Najlepsze gry podobne do Wiedźmina 3: Dziki Gon

Dla wielu graczy, The Witcher 3: Wild Hunt stał się najlepszym projektem w ich życiu, na zawsze zmieniając ich postrzeganie gatunku RPG. Nawet siedem lat później, sukces dzieła CD Projekt RED wciąż prześladuje innych deweloperów, ale Wild Hunt nie był pionierem, a pomysły zawarte w grze pojawiły się wcześniej. Do 2022 roku powstało całkiem sporo dobrych projektów inspirowanych trzecią częścią przygód Geralta lub oferujących podobne wrażenia i emocje. W tym zestawieniu zebraliśmy wszystkie stare i nowe gry podobne do The Witcher 3: Wild Hunt.

Zanim przejdziemy do listy, wyjaśnijmy kryteria. Jest wiele projektów RPG, ale nie wszystkie nawet w najmniejszym stopniu przypominają serię Wiedźmin. Z naszego subiektywnego punktu widzenia można zidentyfikować szereg parametrów.

Świat

Opowieść o białowłosym zabójcy potworów organicznie wpisuje się w średniowieczną erę, ale wyglądałaby dziwnie w cyberpunkowym lub dalekim przyszłym świecie. Chociaż Fallout również zmusza graczy do podejmowania losowych decyzji i odgrywania ról, postapokalipsa nie jest tym, co kojarzy się z wiedźminem. Seria książek słusznie uważana jest za wzór mrocznej fantastyki, co oznacza brak życzliwych czarodziejów, bezinteresownych elfów czy złych orków. Pomimo całej swojej fantastyki, gatunek wyróżnia się ponurą, czasami zbyt przyziemną atmosferą, obfitością przemocy, seksu i brakiem zwyczajowych klisz fantastycznych.

Wybór i Zmienność

Seria jest uwielbiana za obfitość złożonych, czasami niemoralnych wyborów. Koncepcja mniejszego zła, przedstawiona w książkach, jest również obecna w grach. Gracze dosłownie czuli się jak Geralt, podejmując decyzje, które wydawały się dla niego słuszne. Niektórzy mogą powiedzieć, że ogranicza to system odgrywania ról, ale uważamy, że czyni to wybory bardziej osobistymi i trudnymi. Wypełnić kontrakt czy uratować życie nieszczęsnej istoty, oszczędzić głupich chłopów czy zniszczyć wieś dla życia jednej dziewczyny — takie decyzje byłyby mniej znaczące, gdybyśmy grali jako bezimienny lub niemy bohater.

Szara Moralność

Ten punkt jest bezpośrednio związany z poprzednim. W świecie wiedźmina nie ma jednoznacznie złych ani dobrych postaci. Nawet sam Geralt jest zdolny do wątpliwych działań. Niektórzy z złoczyńców mogliby łatwo stać się sojusznikami Białego Wilka, podczas gdy inni wzbudzali szczere współczucie. Idea, że najstraszniejsze potwory to ludzie, została w pełni zbadana w grze.

Potwory

Bestiariusz Wild Hunt jest zdumiewający. Gra ma miejsce dla znanych potworów, takich jak wampiry i wilkołaki, a także dla naprawdę oryginalnych stworzeń, takich jak leszy czy boginki. Podczas wykonywania zadań, gracze regularnie napotykali coś nowego i niewytłumaczalnego. On łatwym poziomie trudności potwory nie stanowiły problemu, ale na trudnym poziomie konieczne było znalezienie indywidualnej taktyki i mądra wykorzystanie dostępnego arsenału.

Nietypowy Protagonista i Zapadające w Pamięć Postacie

Ważnym kryterium, które wiele RPG ignoruje. Ile interesujących cech mają nowoczesni bohaterowie? Najczęściej są to bezosobowe kukły, w najlepszym przypadku z podkładanymi głosami. Z Geraltem jest inaczej. Ma białe włosy, kocie oczy, interesujące zdolności i umiejętności, złożoną osobowość i specyficzny humor. Inne postacie z The Witcher 3 również natychmiast wryły się w pamięć. Siedem lat później ich imiona wciąż łatwo przypomnieć.

Oczywiście nie wszystkie gry z tej listy mają absolutnie wszystkie wymienione cechy, ale staraliśmy się wybrać te, które są najbliższe opisanym kryteriom.

Wiele osób zapomina, że pierwsze dwie części są najbardziej podobne do The Witcher 3. Przerwa czasowa między projektami była tak znacząca, że teraz trudno postrzegać te trzy gry jako jedną serię. Niemniej jednak wszystkie charakterystyczne elementy są na miejscu.

W pierwszej części wielu po prostu zapoznało się z Geraltem. Chociaż grafika pozostawiała wiele do życzenia, a system walki był kwestią gustu, to jedyna gra, w której można było naprawdę nauczyć się, co to znaczy być wiedźminem, utrzymywać neutralność w konfliktach i regularnie dostawać nóż w plecy od tych, których właśnie uratowałeś.

W kolejnych projektach wiele aspektów stało się bardziej stylowych i nowoczesnych, a koncepcja neutralnej strony została całkowicie porzucona. To sprawia, że The Witcher w wielu aspektach jest znacznie bardziej kanoniczny w odniesieniu do materiału źródłowego niż Assassins of Kings i Wild Hunt. Liczba złożonych wyborów przyjemnie zaskakiwała, a skomplikowana fabuła stała się bezpośrednią kontynuacją historii książkowej, co jest rzadkością w dzisiejszych czasach.

Druga część zrobiła krok w stronę kinematografii. Stawka wzrosła, a problemy Geralta stały się jeszcze bardziej globalne. W zależności od twoich decyzji, cała rozdział historii mógł się całkowicie zmienić. Niezawodnie przegapiłeś znaczną część treści, co motywowało do drugiego przejścia bardziej niż kiedykolwiek.

System walki został uczyniony bardziej znajomym, a grafika znacznie poprawiona. To wszystko natychmiast wyniosło The Witcher 2: Assassins of Kings do najwyższej ligi, czyniąc Geralta gwiazdą.

Dwie gry o dziewczynie Aloy. Pamiętaj, co wspomnieliśmy o Wiedźminie i postapokalipsie? Okazuje się, że wszystko zależy od kontekstu. W świecie Horizon ludzkość została całkowicie zlikwidowana podczas buntu maszyn. Setki lat później, zautomatyzowany system inicjuje proces klonowania, a nowi ludzie zasiedlają świat. Z powodu awarii programu, nie wiedzą nic o przeszłości. Cywilizacja cofa się do czasów starożytnych, ale z pewnymi zmianami. Maszyny w postaci ogromnych zwierząt i dinozaurów wędrują po świecie, podczas gdy populacja nosi skóry, ale posługuje się technologicznie zaawansowanymi łukami i włóczniami.

Horizon Zero Dawn był bardziej podobny do The Witcher 3 pod względem rozgrywki niż narracji. Aloy podróżowała po otwartym świecie, zbierała przydatne zioła i zasoby, a także walczyła z różnymi maszynami. Polowanie stało się główną cechą serii. Dzięki wizjerowi rzeczywistości rozszerzonej, dziewczyna mogła uzyskać bardzo szczegółowe informacje o swoich wrogach, zidentyfikować ich słabe punkty i, jak to mówią, odróżnić ghula od alghoula. Wszystkiego, co wiedział już na pamięć wiedźmin, Aloy musiała nauczyć się w trakcie. Brak dwóch mieczy został zrekompensowany imponującym arsenałem i kołczanem pełnym strzał na każdą okazję.

W drugiej części twórcy dodali system dialogów i odpowiednie zadania poboczne. Chociaż interakcje Aloy z innymi wciąż nie dorównywały systemowi dialogów w The Witcher 3, postęp był przyjemnie zaskakujący. Zadania poboczne w końcu stały się interesujące do wykonania, ale gra wciąż brakowało zmienności. Główna fabuła również była satysfakcjonująca. Szara moralność, niejednoznaczni bohaterowie i złoczyńcy — wszystko to było obecne. Można powiedzieć, że to właśnie druga część stała się najbardziej udanym klonem The Wild Hunt.

Niektóre projekty trudno ocenić osobno, ponieważ są zbyt podobne. Najnowsza trylogia asasynów jest przykładem, jak sprzedawać tę samą grę w kółko, zmieniając tylko scenerię. Jeśli to przegapiłeś, przez kilka lat historie o zamaskowanych asasynach przypominały przygody Geralta bardziej niż wczesne gry z ich własnej serii. Ogromny otwarty świat, mnóstwo treści, zadań i dialogów — to wszystko sprawia, że Origins, Odyssey i Valhalla są wzorcowymi klonami. Nawet system umiejętności, podzielony na specjalizacje, nawiązuje do gałęzi rozwoju wiedźmina.

Każda część miała swoich głównych bohaterów z historiami, osobowościami i osobistymi opiniami. Chociaż gracze nie mogli wpływać na ich osądy, obserwowanie rozwoju postaci było interesujące.

Assassin's Creed Valhalla szczególnie przypomina The Wild Hunt. Średniowieczne tło i ogólna ponura atmosfera tylko wzmacniają podobieństwo. Oczywiście, Eivor (bohater Valhalla) nie walczył z potworami, ale pod każdym innym względem okazał się niemal idealnym klonem. It's just a pity that there are practically no choices in the game, and those that exist have almost no significant consequences.

Nie można mówić o grach podobnych do The Witcher 3: Wild Hunt, nie wspominając o Ghost of Tsushima. Odważny samuraj porzuca swoje zasady, aby stać się doskonałym zabójcą i stanąć przeciwko całej armii. W Ghost of Tsushima, nie ma potworów — projekt opiera się na realizmie. Jednak doskonale przedstawia główne idee całej sagi o Geraltcie: konsekwencje wyboru mniejszego zła i ludzi jako najbardziej przerażających potworów.

Przemyślany system walki zamienia twojego samuraja w prawdziwą maszynę do zabijania. Ostrożne i jednocześnie piękne ruchy zachwycają, a intuicyjne kombinacje pozwalają szybko opanować wszystkie niuanse. Blokowanie strzał za pomocą ostrza również jest wliczone (znak rozpoznawczy wiedźminów). Ogólnie rzecz biorąc, Ghost of Tsushima jest jedną z gier najbliższych The Wild Hunt pod względem odczuć. Jak słynny zabójca potworów, Jin Sakai — sam duch — jest niezwykle śmiertelny dla każdego, kto stanie mu na drodze.

Dodaj do tego piękny otwarty świat, liczne misje poboczne, a otrzymasz doskonały projekt, w który zdecydowanie warto zagrać. Wada jest oczywista — nadmierna liniowość. Zabijesz tylko tych, których trzeba zabić zgodnie z fabułą. Wolność wyraża się tylko w sposobach osiągnięcia celu — skradanie się lub frontalny atak.

Postanowiliśmy nie dzielić serii Gothic, Risen i ELEX na różne miejsca w rankingu. Pomimo znacznych różnic w datach wydania, są to mniej więcej te same gry. Piranha Bytes nadal tworzy swoje doskonałe Gothic, niezależnie od otaczających rzeczywistości i trendów. Efekt jest przewidywalnie kontrowersyjny. Problemy serii, która powstała w 2001 roku, wciąż są aktualne, a powtórzenia i narracyjne klisze stały się dość męczące. Niemniej jednak byłoby głupotą nie wspomnieć o tej wspaniałej klasyce, więc krótko omówmy każdą z trzech serii.

Gothic nie można nazwać klonem. The first part została wydana w 2001 roku, czyli 14 lat przed The Wild Hunt. Świat Gothic zyskał imponujące rozmiary dopiero w trzeciej grze. W pierwszych dwóch grach dostępne terytorium było znacznie mniejsze niż królestwo w The Witcher 3, ale zawsze coś się działo. Zaczynając grę jako Bezimienny Bohater, dosłownie od samego początku dostawałeś w twarz. Nieodpowiedni żart mógł prowadzić do utraty wszystkich zgromadzonych dóbr, w nocy dostawałeś lanie za zbyt głośne zachowanie, a prosta misja dostawcza mogła łatwo przerodzić się w zasadzkę bandytów.

Poziom życia w świecie Gothic imponuje nawet dzisiaj. Oczywiście, The Witcher 3: Wild Hunt nie miał takiego sandboxa — całe otoczenie było jedynie dekoracją. Jednak ręcznie napisane dialogi i sytuacje tworzyły podobne odczucia. Nie grałeś tylko; naprawdę żyłeś w surowym i nieprzyjaznym świecie, gdzie absolutnie wszystko stanowiło zagrożenie.

System walki w Gothic wyróżniał się taktycznością i złożonością. Aby nauczyć się walki mieczem lub magii, nie wystarczyło zdobyć nowy poziom; musiałeś także znaleźć odpowiedniego mistrza. Im więcej się uczyłeś, tym bardziej zróżnicowane stawały się animacje ruchów i ataków. Coś podobnego istnieje w The Witcher 3, gdzie złożone piruety w późniejszych etapach przypominają bardziej taniec niż walkę.

Wiele zadań nie musiało być koniecznie wykonanych w jeden sposób. Podobnie jak Geralt, Bezimienny dużo rozmawiał z otaczającymi go ludźmi. Na przykład, tę samą zasadzkę bandytów można było uniknąć, gdyby bohater był bardziej współpracujący.

Remake pierwszego Gothic jest obecnie w produkcji, z zaktualizowaną grafiką i mechaniką. Istnieją obawy, że przedsięwzięcie się nie powiedzie, ale szansa, że projekt odniesie sukces i będziemy mogli wrócić do tych samych kopalni, rozgrzewa serce.

Seria Risen wydała trzy projekty. The first game była praktycznie dosłowną kopią wszystkich głównych pomysłów Gothic, the second zaproponował graczom zanurzenie się w atmosferę pirackiego romansu, the third okazał się rodzajem reinterpretacji Gothic 3, chociaż znów nieudanej. Pomimo ulepszonego systemu walki, ponownie byliśmy zmuszeni do wykonywania mnóstwa powtarzalnych zadań, zdobywania reputacji w frakcjach i szukania mistrzów do levelowania.

Jednak wciąż można było cieszyć się trylogią, ponieważ rzeczywiście były fajne questy z rozgałęzieniami, wyborami i dalekosiężnymi konsekwencjami. To właśnie za swoją zmienność Risen znalazł się w naszym topie.

Seria ELEX jest obecnie najnowsza od Piranha Bytes. W pewnym sensie można ją uznać za kwintesencję całej ich wcześniejszej pracy, zarówno pozytywnej, jak i nieco mniej. Tym razem postać miała dość specyficzną historię i nawet rodzinę. Bohater wylądował na planecie po apokalipsie, gdzie oddzielne grupy ludzi dostosowały się, wykorzystując niezwykły zasób — Elex. Niektórzy wstrzykiwali go dożylnie, podczas gdy inni używali go do tworzenia broni lub zabronionych substancji. Pomimo zewnętrznej fantastyczności, większość walk odbywała się w walce wręcz, a bestiariusz mocno przypominał standardowe fantasy.

A distinctive feature of both ELEX parts was that depending on the chosen faction, the entire gameplay changed. You could become a swordsman or a mage equivalent, receiving weapons and equipment that were simply unavailable in competing camps. This allowed for a personalized playthrough. However, numerous bugs and repetitive tasks are a hallmark of all Piranha Bytes projects. This prevented ELEX from becoming a super hit.

Yet, it would be unfair to say that the latest series by Piranhas is bad. Grey morality, variability, and interesting dialogues make both parts of ELEX enjoyable to play through.

GreedFall jest tak podobny do Gothic i Risen jak dwa groszki w strąku, ale został stworzony przez zupełnie inne studio. Witaj w świecie alternatywnej historii, gdzie warunkowa Europa podbija warunkową Amerykę za pomocą magii, rdzennych mieszkańców i innych egzotycznych elementów. Estetyka jest jednym z najlepszych aspektów gry. Szerokie kapelusze, żakiety, muszkiety i rapierzy natychmiast sprawiają, że się zakochujesz, zanurzając się głębiej w lore.

Mimo dość liniowej fabuły, często będziesz wybierać, jak działać w konkretnej sytuacji. Zadania poboczne doskonale ujawniają szarość moralną, gdzie absolutnie wszystkie strony dążą do egoistycznych celów i nie dbają o konsekwencje. Zawiła fabuła, niezwykły styl, mroczna atmosfera i silny komponent RPG sprawiają, że GreedFall jest jednym z najjaśniejszych klonów Wild Hunt.

Dwie części słynnej serii uważane są za najlepsze i kanoniczne. Trzecia była dziwnym nieporozumieniem i poniosła sromotną porażkę, więc nie jest wspominana w towarzystwie.

W wielu aspektach jest to wyjątkowa seria, oferująca doświadczenie, jakiego nie znajdziesz nigdzie indziej. Swoją podróż zaczynałeś jako dziecko, stopniowo zdobywając doświadczenie, nabywając umiejętności, blizny i inne zewnętrzne atrybuty. Tak, wszystko, co zrobiłeś lub czego nie zrobiłeś, miało bezpośredni wpływ na postać. Nękane produkty mączne — musiałeś pozbyć się brzucha. Uwielbiałeś kopać kury — witaj w przydomku Chicken Chaser. Prześladowałeś maluchy i dążyłeś do dominacji nad światem — czas na oszlifowanie tych wyrośniętych rogów.

Mimo swojej pozornej prostoty, system walki obejmował górę różnorodnych broni wręcz i dystansowych, których skuteczność bezpośrednio zależała od kondycji fizycznej postaci.

Świat obu gier reprezentował coś w rodzaju połączenia urokliwej dziecięcej baśni i mrocznej fantastyki. Ponura atmosfera współistniała z słonecznymi małymi wioskami. Wilkołaki zamieszkiwały gęste lasy, podczas gdy tuż za rogiem na polanie rosły dmuchawce. Wspaniałe mówiące drzwi oferowały wyzwania, w tym te związane z zabójstwami, a nieco dalej można było przebrać się za Króla Artura i wziąć udział w konkursie wyciągania miecza ze skały.

Chociaż Fable ma niewiele wspólnego z The Witcher 3: Wild Hunt, a system dialogowy nie zakłada częstych wyborów, masz wystarczającą swobodę, aby rozwiązywać problemy według własnego uznania. Co więcej, postać była członkiem Gildii Bohaterów, gdzie musiałeś wypełniać kontrakty i rozwiązywać problemy mieszkańców wsi. Geralt z Rivii jest bliżej, niż się wydaje.

Dragon's Dogma interesuje nas przede wszystkim ze względu na swoje rozbudowane bestiarium. Bohater napotka taką różnorodność potworów, że każdy wiedźmin mógłby mu zazdrościć. Fabuła oferowała zanurzenie w standardowej fantastyce, nie pozbawionej jednak mrocznego uroku. Ponadto były zadania, które czasami tworzyły niezwykle zabawne sytuacje, przez co łatwo mogłeś na chwilę trafić do więzienia.

W porównaniu do The Witcher 3, system walki wygląda nieco chaotycznie, ale możliwość wspinania się na grzbiet ogromnego smoka, gdy ten pędzi przez niebo, nie występuje w każdej grze. Bardzo szybko poczujesz się jak lokalny zabójca potworów, który dokładnie wie, jak pokonać hydra i którym mieczem ruszyć na gryfa.

Jedna z najbardziej niedocenianych gier na naszej liście. Intrygująca fabuła, liczne zadania z dobrą zmiennością, inteligentny i dość skomplikowany system walki, a w końcu możliwość przemiany w smoka — to tylko niektóre z zalet Divinity 2: Ego Draconis. Teraz znamy gry z serii jako przedstawicieli starych izometrycznych RPG, ale w 2009 roku sytuacja wyglądała inaczej.

Postęp postaci nie był związany z jedną klasą i pozwalał na stworzenie własnej budowy (tak jak w The Witcher 3), a możliwość czytania myśli absolutnie każdego NPC i przemiany w ogromnego jaszczura z pełną rozgrywką powinna zapewnić sukces projektu i powszechną miłość. Niestety, mimo dobrych recenzji w prasie, gra nigdy nie zdobyła popularności. Złożona fabuła i wysoki próg wejścia odstraszały nowych graczy, co jest szkoda. Obecnie rzadko można znaleźć RPG z tak wieloma oryginalnymi pomysłami, jak w Dragon's Blood.

Chociaż nie stałeś się wiedźminem, historia zaczęła się od dołączenia bohatera do drużyny łowców smoków. Dalej dylemat nie jest trudny do przewidzenia, ponieważ w zasadzie stałeś się tym, co przysiągłeś zabić. Takie zwroty akcji są bardzo w duchu poważnej fantastyki, tak jak w The Witcher 3: Wild Hunt.

The whole series about Geralt is often called Slavic fantasy for its spirit and narrative close to our hearts. However, there is a game where there's even more of the Slavic essence. In Kingdom Come: Deliverance, there's no magic or wondrous creatures, but there is realism, grimness, and interesting quests.

Players immersed themselves in the role of a simple blacksmith's son, whose family was brutally killed during an enemy raid. Now, the orphaned boy needs to seek revenge, while gaining status and influence at court along the way.

The grounded way in which events are portrayed gives a run for their money to the bloodiest massacres from any fantasy. The main character — Henry — can't do anything. What he becomes is entirely up to the player. You even have to learn literacy separately. The first-person combat system is also as close to reality as possible, with armor worn in several layers.

The problems Henry faces and the overall spirit of adventure immediately bring thoughts of the witcher. Yes, the guy is not as cool as Geralt, but you can make him into such a character with as many skills as you want.

This top couldn't do without The Scrolls. Although Skyrim is somewhat about something else, the game is capable of delivering emotions just as well as Wild Hunt. The plot forces you to make fateful decisions, and the quests' non-linearity is enviable. Entire YouTube channels were created and promoted based solely on the secrets of Skyrim. If Geralt traveled in carefully drawn and prepared settings, then the hero-dovahkiin is surrounded by a full-fledged sandbox, existing separately from the player. The population goes to work, sleeps, eats, and fights. You can interfere in their routine life or be a prudent citizen and only complete the given tasks.

The Elder Scrolls 5 is a first-person game, so it has little in common with the project from CD Projekt RED gameplay-wise. However, this is a case where the essence is what matters. You can always play as a sort of witcher, acting exclusively in your own interests, as Skyrim allows for it.

Another prime example of dark fantasy on a serious note. The Dragon Age trilogy consists of very different games, but each introduces us to interesting characters and their small, yet memorable stories. You'll be managing not a single hero, but an entire squad. Nevertheless, plot-wise, it's a quintessential witcher clone. There are no unequivocally bad or good characters, humans are scarier than monsters, and the order of Grey Wardens turns its members into mutants and dooms them to an early death, all to successfully counter evil.

Poziomowanie zależy od klas, zmuszając cię do spędzenia dużo czasu w ustawieniach budowy. Jednak w dialogach praktycznie każda odpowiedź będzie miała konsekwencje, które na pewno odczujesz. Ponura czarodziejka — miłość twojego życia wliczona (choć tylko w pierwszej części).

Niektóre gry, których nie uwzględniliśmy w zestawieniu, jednak z różnych powodów, wciąż zasługują na wzmiankę.

Seria Mass Effect (z wyjątkiem Mass Effect: Andromeda)

W wielu aspektach ta seria jest podobna do Dragon Age. Nic dziwnego, ponieważ obie zostały stworzone przez to samo studio — BioWare. Jednak Mass Effect oferuje zanurzenie w zupełnie innym otoczeniu. Kapitan Shepard przypadkiem staje się wybrańcem. Teraz on (lub ona) musi uratować galaktykę przed zniszczeniem przez inteligentną armię maszyn — Żniwiarzy.

Bohater ma sporo wspólnego z Geralt'em. Możesz być odważnym zbawcą lub zdeterminowanym i agresywnym buntownikiem, ale w końcu i tak osiągniesz swoje cele. Chociaż seria nie ma nic wspólnego z fantastyką, jest pełna doskonałych dialogów, trudnych wyborów i interesujących postaci.

Konsekwencje twoich decyzji mogą się ujawniać w ciągu kilku minut lub w następnej części, co sprawia, że trylogia jest jednolitą, nierozłączną całością. Jeśli doceniasz Dziki Gon, szczególnie zaangażowanie Geralta w wydarzenia, jego aktywny udział i zdolność wpływania na to, co się dzieje — Mass Effect zdecydowanie nie może umknąć twojej uwadze.

Nie uwzględniliśmy historii Sheparda w zestawieniu tylko dlatego, że gry są zbyt różne od znanego świata łowcy potworów. Mass Effect jest doskonałym przedstawicielem inteligentnej science fiction, dalekiej od królestwa mrocznej fantastyki.

Śródziemie: Cień Mordoru (2014) i Śródziemie: Cień Wojny (2017)

Ponury mężczyzna z dwoma ostrzami na plecach, siekący hordy potworów — i to nie Biały Wilk. Jedna z najlepszych serii gier w uniwersum J.R.R. Tolkiena nie pasuje do oficjalnego kanonu, ale traktuje materiał źródłowy z dużo większym szacunkiem niż niedawny serial Amazona.

Przypadkiem, ranger znajduje się związany z duchem starożytnego elfa. Razem stają nie tylko przeciwko rosnącej armii Saurona na wiele lat przed Frodo i Drużyną, ale także tworzą własny pierścień. W Cieniu Wojny umiejętności są rozszerzone, pozwalając ci kontrolować całą armię orków, umacniać bazy i prowadzić wojnę na pełną skalę. Cechą serii stał się system Nemesis, dzięki któremu orki prowadziły własne życie, niezależne od działań gracza. Co więcej, każdy z minionów Saurona pamiętał spotkania z bohaterem i miał osobistą opinię na temat twoich umiejętności walki, zwycięstw i porażek. It's a pity that such a cool feature wasn't developed in other projects.

Seria nie dotarła na szczyt z kilku powodów. Po pierwsze, to zupełnie inny gatunek. W obu grach jest mało dialogów, a jedyne decyzje, które naprawdę podejmujesz, dotyczą sposobów zabójstwa. Po drugie, w projekcie praktycznie nie ma szarej moralności. Wszystkie orki są wrogami; jedyna różnica polega na tym, komu służą. Niemniej jednak gra zasługuje na wzmiankę. Być może nie ma lepszego projektu, aby poczuć się tak śmiertelnie i umiejętnie z mieczem. Dobrze przemyślany system walki pozwala na zabicie dziesiątek wrogów jednocześnie. Geralt byłby dumny.

Legend of Zelda: Breath of the Wild (2017)

Gra, która jest porównywana z The Witcher 3: Wild Hunt w niektórych rankingach, ale niesłusznie. Jedyną rzeczą, która łączy oba projekty, jest duch przygody. Jednak historia Geralta koncentruje się na fabule i postaciach, podczas gdy Legend of Zelda skupia się na rozgrywce. Jeśli chcesz rozwiązywać przestrzenne zagadki, wykorzystywać fizykę i śledzić głód, zimno oraz ekwipunek — śmiało zacznij główny ekskluzyw dla Nintendo Switch (jeśli masz konsolę, oczywiście). W przeciwnym razie ryzykujesz ogromne rozczarowanie nudną fabułą i małą liczbą znaczących postaci.

Kingdoms of Amalur: Reckoning (2012)

Mimo że gra zaczyna się od śmierci głównego bohatera, nazywanie projektu prawdziwą mroczną fantastyką to przesada. Jest zbyt pełna znanych klisz gatunkowych. Przyjmij rolę osoby, która zmieniła swoje przeznaczenie i stała się nieśmiertelna. Karykaturalny styl i proste walki nadają spokojny, wręcz medytacyjny nastrój. Wciąż będziesz walczyć z uniwersalnym złem, ale nie w sposób, w jaki robiłby to Geralt. A w questach praktycznie nie ma interesujących wyborów.

Vampyr (2018)

Mroczna opowieść o angielskim lekarzu, który stał się wampirem, pokazuje nam świat oczami tych potworów, które Wiedźmin zazwyczaj poluje. W trakcie gry zdecydujesz, jak postąpić — zabijać obywateli dla krwi i szybkiego poziomowania; czy być wegetariańskim wampirem, polegającym tylko na podstawowych umiejętnościach. Gra nie znalazła się w czołówce z powodu słabej komponenty RPG, a zmienność wpływa tylko na zakończenie. Historia oferuje warunkowy wybór między dobrem a złem, więc nie ma problemów z decyzjami. Jeśli kochasz wolną atmosferę i nietypowe historie, koniecznie zagraj w Vampyr, ale nie oczekuj objawień — to prosta opowieść, nic więcej.

Red Dead Redemption 2 (2018)

Gra, która w ogóle nie pasuje do naszej czołówki, ale byłoby błędem, aby jej nie wspomnieć. Fabuła Red Dead Redemption 2 nie oferuje wyboru, jest tylko jedno zakończenie. A sceneria w ogóle nie ma związku z mroczną fantastyką. Jednak główny bohater Arthur — kowboj, bandyta i po prostu dobry facet — na pewno zaprzyjaźniłby się z Geraltem. Obaj działają w swoim własnym interesie i chcą zdobyć jak najwięcej złota, ale obaj mają również poczucie sprawiedliwości i są gotowi poświęcić wszystko dla swoich bliskich.

Postacie drugoplanowe są również dobrze napisane i na długo pozostaną w pamięci. Jest coś w projekcie Rockstar Games, co tajemniczo łączy go z hitem od CD Projekt RED. Można to nazwać atmosferą lub duchem przygody, a może chodzi o nieskończoną miłość do koni — to nie ma znaczenia. Wiedźmin 3: Dziki Gon pozostawia po sobie silne emocje, skłania do myślenia i oceny innych gier w inny sposób. Red Dead Redemption 2 robi to samo z graczem.

W naszym zestawieniu zebraliśmy gry, które są najbliższe Wiedźminowi 3: Dziki Gon, zarówno pod względem rozgrywki, jak i emocjonalnie. Bez wątpienia jest to jeden z najważniejszych projektów w branży. Możesz go nie lubić, możesz go podziwiać, ale absolutnie wszyscy o nim wiedzą. Niestety, od 2015 roku nie ma kontynuacji historii Geralta, ale nie ma powodu do smutku. Wśród przedstawionych gier na pewno znajdziesz coś dla siebie, a kto wie, może Wiedźmin 4 się pojawi.