co jakiś czas w wybranym miejscu ląduje zrzut zaopatrzenia, do którego trzeba dotrzeć w określonym czasie. Gdy opanujesz rzemiosło, stworzysz nie tylko broń i ekwipunek, lecz także prawdziwe pojazdy. Warto podkreślić, że gra najlepiej sprawdza się w kooperacji.

Kooperacja: tak.

Dzika mieszanka Valheim, Conan Exiles, DayZ i 7 Days to Die w świecie apokalipsy zombie. No One Survived nie wymyśla niczego nowego, ale sprawnie zbiera najmocniejsze pomysły gatunku: łupienie, budowanie schronienia, rozwijanie drzewka technologii oraz wytwarzanie warsztatów, broni i pancerza. Duża mapa, ponad 400 przedmiotów, systemy wody i elektryczności, handlarze NPC, polowania i zmieniające się pory roku — wszystko to można dostosować, zanim wyruszysz na przetrwanie z maksymalnie pięciorgiem znajomych.

Kooperacja: tak.

Niezwykła gra survivalowa, w której bazę budujesz bezpośrednio na pace ogromnej ciężarówki. Poza wyposażaniem mobilnego schronienia musisz eksplorować otwarty świat, ratować ocalałych, walczyć z zombie i stopniowo ulepszać pojazd — bez tych ulepszeń nie posuniesz się naprzód w fabule Survival Machine. Wyprawa przez postapokalipsę opancerzoną ciężarówką w towarzystwie trzech innych graczy to prawdziwa przygoda.

Kooperacja: tak.

Gry stawiające na wiarygodne mechaniki i złożone systemy przetrwania. Musisz brać pod uwagę choroby, rany, pogodę, zmęczenie, temperaturę i wiele innych czynników, przez które nawet drobny błąd może okazać się śmiertelny.

The Long Dark to znakomity przykład klimatycznej gry survivalowej, która obywa się bez zombie, mutantów, kanibali i innych fantastycznych stworzeń. W fabule wcielasz się w pilota Willa Mackenziego, którego samolot rozbija się nad ośnieżonymi kanadyjskimi bezkresami po dziwnej burzy geomagnetycznej. Uwięziony w zimowej Kanadzie, z dala od jakichkolwiek ludzi, Will toczy brutalną walkę z naturą. Musi zbierać jagody, ogrzewać się przy ognisku, wytwarzać broń myśliwską, oprawiać zwierzęta, szyć ubrania i odpierać ataki drapieżników.

Gra każe zwracać uwagę na mnóstwo szczegółów: w mokrych ubraniach łatwo zmarznąć i się przeziębić, wodę trzeba przegotować lub oczyścić, na wietrze nie da się rozpalić ogniska, pochodnie w końcu się wypalają, zapałek ubywa, a ciężki plecak czy kilka warstw odzieży znacznie spowalniają ruchy. Te wszystkie niuanse sprawiają, że The Long Dark to jedna z najbardziej realistycznych gier survivalowych na rynku.

Do wyboru jest kilka trybów. Na przykład nastawiony na fabułę Wintermute, tryb przetrwania będący pełnoprawną piaskownicą oraz scenariusze z wyzwaniami dla tych, którzy chcą sprawdzić swoje umiejętności.

Kooperacja: nie.

Green Hell to jedna z najbardziej szczegółowych gier o przetrwaniu w dziczy, stworzona przez polskie studio Creepy Jar. Trafiasz do amazońskiej dżungli, gdzie zostajesz sam na sam z tropikami, a zabić może cię dosłownie wszystko: jaguar, wąż, skażona woda, larwy pod skórą, a nawet własny umysł. Wyróżnikiem gry jest przerażająco szczegółowy system zdrowia: musisz oglądać rany, wyciągać pijawki, stosować liście i bandaże, a osobny wskaźnik śledzi poczytalność postaci — samotność i stres wywołują halucynacje.

Na początku nie wiesz nic o dżungli i uczysz się na błędach: co można jeść, jak rozpalić ognisko i co zbija gorączkę. Później dochodzą polowanie, budowanie i kampania fabularna — a przetrwanie w Green Hell ze znajomymi w kooperacji jest zdecydowanie spokojniejsze.

Kooperacja: tak.

W SCUM przejmujesz kontrolę nad zatwardziałymi kryminalistami, którzy próbują wywalczyć wolność, rywalizując w brutalnym krwawym widowisku. Założenie jest proste: w przyszłości ludzi znudziły piłka nożna i seriale, więc powstaje nowy program, w którym przestępców zrzuca się na wyspę i każe im przetrwać. Chowanie się w krzakach nie wystarczy — widzowie nie znoszą nudnych odcinków.

W SCUM najważniejszym zasobem, o który walczysz, jest przychylność widzów. Im wyższa ocena postaci, tym więcej premii i umów sponsorskich otrzyma, co ostatecznie pomoże jej zdominować pozostałych graczy.

Trzeba uczciwie przyznać, że SCUM ma też sporo wad. Błędy czają się na każdym kroku, przemierzanie wyspy zajmuje zdecydowanie za dużo czasu, a konieczność załatwiania potrzeb fizjologicznych wydaje się przesadą. Mimo to gra znalazła swoich odbiorców — i tobie również może przypaść do gustu, zwłaszcza jeśli lubisz porządne, wymagające wyzwania.

Kooperacja: tak.

Icarus to kolejna gra Deana Halla, twórcy DayZ. Akcja rozgrywa się w odległej przyszłości, gdy ludzkość bez powodzenia próbowała terraformować planetę Icarus. Są tam woda, drzewa i zwierzęta, ale powietrze jest zatrute i nie nadaje się do oddychania. Icarus skrywa jednak cenne zasoby, więc korporacje wysyłają na jego powierzchnię różnej maści śmiałków, by je wydobywali. Jesteś jednym z nich.

W gruncie rzeczy Icarus to typowa gra survivalowa. Tworzysz włócznie z patyków i kamieni, ogrzewasz się przy ognisku, karmisz bohatera mięsem, polujesz na wilki i niedźwiedzie, a także stawiasz budowle, w których możesz przeczekać burzę lub odpocząć do rana. Do atutów gry należą system rozwoju, dzięki któremu postać stopniowo staje się silniejsza i odważniejsza, oraz kampania fabularna.

Icarus to przyzwoita gra survivalowa, choć można jej wytknąć brak świeżych pomysłów, słabą optymalizację i niedopracowany świat, w którym ludzie z przyszłości biegają po planecie z łukami i maczugami. Fanom gatunku pewnie jednak to nie przeszkodzi.

Kooperacja: tak.

Outward to nietypowe połączenie RPG i gry survivalowej, w której nie jesteś wybrańcem, lecz zwykłym pechowcem z plecakiem i stertą długów. Gra nie zatrzymuje się nawet w ekwipunku, latarnię musisz zapalać ręcznie, a w trakcie walki możesz zrzucić plecak, by poruszać się zwinniej. Trzeba pilnować głodu, pragnienia, zmęczenia, infekcji i pogody.

Śmierć nie oznacza tu ekranu końca gry, lecz staje się częścią opowieści: możesz trafić do niewoli, zostać wyleczonym przez przypadkowych przechodniów albo zaciągniętym do jaskini, a przygoda będzie toczyć się dalej w nowym miejscu. Możesz przejść grę z partnerem zarówno przez internet, jak i lokalnie na podzielonym ekranie — co w tym gatunku zdarza się rzadko.

Kooperacja: tak.

The Wild Eight to izometryczna gra survivalowa o grupie ocalałych z katastrofy lotniczej, którzy utknęli wśród śniegów Alaski. Głównym wrogiem jest tu chłód: bez ogniska i ciepłych ubrań twoja postać zamarznie, zanim zdążysz zorientować się, co się dzieje. Musisz polować, zbierać surowce, naprawiać sprzęt, a przy okazji rozwikłać zagadkę: czym są dziwne przedmioty porozrzucane po lasach i kto jeszcze krąży po okolicy?

Samotna rozgrywka jest trudna, dlatego gra najlepiej rozwija skrzydła w kooperacji, gdzie łatwiej podzielić się obowiązkami: jedna osoba poluje, a druga pilnuje obozu i dba, by ognisko nie zgasło.

Kooperacja: tak.

Road to Vostok to wymagająca, jednoosobowa strzelanka survivalowa FPP osadzona w postapokaliptycznej strefie przygranicznej między Finlandią a Rosją. Stawia na bezkompromisowy realizm: rozważną walkę z użyciem broni palnej, niedobór wszystkiego, uważne zarządzanie ekwipunkiem i wysoką cenę błędów — śmierć słono tu kosztuje. Wiosną 2026 roku gra trafiła do wczesnego dostępu i już przyciągnęła uwagę fanów bezlitosnego survivalu.

Kooperacja: nie.

Ancestors: The Humankind Odyssey to eksperymentalna gra survivalowa Patrice’a Désiletsa, jednego z ojców serii Assassin’s Creed. Kierujesz klanem małp człekokształtnych w prehistorycznej Afryce, miliony lat temu, i dosłownie przemierzasz ścieżkę ewolucji: eksplorujesz niebezpieczny świat, uczysz się wytwarzać narzędzia, opanowujesz chodzenie na dwóch nogach i przekazujesz umiejętności potomkom, przeskakując przez kolejne pokolenia. Gra prawie niczego nie wyjaśnia — wszystkiego musisz dowiedzieć się samodzielnie, metodą prób i… grozy — i właśnie to jest jej największą zaletą, ale też największym wyzwaniem. Nie każdemu przypadnie do gustu, lecz oferowane przez nią doświadczenie jest naprawdę wyjątkowe.

Kooperacja: nie.

To jeden z najpopularniejszych podgatunków. Zaczynasz niemal bez żadnych zasobów, a potem stopniowo wznosisz schronienie, wytwarzasz narzędzia, zbierasz materiały i rozbudowujesz niewielką bazę w pełnoprawną osadę lub fortecę.

Enshrouded to gra survivalowa z elementami action RPG, w której budowanie dopracowano niemal do rangi osobnego narzędzia. Eksplorujesz rozległy otwarty świat spowity trującą Mgłą, zdobywasz surowce podczas niebezpiecznych wypraw i wznosisz bazę — od skromnej chaty po kolosalny kamienny zamek. Elastyczny system terenu pozwala niemal dowolnie kopać, rzeźbić i przekształcać krajobraz, dzięki czemu projekty architektoniczne dają ogromne pole do popisu.

Poza budowaniem czekają tu pełnoprawna walka, rozwój postaci, klasy i lochy z bossami. Możesz grać solo, ale na serwerach zmieści się do 16 osób, a wspólnymi siłami wielkie konstrukcje powstają znacznie szybciej.

Kooperacja: tak.

Valheim stworzył skromny, pięcioosobowy zespół. Trudno uwierzyć, ale ich wysiłek zaowocował jednym z największych hitów 2021 roku. Przez miesiące gra utrzymywała się na szczycie list Steam, w szczytowym momencie przyciągnęła 500 000 graczy i zdobyła 95% pozytywnych recenzji.

Świat Valheim to miejsce, w którym aż chce się przebywać. Od strony technicznej otoczenie jest dość proste, ale artyści wykonali świetną robotę, projektując lokacje i biomy — oprawa wizualna to jedna z największych zalet gry. Podobnie jest z pozostałymi mechanikami. Zestaw ruchów w walce nie jest zbyt rozbudowany, ale siekanie szkieletów i innych plugawych stworów wciąga, a zabawa w grupie liczącej do dziesięciu osób daje jeszcze więcej frajdy. Nic dziwnego, że gra trafiła do naszego zestawienia najlepszych gier kooperacyjnych.

Valheim ma również fabułę, w której dzielny wojownik pomaga Odynowi pokonać potężne istoty. To prosta opowieść, ale nadaje rozgrywce cel. Kolejnym atutem hitu jest kooperacja: w Valheim może grać do dziesięciu osób, a wypełnianie woli Odyna w takim gronie sprawia jeszcze więcej przyjemności.

Kooperacja: tak.

Jeśli marzyło ci się pirackie życie bez przesadnego kozaczenia, Windrose jest właśnie dla ciebie. Zaczynasz jako pozbawiony grosza rozbitek: masz kij, kamień i ognisko. Kończysz jako kapitan własnej fregaty, którą samodzielnie zaprojektowałeś i uzbroiłeś. Gra nigdzie się nie spieszy. Typowa dla survivalu pętla „zdobywaj surowce → wytwarzaj → buduj” ma tu sens: każde nowe narzędzie naprawdę przybliża cię do morza, zamiast tylko odblokowywać kolejny szczebel drzewka technologii. Bossowie są wymagający — to nie dekoracje, lecz prawdziwe przeszkody, na które trzeba się przygotować. Walka przypomina bardziej gry Souls niż typowy survival, co nadaje każdemu starciu taktyczną głębię.

Świat generuje się przy tworzeniu sesji, więc za każdym razem drużyna od dwóch do czterech graczy dostaje własny archipelag. Nie ma tu PvP — jedynym wspólnym wrogiem są mieszkańcy otaczającego świata i on sam. Bitwy morskie opierają się na zajmowaniu pozycji i salwach z dział, a abordaż zmienia każde starcie w osobną, niewielką opowieść.

Kooperacja: tak.

W Stranded Deep twój bohater przeżywa katastrofę lotniczą i trafia na maleńką wyspę pośrodku Pacyfiku. Nie licz na ratunek — nie trać czasu i zajmij się organizacją codziennego życia. Jeśli będziesz zwlekać, dopadną cię głód, pragnienie albo udar cieplny.

Biedny rozbitek ma pełne ręce roboty. Zbuduj farmę, która zapewni ci jedzenie. Przejmuj kontrolę nad innymi wyspami, na których rozsiane są cenne surowce. Stwórz solidną tratwę, by wygodnie eksplorować ocean. Zdobądź broń do odpierania ataków rekinów, węży i pozostałych dzikich zwierząt. Krótko mówiąc, lista obowiązków zdaje się nie mieć końca. Survival z rzemiosłem i budowaniem to osobny, rozległy świat gier wideo.

Łatwo spędzić mnóstwo czasu przy dziele Beam Team Games. Czekają tu potężni bossowie, edytor map, niezliczone wyspy, tryb kooperacji i wiele więcej. Jeśli szukasz porządnej gry survivalowej z bogactwem mechanik, przyjrzyj się Stranded Deep.

Kooperacja: tak.

Raft to kolejna gra survivalowa o wyspach i bezkresnym oceanie. O ile jednak Stranded Deep przynajmniej próbuje być realistyczne, w Raft można trafić na wyspę z robotem kamerdynerem — takim, który raz po raz razi bohatera prądem i każe mu się uspokoić.

Oczywiście bohaterowie muszą też zmierzyć się z tradycyjnymi problemami. U wybrzeża krąży rekin ludojad, materiałów do wytwarzania ciągle brakuje, a zapasy jedzenia szybko się kończą — choć można je uzupełnić choćby dzięki podwodnym łowom.

W Raft jest co robić, a twórcy włożyli wiele pracy w dodawanie kolejnych atrakcji. Pełna wersja ukazała się w 2022 roku, a projekt nadal potrafi wciągnąć. Jeśli pasjonuje cię survival w otwartym świecie, w tym zestawieniu znajdziesz wiele innych propozycji.

Kooperacja: tak.

Rust przeszło długą drogę: od wersji alfa kolejnego klona DayZ w 2013 roku do samodzielnej gry survivalowej. Podstawowe założenia są typowe dla gatunku. Budzisz się na malowniczej wyspie bez ubrania (gra pozwala stworzyć całkowicie nagą postać), a jedyne wyposażenie stanowią kamień i pochodnia. Żeby nie zginąć w paszczach drapieżników ani z rąk innych graczy, musisz zdobyć jedzenie, ubrania i broń. Aby zapewnić sobie wygodne warunki do przetrwania, trzeba stale rozbudowywać dom. Możesz wznieść wszystko — od skromnego domku po absurdalny drapacz chmur liczący 506 pięter.

Twoje działania nie są jednak w żaden sposób ograniczone. Możesz zostać pokojowo nastawionym myśliwym, przywódcą własnej osady albo dołączyć do klanu szalonych rzezimieszków, którzy nie pozwolą całemu serwerowi zaznać spokoju. Zanim zaczniesz, warto wiedzieć, że społeczność Rust jest wyjątkowo toksyczna, więc przygotuj się na tysiąc i jeden nieprzyjemnych sytuacji z udziałem innych graczy. Jeśli jednak zagrasz ze znajomymi albo uda ci się znaleźć zaufanych sojuszników, gra na pewno zrobi na tobie wrażenie.

Kooperacja: tak.

Funcom po raz pierwszy spróbowało stworzyć udaną grę MMORPG osadzoną w świecie Roberta E. Howarda w 2008 roku, u zarania World of Warcraft, za sprawą Age of Conan: Hyborian Adventures. Mimo początkowego wzrostu zainteresowania twórcom nie udało się na długo zatrzymać graczy w świecie Conana. Później zmieniono tytuł gry na Age of Conan: Unchained i udostępniono ją w modelu free-to-play, ale wtedy mało kto się nią interesował. Kolejna próba wykorzystania popularności barbarzyńcy nastąpiła dopiero w 2017 roku, gdy wieloosobowa gra survivalowa Conan Exiles trafiła do wczesnego dostępu. Trzeba przyznać Funcom, że dość szybko doprowadziło grę do pełnej premiery.

Założenia są tradycyjnie proste. Wcielasz się w bezimiennego oberwańca przybitego do krzyża i skazanego na pewną śmierć — aż tu nagle przejeżdża sam Conan, szlachetnie ratuje twoją postać, wygłasza podniosłą przemowę i odjeżdża, pozostawiając cię samemu sobie z nauką podstaw przetrwania. Jak w większości podobnych gier, musisz pilnować wskaźników głodu i pragnienia, regularnie polować i zbierać wodę, dostosowywać się do pogody, odpierać wrogów, a także pamiętać o budowaniu i rzemiośle. Gra ma jednak kilka własnych, wyjątkowych rozwiązań. Możesz złożyć w ofierze wroga bogom albo uczynić z niego niewolnika. Możesz też przyzwać do siebie awatara wybranego bóstwa i przez minutę nim sterować. A jeśli chcesz grać solo i nigdy nie natknąć się na innych graczy, dostępny jest tryb offline.

Kooperacja: tak.

Połączenie klasycznej gry survivalowej z akcyjnym RPG w duchu wczesnych odsłon serii Gothic . W Bellwright rozwijasz osadę, wykonujesz zadania, rozwijasz umiejętności i budujesz swoją pozycję wśród miejscowych, a przy tym polujesz i łowisz ryby, by zdobyć jedzenie dla siebie i towarzyszy. Kluczowym zasobem jest tu czas, którego zawsze brakuje, dlatego kooperacja dla czterech osób znacznie przyspiesza rozgrywkę: możecie podzielić się pracami w osadzie i wyprawami po zapasy.

Kooperacja: tak.

Wikingowska gra survivalowa osadzona w proceduralnie generowanym świecie. Jak w większości produkcji tego gatunku, zbierasz surowce, wytwarzasz przedmioty i walczysz z potworami, ale główny nacisk w ASKA położono na budowę dużej osady, w której mieszkają dziesiątki osób mających własne potrzeby i zajęcia. Gra łączy klimat Valheim z city builderem, a rozwijanie wioski jest znacznie przyjemniejsze w towarzystwie.

Kooperacja: tak.

To propozycja dla osób, które ukończyły już Valheim i szukają czegoś podobnego. Zbudujesz tu dom, będziesz uprawiać rośliny, wytapiać metale i walczyć z licznymi potworami. Dawnlands nie jest wolne od technicznych niedoróbek, ale może dostarczyć fanom wymagających gier survivalowych mnóstwo frajdy, zwłaszcza w gronie znajomych.

Kooperacja: tak.

Jeśli dobrze wspominasz Valheim, rzuć okiem na RuneScape: Dragonwilds. Tu również znajdziesz średniowieczne realia, tworzenie wyposażenia i budowanie schronień, a także walkę z potężnymi smokami za pomocą miecza i magii. Teoretycznie możesz grać w pojedynkę, ale pełnię możliwości gra pokazuje w kooperacji.

Kooperacja: tak.

Olbrzymi symulator budowania fabryk z perspektywy pierwszej osoby, w który można grać w kooperacji; produkcja opuściła już wczesny dostęp. W Satisfactory kolonizujesz obcą planetę, wydobywasz surowce i wznosisz kolosalne, zautomatyzowane fabryki z taśmociągami, pociągami i rurociągami. Przetrwanie nie jest tu szczególnie wymagające — najważniejsze są inżynieria i logistyka — ale fauna planety potrafi ugryźć, a samodzielne eksplorowanie ogromnego otwartego świata zajmuje sporo czasu. Kooperacja to czysta przyjemność: jedna osoba projektuje logistykę, a druga bada mapę i zbiera rzadkie materiały.

Kooperacja: tak.

Sandboxowe MMO, którego głównym wyróżnikiem jest możliwość dowolnego przekształcania świata gry. Poza budową własnego miasta możesz wyrównywać góry, wytyczać koryta rzek, drążyć tunele i robić znacznie więcej. Przekształcanie terenu w BitCraft Online wymaga surowców, które zdobywasz podczas eksploracji, wydobywania minerałów i wytwarzania przedmiotów. To propozycja dla osób, które lubią nietypowe mechaniki i wspólne rozwijanie osad.

Kooperacja: tak.

Połączenie survivalu i strzelanki z perspektywy pierwszej osoby, osadzone w podziemnym laboratorium. Z portali wypełzają potwory, sprzęt odmawia posłuszeństwa, a agenci specjalni próbują zatuszować katastrofę. Fabułą i klimatem Abiotic Factor przypomina pierwsze Half-Life, ale rozgrywkę zaprojektowano z myślą o survivalowej kooperacji: oprócz strzelania znajdziesz tu rozwój umiejętności i rozbudowany system wytwarzania. Odkrywanie, co się wydarzyło, i zdobywanie kolacji dla sześciu osób w towarzystwie naukowców to wyjątkowa frajda.

Kooperacja: tak.

Gry survivalowe, które wyróżniają się niecodziennymi światami: zamiast typowych lasów i wysp akcja może rozgrywać się na innych planetach, w głębinach oceanu albo w dziwacznych fantastycznych krainach. Najlepsze gry z otwartym światem zachwycą każdego, kto lubi podróżować i czuje w sobie ducha pioniera odkrywającego nieznane lądy.

ARK: Survival Ascended to odświeżona wersja kultowej gry survivalowej z dinozaurami, przebudowana na Unreal Engine 5. Założenia pozostały te same: trafiasz nago na wyspę pełną dinozaurów wszelkiego rodzaju, a od pierwszej nocy spędzonej przy ognisku stopniowo wspinasz się na szczyt — oswajasz tyranozaura i budujesz futurystyczną bazę klanu. Różne gady przydają się do zbierania surowców, transportu ładunków i prowadzenia wojen, a lekceważenie głodu, pragnienia czy pogody nadal może skończyć się tragicznie — w ARK łatwo zginąć z błahego powodu.

Największą różnicą względem oryginału jest znacznie ładniejsza oprawa graficzna i poprawione mechaniki, które przyciągnęły do gry nawet weteranów. Jeśli chcesz wrócić na wyspę dinozaurów, ale odstraszała cię przestarzała grafika, trudno o lepszy powód.

Kooperacja: tak.

Obsidian słynie ze świetnych RPG, takich jak Star Wars: Knights of the Old Republic 2, Neverwinter Nights 2, Fallout: New Vegas czy Pillars of Eternity. W Grounded studio udowodniło jednak, że równie dobrze radzi sobie z grami survivalowymi.

Historia opowiada o dzieciach, które skurczyły się do rozmiarów owadów. Trawa góruje teraz nad nimi niczym trzypiętrowy dom, a mrówki sięgają im do pasa. Czy młodzi bohaterowie zdołają urządzić sobie życie i przetrwać w świecie pełnym robactwa? Z niektórymi owadami, takimi jak mrówki, można się zaprzyjaźnić, ale bezlitosne pająki bez wahania rozniosą całą drużynę.

Największym atutem dzieła Obsidian jest jego wyjątkowa sceneria. Gracze przywykli do picia wody z butelek i rzek, ale zbieranie rosy z źdźbeł trawy to oryginalny pomysł. Do tego Grounded oferuje piękne otoczenie, wysokiej jakości tekstury i zróżnicowane biomy. Niestety grze można zarzucić nadmiar błędów, ale nie zmienia to ogólnej oceny: wyszła naprawdę świetnie. Jeśli masz dość przetrwania w lasach i na pustyniach, daj szansę Grounded.

Kooperacja: tak.

Dune: Awakening od Funcom przenosi survival na Arrakis, gdzie woda jest cenniejsza niż złoto, a wyjście na otwarte piaski za dnia oznacza niemal pewną śmierć. To rozbudowana survivalowa gra MMO: zbierasz przyprawę, budujesz schronienia, wytwarzasz sprzęt i uczysz się czytać pustynię — bo wibracje wywołane twoimi krokami przyciągają czerwie na powierzchnię, a przed nimi nie da się uciec. Frakcje nieustannie walczą o zasoby i terytorium, więc samotne przetrwanie jest prawie niemożliwe. Twórcy wyraźnie kochają pierwowzór: klimat powieści Franka Herberta i filmów Denisa Villeneuve’a czuć podczas każdej burzy.

Kooperacja: tak.

Atomfall to survivalowa gra akcji brytyjskiego studia Rebellion (twórców serii Sniper Elite), której akcja rozgrywa się w postnuklearnej Anglii. Wydarzenia mają miejsce w Krainie Jezior, kilka lat po wypadku w prawdziwej elektrowni jądrowej Windscale, a w tym „brytyjskim Falloucie” spotkasz mutantów, członków kultów, rabusiów i roboty. Oprócz zdrowia musisz pilnować tętna: rośnie podczas biegu, strzelania i walki wręcz, a im jest wyższe, tym gorsza staje się twoja celność i słuch. Otwarty świat możesz przemierzać różnymi szlakami, a tajemnicę wydarzeń rozwikłać w dowolnej kolejności. Gra przypadnie do gustu każdemu, kto przeszedł współczesne odsłony Fallouta i czeka na coś nowego w podobnym stylu.

Kooperacja: nie.

Kontynuacja uwielbianej gry survivalowej o nastolatkach wielkości owadów. W Grounded 2 będziesz eksplorować niebezpieczny park pełen agresywnych insektów, wytwarzać przedmioty, zbierać wodę i budować bazę. Jedną z nowości jest możliwość oswajania mrówek i dosiadania ich. Przetrwanie na „ogromnym” podwórku w towarzystwie trójki znajomych i odpieranie ataków gigantycznych pająków to wyjątkowa frajda.

Kooperacja: tak.

Kolejna gra survivalowa w mikroskopijnym świecie, ale utrzymana w bardziej baśniowym tonie niż Grounded. W Smalland przetrwasz wśród drzew wielkości źdźbeł trawy i jezior z kałuż, oswoisz owady oraz spotkasz wróżki i magiczne stworzenia. Zmieniające się pory roku i pogoda wpływają na rozgrywkę, a do tego możesz budować bazę i grać w kooperacji nawet z dziewięcioma osobami. Klimat jest tu bardziej magiczny, a grafika — bardziej realistyczna.

Kooperacja: tak.

Aloft wyróżnia możliwość latania między wyspami unoszącymi się na niebie. Jedną z nich możesz przekształcić w bazę, a później w latający „statek”, którym zwiedzisz otwarty świat. To łagodna gra survivalowa: nie musisz martwić się głodem ani pragnieniem, a jedzenie zapewnia tymczasowe premie. Rozgrywka ma więc medytacyjny charakter — przemierzasz różne biomy, zbierasz zasoby i walczysz z grzybem zatruwającym wyspy. Podobnie jak Sea of Thieves, gra najwięcej zyskuje w kooperacji.

Kooperacja: tak.

Kubiczne lokacje Cubic Odyssey przywodzą na myśl Minecraft. Eksplorujesz otwarty świat, zbierasz surowce, wytwarzasz broń i walczysz z miejscowymi przeciwnikami, a po rozległych terenach pomagasz sobie poruszać się statkami powietrznymi. Eksplorowanie proceduralnie generowanego świata i budowanie bazy dają więcej frajdy w czteroosobowej kooperacji.

Kooperacja: tak.

Once Human to darmowa survivalowa gra MMO osadzona w postapokaliptycznym świecie, skażonym przez anomalną substancję i zamieszkanym przez ludzi ściganych przez przerażające stworzenia zwane Dewiacjami. Eksplorujesz ogromny otwarty świat, budujesz bazę, wytwarzasz sprzęt i rozwijasz postać, a serwery oferują mnóstwo aktywności PvE w kooperacji oraz PvP. Przyciąga nietypowa, horrorowa sceneria, a także fakt, że możesz wypróbować grę za darmo.

Kooperacja: tak.

Pacific Drive to nietypowa gra survivalowa, w której za kierownicą kombi przemierzasz anomalną Strefę Wykluczenia Olympic. Samochód jest zarówno twoim schronieniem, jak i najważniejszym narzędziem: podczas wypraw wypełnionych anomaliami, z których nie zawsze wracasz, musisz go naprawiać, ulepszać i o niego dbać. Auto pamięta uszkodzenia, nabiera „osobowości”, a ty przywiązujesz się do niego, jakby było żywe. To świeże spojrzenie na gatunek.

Kooperacja: nie.

V Rising to survivalowa gra z widokiem z góry, w której wcielasz się w wampira budzącego się po długim śnie. Zaczynasz osłabiony i głodny, a z czasem budujesz gotycki zamek i siejesz postrach w całym regionie. Najważniejszym zasobem jest krew: przywraca zdrowie i odblokowuje potężne zdolności. Każdy przeciwnik ma inną grupę krwi i jej jakość, więc musisz tropić wartościowe ofiary. Za dnia słońce jest śmiertelnie niebezpieczne, dlatego wyprawy trzeba dobrze planować. Bossowie to wyjątkowi, nazwani przeciwnicy, a ich pokonanie zapewnia bohaterowi nowe zdolności. Szwedzkie Stunlock Studios dodało kooperację w klanach oraz PvP, w którym można najeżdżać zamki innych graczy — możesz więc spokojnie rozwijać się we własnym tempie albo ruszyć na wojnę.

Kooperacja: tak.

Osobną odmianą gatunku jest przetrwanie poza Ziemią: na martwych planetach, w otwartej przestrzeni kosmicznej lub na dnie obcego oceanu. Tlen, ciśnienie oraz nieznana flora i fauna dodają nową warstwę zagrożeń do znanych mechanik. Fanom science fiction o kosmosie przyda się także nasz ranking najlepszych fabularnych gier kosmicznych na PC .

Astroneer to kolorowa kosmiczna piaskownica z elementami symulacji przetrwania, która wyróżnia się oprawą i mechanikami rozgrywki. Jedną z jej największych zalet jest kosmiczna sceneria. Tym razem przygody nie zaczynasz w oklepanym miejscu, takim jak wyspa, las czy miasto. Zgodnie z fabułą rozbijasz się na nieznanej planecie. Aby przetrwać, musisz stopniowo rozbudować moduł podtrzymywania życia w pełnoprawną bazę z zasilaniem, pojazdami i laboratoriami.

Oczywiście, do tego wszystkiego potrzebujesz materiałów, które znajdziesz na planecie. Do twojej dyspozycji jest urządzenie do pozyskiwania surowców, pozwalające dowolnie kształtować teren i docierać do najtrudniej dostępnych miejsc. Gdy planeta ci się znudzi, możesz wyruszyć na sąsiednią gwiazdę, gdzie czekają własne osobliwości i unikalne materiały. W przeciwieństwie do gier, w których samo przetrwanie jest głównym celem, Astroneer oferuje znacznie spokojniejszą rozgrywkę. Najważniejsze, by pilnować poziomu tlenu — wtedy możesz zanurzyć się w medytacyjnej atmosferze gry samodzielnie lub ze znajomymi.

Kooperacja: tak.

Starbound to kosmiczna gra w konwencji piaskownicy. Uciekając przed wielkim złem, główny bohater opuszcza dom, po czym rozbija się na obcej planecie. Jak zwykle nie masz przy sobie żadnych zapasów. A żeby naprawić statek — i po prostu nie umrzeć z głodu — będą ci bardzo potrzebne.

Musisz wejść w rolę ocalałego i odkrywcy: zbierać jedzenie i materiały, wytwarzać potrzebne przedmioty oraz przemierzać planetę wzdłuż i wszerz. Możesz też po prostu podążać za fabułą (nie jest szczególnie porywająca, ale jest). Albo zgromadzić dość paliwa, naprawić statek i ruszyć na podbój galaktyki, w której każda planeta jest dostępna i na swój sposób wyjątkowa. Gra oferuje mnóstwo możliwości i aktywności.

Kooperacja: tak.

Wiele gier survivalowych utrzymanych jest w ponurej, pełnej napięcia atmosferze, w której poczucie ciągłego zagrożenia nie słabnie, lecz tylko narasta. Subnautica to jeden z tych rzadkich przedstawicieli gatunku, których twórcy nie bali się zastąpić mrocznych tonów jasnymi, żywymi kolorami. Stworzyli świat, w którym chce się nie tylko przetrwać, ale po prostu żyć i odkrywać głębiny oceanu. Akcja rozgrywa się w XXII wieku. Pracodawca wysyła cię do budowy bram fazowych. Twój statek kosmiczny rozbija się jednak na obcej planecie, a ty w ostatniej chwili ledwo docierasz do kapsuły ratunkowej. Warto zaznaczyć, że historia nie kończy się na tym prostym zarysie — jest naprawdę udana. Dzięki nietypowej scenerii znane elementy gier survivalowych wydają się świeże i interesujące.

Oprócz głodu i pragnienia ogromne znaczenie ma tu zapas tlenu, o którym musisz pamiętać podczas nurkowania w podwodnym świecie. System craftingu jest bardzo rozbudowany. Jeśli twoja postać nie wytrzymuje długotrwałego ciśnienia w głębinach, możesz skonstruować wszystko — od sprzętu do nurkowania po pełnoprawny batyskaf albo własną bazę. Uważaj jednak: w wodzie roi się od drapieżników, które chętnie cię pożrą.

Żeby nie umrzeć z głodu, musisz bez przerwy łowić i przyrządzać ryby albo jeść rośliny, które znajdziesz zarówno na lądzie, jak i pod wodą. Przede wszystkim nie zapominaj skanować wszystkiego wokół siebie. Dzięki temu odblokujesz nowe właściwości przedmiotów i dostęp do schematów.

Kooperacja: nie.

Subnautica 2 nie odchodzi od formuły oryginału, lecz ją rozwija: oferuje nowy obcy ocean, nieznane stworzenia, świeżą technologię, a po raz pierwszy w historii serii także kooperację, dzięki której można odkrywać głębiny z drugą osobą. Nawet w duecie to wciąż ta sama Subnautica: ostrożnie schodzisz coraz niżej, budujesz podwodne bazy, odliczasz sekundy zapasu tlenu i za każdym razem wzdrygasz się, gdy na skraju światła reflektora z mroku wyłania się sylwetka kolejnego olbrzyma. Każdy, kto spędził setki godzin w pierwszej części, dostanie dokładnie to, czego oczekuje — więcej oceanu i więcej lęku przed otchłanią.

Kooperacja: tak.

No Man's Sky to jedna z najbardziej niesławnych porażek ostatnich lat. Gra, która miała być idealną kosmiczną przygodą, pękła jak bańka mydlana — okazała się piękna, ale porażająco pusta. Nienawiść, jaka spadła na twórców z Hello Games, a osobiście także na Seana Murraya, złamałaby każdego. Autorzy dokonali jednak czegoś niezwykłego. Zamiast mnożyć wymówki, po prostu zabrali się do pracy. Każda kolejna łatka i aktualizacja, udostępniana bezpłatnie posiadaczom gry, całkowicie odmieniała ten projekt. Dziś No Man's Sky oferuje niemal wszystko, co można sobie wyobrazić.

Pojawiasz się na losowo wygenerowanej planecie z uszkodzonym wyposażeniem i niesprawnym statkiem kosmicznym. Musisz naprawić cały ekwipunek — od wizjera i multitoola po sam statek. Potem możesz wyruszyć na podbój wszechświata.

W zależności od temperatury na powierzchni planety musisz przeznaczać zasoby na działanie systemu chłodzenia albo ogrzewania. Na kolejnej planecie może cię zaskoczyć burza kwasowa lub piaskowa, która poważnie uszkodzi kadłub statku. Jeśli znudzi ci się ciągłe zbieranie surowców, możesz ruszyć na główną misję albo zająć się czymś zupełnie innym. Każdy znajdzie tu coś dla siebie.

No Man's Sky nie jest już grą, która ukazała się w dniu premiery. Twórcy nieustannie pracują nad rozbudową świata i wprowadzają duże aktualizacje. Trudno dziś znaleźć lepszą, a nawet porównywalnie rozbudowaną kosmiczną grę survivalową. Nic dziwnego, że No Man's Sky regularnie trafia na listy najlepszych gier z otwartym światem.

Kooperacja: tak.

The Planet Crafter to gra survivalowa o przekształcaniu martwej planety w miejsce nadające się do życia, w pojedynkę lub ze znajomymi. Na początku walczysz o przetrwanie: pilnujesz zapasów tlenu, wody i jedzenia, a także zbierasz surowce pośród jałowych skał. Potem budujesz pierwsze maszyny, które podnoszą temperaturę i ciśnienie oraz nasycają atmosferę, a planeta powoli, krok po kroku, ożywa na twoich oczach. Pojawiają się chmury, potem deszcz, jeziora, trawa, a w końcu zwierzęta. Pierwszy raz, gdy możesz zdjąć maskę tlenową, to najlepszy moment w całej grze. Francuskie Miju Games stworzyło zaskakująco wciągającą pętlę rozgrywki — chce się doprowadzić terraformowanie do końca, by zobaczyć efekt.

Kooperacja: tak.

The Solus Project to jednoosobowa gra survivalowa rozgrywająca się na obcej planecie, na którą trafiasz po katastrofie statku. Okazuje się, że jesteś ostatnią nadzieją resztek ludzkości. Poza typowymi wskaźnikami głodu, pragnienia i temperatury (pogoda daje tu w kość — od upałów po śmiertelnie groźne burze i tornada) gra kładzie nacisk na eksplorację: schodzisz do jaskiń, przemierzasz starożytne ruiny i stopniowo odkrywasz, że planeta wcale nie jest tak bezludna, jak się wydawało. Atmosfera osamotnienia i narastającej tajemnicy wciąga równie mocno co mechaniki survivalowe.

Kooperacja: nie.

Breathedge to kosmiczna gra survivalowa stworzona przez RedRuins Softworks. Historia opowiada o zwykłym facecie, który wiezie doczesne szczątki zmarłego dziadka na pogrzeb, dopóki wypadek nie pokrzyżuje mu planów. Teraz musi przetrwać, mając ograniczone zapasy tlenu i innych zasobów. Głównym atutem Breathedge jest humor. Bohaterowi pomagają nieśmiertelna kura, nieżywe chomiki, rosyjskie przyśpiewki o brodach i zacinająca się sztuczna inteligencja. Oczywiście nie każdy żart trafia w punkt, ale niektóre naprawdę rozśmieszają. Twórcy naszpikowali grę nawiązaniami. Na opuszczonej stacji możesz natknąć się na Ksenomorfa, podróżować przez kosmos na pokładzie „Normandy”, a wśród złomu znaleźć kartridż z Tomb Raiderem, w którym miejsce uroczej Lary zajmuje brodaty mężczyzna.

Poza tym czekają na ciebie typowe dla gatunku zajęcia: pilnowanie zasobów i wskaźników, takich jak głód czy poziom tlenu; zbieranie materiałów do budowy bazy; tworzenie sprzętu, który ułatwi eksplorację kosmosu.

Niestety twórcom nie udało się utrzymać wysokiego poziomu przez całą grę. Pod koniec humor blednie, rozgrywka zaczyna nużyć, a duch eksploracji i przetrwania ulatuje. Mimo to Breathedge pozostawia po sobie miłe wrażenie.

Kooperacja: nie.

Gry, w których kluczową rolę odgrywają napięta atmosfera i poczucie ciągłego zagrożenia. W tej sekcji zebraliśmy najlepsze horrory.

Co może być gorszego od katastrofy samolotu? Tylko lądowanie w lesie zamieszkanym przez kanibali, którzy wyglądają jak dalecy krewni mutantów z Wzgórza mają oczy! The Forest umiejętnie łączy symulator przetrwania z elementami horroru.

W historii ty i twój syn uczestniczycie w katastrofie samolotu. Gdy odzyskujesz przytomność w środku lasu, odkrywasz, że jakiś dziwny mężczyzna zabrał twojego syna w nieznanym kierunku. A na domiar złego w pobliżu czai się żądne krwi plemię kanibalistycznych mutantów. Zanim uratujesz syna, musisz nauczyć się przetrwać.

Cykl dnia i nocy odgrywa w The Forest ważną rolę. Za dnia eksplorujesz las, polujesz, zbierasz jedzenie i budujesz schronienie. Od czasu do czasu zauważysz kanibali, którzy cię obserwują. Nie są zbyt aktywni w dzień, ale nocą nabierają odwagi i rozpoczynają krwawe łowy. Najlepiej przeczekać noc w domu, wcześniej wzmacniając go i zastawiając pułapki. Wrogowie nie są bezmyślnymi kukłami — zabicie ich wcale nie jest łatwe. Fabuła nie jest tu tylko pretekstem. To pełnoprawna kampania z dwoma zakończeniami, a jeśli znudzi ci się samotna gra, możesz skorzystać z trybu kooperacji.

Kooperacja: tak.

Sons of the Forest to kontynuacja kultowego The Forest od Endnight Games, która pod niemal każdym względem jest większa i bardziej bezwzględna od pierwowzoru. Ponownie trafiasz na wyspę pełną kanibali i przerażających mutantów, ale tym razem świat jest rozleglejszy, wrogowie sprytniejsi, a system budowania bardziej elastyczny — domy możesz stawiać niemal tak, jak tylko zechcesz. Zmiany pór roku mają znacznie większy wpływ na rozgrywkę: zimą trudniej o żywność, a kanibale stają się agresywniejsi. Główną nowością jest towarzysz o imieniu Kelvin, który wykonuje wydawane mu na piśmie polecenia i bardzo pomaga w grze solo. A jeśli dołączą do ciebie znajomi, wyspa zmieni się z koszmaru w przygodę w trybie kooperacji.

Kooperacja: tak.

Darkwood to kolejny przykład udanego połączenia survivalu z horrorem — i to w naprawdę znakomitym wydaniu. Niektórych mogą zniechęcić bardzo mroczne sceny, nieco przestarzała oprawa graficzna i widok z góry, ale wszystkie te elementy świetnie budują atmosferę.

Wcielasz się w lekarza, który budzi się w Darkwood — wiejskim regionie Polski dotkniętym tajemniczą epidemią. Resztę historii musisz odkrywać stopniowo. Gra czerpie z klasycznych rozwiązań survivalowych, takich jak cykl dnia i nocy. Za dnia eksplorujesz okolicę, szukasz zapasów oraz naprawiasz i ulepszasz schronienie i przedmioty przy stole warsztatowym. Nocą barykadujesz drzwi i modlisz się, by do domu nie dostał się żaden potwór ani duch. Postać może też odblokowywać nowe umiejętności, do których potrzebne są specjalne zastrzyki przygotowane z odpowiednich składników.

Twórcy zadbali zarówno o atmosferę, jak i o otoczenie, więc określenie „horror” nie jest tu pustą etykietką — i nie chodzi wyłącznie o potwory. Możesz na przykład trafić do niewielkiego kościoła, w którym otaczają cię szepczące duchy, albo odkryć miejsce zasłane ludzkimi ciałami. Im głębiej zapuszczasz się w las, tym częściej natrafiasz na podobne sceny, a atmosfera szaleństwa staje się coraz bardziej namacalna.

Kooperacja: nie.

Pathologic 2 to remake kultowej gry Pathologic studia Ice-Pick Lodge. Twórcy określają ją mianem „symulatora przetrwania w warunkach epidemii”. Sytuacja w zarażonym Miasteczku nad Gorkhonem jest tak dramatyczna, że przetrwanie — a nawet zachowanie człowieczeństwa — będzie nie lada wyzwaniem.

Właśnie ten ostatni wątek stanowi główny temat gry. Bohater nieustannie musi wybierać między ratowaniem mieszkańców a troską o własną skórę. Czasem kradzież, a nawet morderstwo będą jedynym sposobem, by dotrwać do kolejnego dnia. Nie możesz jednak zginąć — jeśli tak się stanie, zaraza z pewnością pochłonie miasto. To nie koniec problemów bohatera. Jego ojciec i inny ważny mieszkaniec zginęli w tajemniczych okolicznościach, a pozostali podejrzewają, że to twoja wina. Do tego w mieście dzieje się coś nadnaturalnego, a kluczowe postacie ewidentnie skrywają straszliwe sekrety. Rozwikłanie zagadek nie będzie łatwe.

Pathologic 2 trudno polecić każdemu. Ma bardzo specyficzny klimat, wyjątkowo wymagające mechaniki przetrwania, a sporą część rozgrywki spędzasz, przemierzając miasto. Jeśli jednak zanurzysz się w jego świecie, dostarczy ci emocji, jakich próżno szukać gdzie indziej.

Kooperacja: nie.

Gra utrzymana w klimacie opowiadań H.P. Lovecrafta. Sunless Sea to osobliwe połączenie survivalu z interaktywną książką. Tekstu jest sporo, ale został napisany tak dobrze, że wciągnie nawet osoby, które nie przepadają za czytaniem. Równie nietypowe jest tło fabularne. W XIX wieku angielska królowa oddała Londyn podziemnemu światu, w którym miasto i jego mieszkańcy znajdują się do dziś.

Jako kapitan statku możesz przewozić towary, zbierać cenne informacje, wykonywać zadania albo po prostu eksplorować ponure bezkresy podziemi, odkrywać nowe wyspy i trafiać na niezwykłe sytuacje. Najważniejsze, by nie zaniedbywać logistyki — bez jedzenia załoga zacznie dopuszczać się kanibalizmu, a doprowadzona do szaleństwa może się zbuntować.

Kooperacja: nie.

Gra survivalowa osadzona w uniwersum H.P. Lovecrafta. Sterujesz monstrualnym pociągiem i przemierzasz światy zamieszkane przez sługi Cthulhu oraz inne przerażające istoty. RailGods of Hysterra jest dostępne we wczesnym dostępie i otrzymuje aktualizacje bezpośrednio nawiązujące do słynnych dzieł pisarza — na przykład „Cienia nad Innsmouth”. Przekształcanie pociągu w mobilną bazę i odpieranie lovecraftowskich koszmarów najlepiej smakuje w drużynie liczącej do pięciu osób.

Kooperacja: tak.

W tych grach odpowiadasz nie za pojedynczego bohatera, lecz za całą grupę ludzi lub osadę. Musisz rozdzielać zasoby, rozwijać bazę, brać pod uwagę osobowości postaci i podejmować decyzje, które mogą wpłynąć na los całej społeczności.

This War of Mine to jedna z nielicznych gier wojennych, które skupiają się nie na wydarzeniach na froncie, lecz na codziennym życiu zwykłych ludzi mających nieszczęście mieszkać w mieście zrujnowanym przez walki. To opowieść nie tyle o przetrwaniu, ile o moralnych wyborach, których musisz dokonywać każdego dnia. Nie ma tu klasycznego wprowadzenia do fabuły — jest za to na wpół opuszczony dom i troje bohaterów zmuszonych w nim zamieszkać. Ich los jest teraz w twoich rękach.

Każda postać ma własną osobowość, która wpływa na jej mocne strony, lęki i pragnienia. Nie możesz ignorować potrzeb bohaterów, bo im mniej mają wewnętrznego spokoju i zadowolenia, tym głębiej popadają w depresję. To bezpośrednio przekłada się na ich skuteczność. Rozgrywka dzieli się na dzień i noc. W dzień zajmujesz się remontem domu oraz wytwarzaniem potrzebnych przedmiotów i narzędzi. Czasem dołączają do ciebie nowe osoby, co oznacza większe zapotrzebowanie na zapasy, których nie zawsze łatwo zdobyć.

Zasobów niezbędnych do normalnego życia trzeba szukać nocą. Bohaterowie wyruszają wtedy do sąsiednich domów, w których mieszkają ludzie podobni do nich, albo organizują wypady do szpitala czy magazynu — miejsc, w których najczęściej roi się od wrogów. Zdarza się, że wysłany na misję bohater (możesz wysłać tylko jedną osobę) nie wraca. Wtedy morale pozostałych spada. Nieostrożność może łatwo doprowadzić do utraty całej grupy. Jeśli jednak twoi bohaterowie przetrwają określoną liczbę dni, poznasz zakończenie ujawniające ich losy po wojnie.

Gra pełna jest niuansów.

Kooperacja: nie.

Niezwykle dopracowana gra science fiction o przetrwaniu w kosmosie. Wcielasz się w przywódcę niewielkiej grupy kolonistów, których statek rozbił się na nieznanej planecie. Głównym wyróżnikiem gry jest narrator — sztuczna inteligencja generująca różne wydarzenia w świecie. Do wyboru są trzy SI: jedna skupia się na budowaniu i spokojnym rozwoju kolonii, druga jest całkowicie nieprzewidywalna, a trzecia stanowi złoty środek, idealny dla początkujących.

W RimWorld musisz nie tylko gromadzić zapasy, rozbudowywać bazę, odpierać najazdy piratów i przetrwać surową zimę, ale też uważnie doglądać podopiecznych. Koloniści mogą zginąć z rąk wroga, ale równie dobrze zachorować, zatruć się albo doznać urazu. Każdy ma własną przeszłość i cechy osobowości, które mogą uczynić go użytecznym członkiem kolonii — albo wręcz przeciwnie. Niepilnowany piroman w chwili przygnębienia może na przykład stracić nad sobą panowanie i podpalić bazę. Jeśli zdołasz ogarnąć te wszystkie drobiazgi, z czasem zbudujesz potężną cywilizację, podbijając planetę i zdobywając jej bogactwa.

Kooperacja: nie.

Frostpunk to ponura strategia steampunkowa o przetrwaniu w warunkach wiecznej zimy, stworzona przez autorów This War of Mine. Po raz kolejny przygotowali oni dla graczy mnóstwo moralnych dylematów. W grze znajdziesz kilka scenariuszy wpływających na fabułę, a także tryb przetrwania dla najodważniejszych i najbardziej zaprawionych w bojach.

W XIX wieku mieszkańcy Wielkiej Brytanii odkrywają potęgę pary, co zapoczątkowuje lawinę wynalazków wcześniej uznawanych za niemożliwe, takich jak funkcjonalne protezy czy roboty. Właśnie wtedy dochodzi do kataklizmu, który zamraża planetę. Ocalali z całego świata organizują wyprawy w Arktykę, gdzie można znaleźć ogromne złoża minerałów i generatory. W tych warunkach wiecznej zimy musisz zbudować schronienie dla swoich ludzi.

Osada ma generator, który wytwarza ratujące życie ciepło. To w gruncie rzeczy serce twojego miasta i jego najważniejszy zasób. Aby utrzymać schronienie, potrzebujesz węgla i całej masy innych zapasów. Jedną z cech gry jest stopniowy spadek temperatury w okolicy. Pierwszego dnia osadnicy spokojnie zbierają rozrzucone zasoby, a ich jedyną potrzebą jest ogrzanie się przy generatorze. Jednak około 10.–15. dnia, gdy temperatura bije wszelkie rekordy anomalii, zapasy zaczynają się kurczyć, a ludzie są o krok od narzekania. W Frostpunk nie da się grać jak w zwykłą grę o budowaniu miasta. Gra regularnie stawia przed tobą trudne pytania. Czy warto korzystać z pracy dzieci? Czy można uciec się do eksperymentalnego leczenia chorych robotników?

Kooperacja: nie.

Frostpunk 2 to kontynuacja bezlitosnej strategii o przetrwaniu w wiecznej zmarzlinie, stworzonej przez 11 bit studios. Od Wielkiego Mrozu minęło trzydzieści lat: węgiel przestał ratować ludzi i ustępuje miejsca ropie, a miasto, które rozrosło się do rozmiarów metropolii, stało się areną politycznych sporów. Pierwsza część opowiadała o przetrwaniu w mrozie, sequel zaś skupia się na zarządzaniu podzielonym społeczeństwem, którego frakcje gotowe są skoczyć sobie do gardeł, a każda twoja decyzja musi kogoś rozwścieczyć. Zamiast pojedynczych budynków zarządzasz całymi dzielnicami, a moralne dylematy stały się jeszcze bardziej niewygodne. Gra ma około 85 punktów w serwisie Metacritic, a po serii aktualizacji jej ocena na Steamie wzrosła z 81% do 89%.

Kooperacja: nie.

Kenshi to ogromna, bezlitosna piaskownica, którą brytyjskie studio Lo-Fi Games tworzyło przez wiele lat niemal w pojedynkę. Nie ma tu fabuły, wybranego bohatera ani poziomów: twoje umiejętności rosną wraz z wykonywanymi czynnościami, a przygodę możesz zacząć jako nieuzbrojony nędzarz, który już podczas pierwszej bójki trafia do niewoli. Sterujesz nie jedną postacią, lecz całą drużyną: werbujesz ludzi, budujesz bazę, handlujesz, odpierasz ataki bandytów i handlarzy niewolników albo sam stajesz się postrachem pustkowi. Stracisz rękę lub nogę w walce? Załóż protezę i ruszaj dalej. Największym atutem Kenshi jest całkowita swoboda i żyjący własnym życiem świat, któremu zupełnie na tobie nie zależy.

Kooperacja: nie.

Klasyczne piaskownice łączące przetrwanie z niemal nieograniczonym tworzeniem i kreatywnością: zbierasz zasoby, budujesz, co tylko zechcesz, i sam decydujesz, czym zajmiesz się w rozległym otwartym świecie.

Palworld było największą niespodzianką 2024 roku i jednym z najgłośniejszych debiutów w historii Steama: „Pokémony z bronią” przyciągnęły 25 milionów graczy w pierwszym miesiącu. Gra śmiało łączy kilka gatunków: eksplorujesz otwarty świat, łapiesz stworzenia zwane Palami, a potem wykorzystujesz je zarówno w walce, jak i do pracy. Pals ścinają drzewa, wydobywają rudę, gotują i wykuwają przedmioty w twojej bazie, podczas gdy ty zajmujesz się przetrwaniem, wytwarzaniem i oczyszczaniem lochów z bossami. Musisz też dbać o własnego bohatera: głód, wytrzymałość i temperatura nadal mają znaczenie.

Początkowo projekt uznawano za żart, ale pod bezczelną otoczką kryła się zaskakująco rozbudowana i wciągająca gra survivalowa. 10 lipca 2026 roku Palworld opuści wczesny dostęp i doczeka się pełnej wersji 1.0 — to świetny powód, by dać mu szansę.

Kooperacja: tak.

Mimo zaawansowanego wieku Don't Starve wypada znacznie ciekawiej niż wczesne gry survivalowe, z których większość była bezbarwnymi piaskownicami, nudzącymi się po 3–5 godzinach. Ta produkcja ma o wiele więcej do zaoferowania. Przede wszystkim opowiada historię: Wilson jest pechowym naukowcem, który tkwi w swojej chatce pośrodku lasu. Wszystko się zmienia, gdy głos z radia nakłania go do zbudowania urządzenia, które przenosi go do innego świata. Wtedy zaczyna się eksploracja.

W grze spotkasz mnóstwo osobliwości, takich jak zabójcze pszczoły, jednookie ptaki czy agresywni świńscy ludzie, którzy zazdrośnie strzegą swoich osad przed obcymi. Wszystkie te stworzenia, i nie tylko one, z przyjemnością poślą cię na tamten świat. Zagrożenie stanowią nie tylko dziwaczne istoty, ale też krucha psychika Wilsona, która może go opuścić w najmniej odpowiednim momencie. Jeśli do tego dojdzie, nie wrócisz do życia — trzeba będzie zacząć od początku. Aby w ogóle przetrwać w tym nieprzyjaznym świecie, musisz zbierać patyki, rośliny i kamyki, tworzyć z nich potrzebne narzędzia i zorganizować sobie codzienne życie.

Noc to szczególnie niebezpieczna pora. W ciemności pojawiają się nowe potwory, a uciec przed nimi można tylko przy ognisku lub z pochodnią.

Gra otrzymała trzy DLC: Reign of Giants, Shipwrecked i Hamlet, które dodają nowe elementy, a także pełnoprawną odsłonę kooperacyjną — Don't Starve Together.

Kooperacja: nie.

Gra wydana wiele lat temu, która wciąż nie wymaga specjalnego przedstawienia. Jej popularność jest tak ogromna, że do tej pory na całym świecie sprzedano ponad 300 milionów egzemplarzy Minecrafta. Hollywood również chętnie korzysta z tej sławy i zdążyło już wypuścić film na podstawie gry.

Przede wszystkim Minecraft słynie jako znakomita gra konstrukcyjna, w której można tworzyć niesamowite budowle. Jeśli nie masz ochoty niczego tworzyć, ale lubisz dreszczyk emocji, czeka na ciebie tryb „Przetrwanie”. Zajmiesz się typowymi obowiązkami rozbitka: zbieraniem materiałów, szukaniem jedzenia oraz wytwarzaniem schronienia i potrzebnych przedmiotów. Nocą lokalne zombie i creepery wpadną z jak najlepszymi zamiarami.

W takich chwilach warto pamiętać o możliwościach, jakie daje Minecraft. Nic nie stoi na przeszkodzie, by zbudować prawdziwą fortecę i ostrzeliwać wrogów z góry albo przygotować pole minowe, na którym horda potworów znajdzie wieczny spoczynek.

Gdy twoja postać zdobędzie kolejne poziomy i stanie się wystarczająco silna, bez obaw zwiedzisz najdalsze zakątki świata, a nawet zmierzysz się ze szczególnie niebezpiecznymi przeciwnikami, takimi jak Starożytny Strażnik. A jeśli zacznie ci się nudzić, zbuduj portal i rusz na podbój Netheru. Minecraft obsługuje ogromną liczbę fanowskich modów, dzięki którym możesz zorganizować wszystko — od ataku zabójczych pomidorów po podróż w kosmos i odegranie „Marsjanina”. Wszystko zależy od twojej wyobraźni.

Kooperacja: tak.

Na widok zrzutów ekranu z Terrarii wiele osób uzna ją za klona Minecrafta z grafiką 2D — i całkowicie się pomyli. To jeden z tych przypadków, gdy nie należy oceniać książki po okładce. Rozgrywka zaczyna się od pojawienia się postaci w losowo wygenerowanym świecie. Masz przy sobie zaledwie kilka przedmiotów, które pomogą ci przetrwać początek wyprawy.

Żeby nie spędzać każdej nocy na odpieraniu ataków potworów, potrzebujesz w miarę solidnego schronienia, a do jego budowy musisz znaleźć materiały i wytworzyć potrzebne elementy. Oprócz urządzenia własnego domu warto stawiać osobne budynki dla NPC-ów, którzy pojawią się po spełnieniu określonych warunków i będą sprzedawać różne towary. System wytwarzania jest prostszy niż w Minecrafcie i ma to sens: Terraria stawia mniejszy nacisk na budowanie i tworzenie przedmiotów, a większy na walkę i przetrwanie.

Najciekawsza część gry zaczyna się po odkryciu systemu jaskiń głęboko pod ziemią. Można tam znaleźć skarby i spotkać nowych, interesujących przeciwników. Dzięki losowo generowanemu światu każda jaskinia jest na swój sposób wyjątkowa, więc godzinami możesz eksplorować podziemia w poszukiwaniu przygód i materiałów przydatnych do wytwarzania nowego ekwipunku.

Kooperacja: tak.

Kooperacyjna odsłona kultowego Don't Starve , utrzymana w charakterystycznym, ponurym i kreskówkowym stylu. Gracze eksplorują proceduralnie generowany świat, walczą z dziwacznymi stworzeniami, zbierają zasoby, wytwarzają ekwipunek i dbają o to, by ich bohaterowie nie chodzili głodni. Im dłużej drużyna przetrwa w nieprzyjaznym świecie, tym bardziej ten stara się ją wykończyć. Don't Starve Together ma na Steamie około 170 tysięcy recenzji, z czego 96% jest pozytywnych — to prawdziwa perełka wśród kooperacyjnych gier survivalowych.

Kooperacja: tak.

Valheim i Subnautica to świetny wybór na początek: obie gry oferują czytelny system postępów, piękny otwarty świat i niezbyt dotkliwe kary za śmierć. Valheim świetnie sprawdza się też w kooperacji.

Tak, jest ich całkiem sporo. Najlepsze propozycje do wspólnej zabawy to Valheim, 7 Days to Die, Project Zomboid, Raft i No Man's Sky. Każda z nich ma własne mechaniki wspólnego przetrwania i budowania bazy.

Pod względem mechanik największym wyzwaniem są The Long Dark, Project Zomboid i Pathologic 2. Każdy błąd może w nich kosztować życie postaci, a rozpoczynanie rozgrywki od nowa to norma.

To cały podgatunek: Rust, Valheim, Conan Exiles, 7 Days to Die, Stranded Deep i Raft oferują rozbudowane systemy wytwarzania przedmiotów oraz budowania baz — od małego schronienia po ufortyfikowaną twierdzę.

The Long Dark, Subnautica, The Forest, Green Hell, Darkwood i No Man's Sky sprawdzają się równie dobrze w pojedynkę. Każda z nich oferuje pełnoprawną fabułę lub dość zawartości na wiele godzin zabawy dla jednego gracza.

Wśród ostatnich premier, którym warto dać szansę, znajdziemy Palworld (pełna wersja 1.0 ukaże się 10 lipca 2026 roku), Enshrouded, Frostpunk 2, Atomfall, Grounded 2, Aloft i RuneScape: Dragonwilds. Gatunek stale się rozwija, dlatego regularnie aktualizujemy tę listę.

Jeśli chcesz przetrwać w kosmosie i na obcych światach, sprawdź Subnautica i Subnautica 2 (podwodne przygody), No Man's Sky, Astroneer, The Planet Crafter, Breathedge oraz Starbound. Każda z nich podchodzi do tematu inaczej — od terraformowania martwej planety po eksplorację bezkresnej galaktyki.

Największy nacisk na realizm kładą The Long Dark, Green Hell, SCUM i Project Zomboid. Trzeba w nich pilnować temperatury, chorób, obrażeń, świeżości jedzenia i tuzina innych drobiazgów — każdy błąd może kosztować życie.

Na koniec porozmawiajmy o tym, jakie jeszcze gry warto dodać do zestawienia. Dajcie znać w komentarzach!

Gatunek survivalowy jest ogromny, a wiele wartościowych tytułów nie zmieściło się w tym zestawieniu — zwłaszcza gier niezależnych, którym niewiele zabrakło do czołówki, a które zapewniają świetną zabawę na dziesiątki godzin. Oto kilka z nich:

Vintage Story to rozbudowana i wymagająca gra survivalowa w duchu Minecrafta, tyle że znacznie surowsza i bardziej realistyczna: wiernie odwzorowana geologia, obróbka rud, zmieniające się pory roku, gotowanie według przepisów i ponura atmosfera wczesnego średniowiecza. Idealna propozycja dla tych, którym nawet Minecraft wydaje się zbyt prosty.

Sunkenland przedstawia postapokaliptyczny świat w stylu Waterworld: ocean zatopił planetę, a ty budujesz bazę na palach, nurkujesz po zasoby do zatopionych budynków i odpierasz najazdy piratów. Coś jak Raft, ale z większym naciskiem na walkę i kontrolę terytorium.

Soulmask to survival w dżungli z nietypową mechaniką maski zapewniającej specjalne zdolności. Możesz też zwerbować do plemienia postacie niezależne, które samodzielnie zajmą się pracą w bazie. To zaskakująco rozbudowana gra niezależna, w której oswajasz stworzenia, wytwarzasz przedmioty i budujesz.

Jeśli wolisz przetrwać w towarzystwie, koniecznie sprawdź nasze osobne zestawienie najlepszych gier kooperacyjnych na PC — znajdziesz w nim szczególnie dużo gier survivalowych dla dwóch lub większej liczby osób. I oczywiście napisz w komentarzach, jaką grę survivalową niesłusznie pominęliśmy. Najlepsze propozycje czytelników trafią do zestawienia przy następnej aktualizacji.