Najlepsze gry z żeńskimi protagonistkami w 2026 roku

Bohaterki prowadziły niektóre z najbardziej pamiętnych gier, jakie kiedykolwiek stworzono, od wielkoskalowych przygód akcji i horrorów po intymne opowieści o żalu, miłości, tożsamości i codziennym życiu. Najlepsze gry z bohaterkami nie są definiowane przez jeden rodzaj heroiny: mogą przedstawiać wojowniczki, czarownice, detektywki, odkrywczynie, studentki, pisarki, rolniczki lub kobiety, które po prostu próbują znaleźć swoje miejsce w trudnym świecie.

Ta lista łączy najlepsze gry prowadzone przez kobiety, które warto zagrać w 2026 roku, w tym uznane klasyki i znaczące nowości. Niezależnie od tego, czy szukasz intensywnej walki, głębokiego odgrywania ról, emocjonalnych opowieści, tajemnicy, czy spokojnego doświadczenia symulacji życia, te gry oferują przekonujące bohaterki i światy, w które warto zainwestować czas.

Niektóre bohaterki stawiają czoła niebezpieczeństwu, niezależnie od tego, czy polują na maszyny, przetrwają w miastach opanowanych przez zombie, czy konfrontują się z potworami zarówno rzeczywistymi, jak i wyimaginowanymi. Te silne gry z bohaterkami umieszczają zdolne, zdeterminowane kobiety, takie jak Aloy, Jill Valentine i Samus Aran, w centrum intensywnej akcji i historii o wysokich stawkach.

Wyrzutka wychowana daleko od swojego plemienia, Aloy nauczyła się od najmłodszych lat polegać tylko na sobie. Jest inteligentna, uparta i wyjątkowo zdolna do przetrwania w postapokaliptycznym świecie rządzonym przez mechaniczne dinozaury i zwierzęta. Aloy, protagonistka Horizon Zero Dawn i Horizon Forbidden West, nie przejmuje się zdobywaniem sympatii wszystkich: potrafi być szorstka, powściągliwa i zbyt bezpośrednia, ale te cechy mają sens dla kogoś, kto od dzieciństwa zmagał się z nieufnością innych ludzi.

Jednocześnie Aloy nigdy nie staje się zimną samotniczką. Za sarkazmem i zewnętrzną pewnością siebie kryje się współczucie, wrażliwość i nieustanna chęć zrozumienia swoich korzeni oraz miejsca w świecie. Chroni nie tylko siebie, ale także tych, którzy potrzebują pomocy. Dzięki Aloy seria bada kruchość świata i odpowiedzialność za jego przyszłość.

Ellie jest jedną z tych bohaterek, których trudno nazwać wzorem do naśladowania, ale to właśnie czyni ją tak fascynującą do obserwacji. W pierwszym The Last of Us jest przedstawiona jako dziewczyna, której odporność na infekcję może być kluczem do ocalenia ludzkości. Po stracie bliskich, Ellie zaczyna postrzegać swoją odporność jako cel i stara się nadać sens tragediom, które przeszła.

W The Last of Us Part 2 ta wewnętrzna podstawa się załamuje. Ellie dowiaduje się, że na końcu pierwszej gry odebrano jej możliwość samodzielnego zdecydowania, czy jest gotowa poświęcić swoje życie, a następnie przeżywa straszną tragedię, która prowadzi ją na mroczną ścieżkę zemsty. Jednak jej zemsta nie jest napędzana jakimś szlachetnym dążeniem do sprawiedliwości, lecz bólem, poczuciem winy i pragnieniem odzyskania kontroli nad własnym życiem. Jest inteligentna, spostrzegawcza i zdolna do głębokiego przywiązania, ale jest także egoistyczna, uparta i gotowa sprawić, by inni cierpieli w dążeniu do własnego celu. Te sprzeczności sprawiają, że Ellie nie wydaje się idealizowaną bohaterką, lecz prawdziwą osobą, która spędziła zbyt wiele czasu, nie mogąc uwolnić się od przeszłości.

The Last of Us to nie jedyny dramat zombie. Możesz znaleźć więcej gier podobnych do niej w naszej selekcji najlepszych gier zombie, ale niewiele z nich jest tak zapadających w pamięć, głównie dzięki złożoności ich postaci.

Wojowniczka Piktów doświadczająca psychozy, Senua wyrusza w ponurą podróż nie dla chwały ani aby uratować świat. W Hellblade: Senua’s Sacrifice próbuje odzyskać duszę swojego zmarłego ukochanego, Dilliona, którego szczątki nosi ze sobą, dosłownie nie mogąc uwolnić się od przeszłości. Dręczą ją głosy, wizje, poczucie winy, wspomnienia o jej okrutnym ojcu i śmierć matki. Jednak Senua nigdy nie wydaje się być niewrażliwą bohaterką: jest groźna w walce, ale pozostaje przestraszoną, wyczerpaną osobą, która zbyt surowo ocenia siebie za straty, które poniosła. Historia Senuy dotyczy żalu i stopniowego zaakceptowania, że ból nie może być pokonany jedynie siłą woli.

W Senua’s Saga: Hellblade 2 bohaterka już idzie naprzód: jej trauma nie zniknęła, ale obietnica pomocy więźniom i innym ludziom, których spotyka, nadaje jej nowy cel. Dlatego Senua jest zapadająca w pamięć nie jako nieustraszona wojowniczka, ale jako bohaterka, która nieustannie idzie naprzód pomimo swojego strachu, głosów w głowie i ciężaru przeszłości.

Astronautka Selene Vassos znajduje się na obcej planecie Atropos, gdzie każda śmierć przenosi ją z powrotem do katastrofy jej statku i zmusza do rozpoczęcia swojej podróży od nowa. Jest inteligentna, opanowana i obsesyjnie zdeterminowana: deweloperzy opisują ją jako bohaterkę, która nie potrafi porzucić celu, nawet gdy jego osiągnięcie wymaga poświęcenia. To właśnie dlatego Selene tak przekonująco wpisuje się w szybkie tempo akcji Returnal — nie jest bezbronną ofiarą kosmicznego koszmaru, lecz kimś, kto stawia mu czoła raz po raz.

Jednocześnie zawodowa obojętność i upór Selene stopniowo ustępują miejsca odkryciom na temat jej bolesnej przeszłości. Gra łączy jej podróż z macierzyństwem, winą, traumą rodzinną i lękiem przed powtarzaniem błędów własnej matki. Cykl śmierci i powrotu odzwierciedla jej niezdolność do uwolnienia się od bolesnych wspomnień: każda nowa próba staje się nie tylko kolejną próbą ucieczki z Atropos, ale także kolejnym powrotem do tego, co stara się zrozumieć lub stłumić. Selene jest rzadkim rodzajem protagonistki w grze z dużym budżetem: dojrzałą, zdolną kobietą ukształtowaną przez traumę, moralnie złożoną i napędzaną determinacją, którą trudno nie szanować.

Międzynarodowa łowczyni nagród, Samus Aran, znajduje się na planecie pełnej śmiertelnych stworzeń i niemal niezniszczalnych robotów prześladujących ją w Metroid Dread. Jednak nigdy nie czuje się jak ofiara: cicha, opanowana i całkowicie pewna swoich umiejętności, stawia czoła każdemu nowemu zagrożeniu bez paniki czy wahania. W istocie, Samus jest odpowiednikiem Doom Slayera w serii Metroid: potwory mogą wydawać się przerażające, dopóki nie przypomnisz sobie, że to one są uwięzione na tej samej planecie co legendarny łowca, który samodzielnie zniszczył bazy piratów i całe wrogie światy.

Oficer S.T.A.R.S. Jill Valentine jest jedną z oryginalnych bohaterek Resident Evil i postacią, która wydaje się równie przekonująca w intymnej grze horroru, jak i w napiętym thrillerze akcji. W pierwszej grze bada nawiedzoną przez potwory posiadłość Spencera, polegając nie tylko na broni, ale także na swojej pomysłowości i umiejętnościach otwierania zamków. W Resident Evil 3, Jill walczy niemal samodzielnie, aby wydostać się z dotkniętego epidemią Raccoon City, będąc ściganą przez Nemesis, jednego z najniebezpieczniejszych wrogów w serii.

Jill jest poważna, zdyscyplinowana i zawsze dba o bezpieczeństwo innych ludzi. Nawet po wszystkim, co przeszła (horror, infekcję i traumę psychologiczną), nigdy nie rezygnuje z walki z bioterrorizmem. Jedną z jej cech definiujących jest to, że jej odwaga nie opiera się na braku strachu: Nemesis przeraża ją, ale wciąż znajduje siłę, by walczyć.

Jednym z Czterech Jeźdźców Apokalipsy i protagonistką Darksiders 3, Fury podróżuje do zrujnowanej Ziemi, aby schwytać Siedem Grzechów Głównych. Na początku historii jest arogancka, porywcza i obsesyjnie pragnie udowodnić, że zasługuje na prowadzenie Jeźdźców. Gardzi ludzkością, okazuje niewiele ciepła wobec swoich braci i po prostu ignoruje ostrzeżenia, że jest manipulowana. W miarę postępu jej podróży jednak, bardziej wrażliwa strona zaczyna się ujawniać pod jej gniewem i pewnością siebie.

Nawet jej styl walki odzwierciedla jej osobowość: Fury nie miażdży wrogów siłą jak Wojna, ale uderza szybko swoim biczem, unika w ostatniej chwili i odpowiada precyzyjnymi kontratakami. Jest bohaterką, której destrukcyjny gniew stopniowo przestaje być celem samym w sobie i staje się mocą, którą uczy się kierować w stronę ochrony tych, których kiedyś uważała za niegodnych swojej uwagi.

Nie każda bohaterka rozwiązuje swoje problemy siłą. Ta sekcja podkreśla gry z rolami głównych postaci kobiecych, zbudowanymi wokół ciekawości, obserwacji i poszukiwania odpowiedzi — od Jesse Faden badającej niemożliwą instytucję rządową po Chloe Frazer rozwiązującą archeologiczną zagadkę.

Protagonistka Control, Jesse Faden, przybywa do tajemniczego Federalnego Biura Kontroli w poszukiwaniu swojego zaginionego brata, tylko po to, aby niespodziewanie stać się Dyrektorem organizacji w środku nadprzyrodzonej inwazji. Jest powściągliwa, nieufna i przyzwyczajona do starannego ukrywania swoich myśli przed innymi, spędziła swoje życie na poszukiwaniu odpowiedzi na traumatyczne wydarzenia z dzieciństwa. Na początku pozycja Dyrektora wydaje się jej obca, rola narzucona przez siły, których nie rozumie. Stopniowo jednak Jesse przyjmuje odpowiedzialność za ludzi, którzy teraz na niej polegają, nie rezygnując przy tym z osobistego celu ani zdrowej nieufności wobec mocy, które wybrały ją do tej roli.

Frey Holland jest sierotą z Nowego Jorku, która od dzieciństwa nauczyła się oczekiwać od świata tylko kłopotów. Na początku Forspoken, przedstawiana jest jako drażliwa, niegrzeczna i nieufna młoda kobieta w konflikcie z prawem, próbująca uciec z beznadziejnego życia razem ze swoim kotem, Homerem. Kiedy magiczna opaska przenosi ją do fantastycznego świata Athii, Frey nie jest szczególnie zachwycona możliwością zostania bohaterką. Nie interesują jej przepowiednie ani oczekiwania innych ludzi: zamiast ratować naród obcych, jej priorytetem jest po prostu powrót do domu.

Ta szorstkość sprawia, że Frey jest trudną bohaterką, ale nie nudną. Za jej kolczastym zachowaniem kryje się ktoś, kto naprawdę się troszczy: ratuje swojego kota z płonącego budynku, boleśnie reaguje na niesprawiedliwość i stopniowo zaczyna dbać o ludzi z Athii, nawet próbując przekonać siebie, że jest inaczej. Po odkryciu prawdy o swojej matce i własnych korzeniach, Frey w końcu decyduje się nie uciekać, ale chronić świat, z którym zaczęła się czuć związana. Jej historia nie opiera się na natychmiastowej transformacji w szlachetnego zbawcę, ale na jej powolnym porzucaniu nawyku odpychania wszystkich, zanim będą mieli szansę ją zranić.

Poszukiwaczka skarbów Chloe Frazer ma wiele wspólnego z Nathanem Drake'em: odnajduje się w niebezpieczeństwie, szybko myśli w sytuacjach zagrażających życiu i potrafi żartować nawet w środku strzelaniny. Jednak Chloe jest zauważalnie bardziej pragmatyczna i egoistyczna. W starych grach Uncharted woli nie wiązać się zobowiązaniami, łatwo zmienia strony i stawia na pierwszym miejscu własne przetrwanie. Wie, jak czarować i manipulować ludźmi, a jej talent do improwizacji i apetyt na ryzyko pomagają jej uciekać z sytuacji, które zmusiłyby bardziej ostrożną osobę do ucieczki już dawno temu.

W Uncharted: The Lost Legacy, Chloe odgrywa główną rolę i ma więcej miejsca na rozwój. Jej podróż z Nadine Ross oraz poszukiwanie artefaktu związanego z przeszłością jej ojca zmuszają ją do przemyślenia swojego nawyku trzymania innych na dystans. Chloe pozostaje odważna, niezależna i skłonna do działania przed opracowaniem szczegółowego planu, ale stopniowo zdaje sobie sprawę, że niektóre ryzyka są warte podjęcia nie tylko dla skarbu czy osobistego zysku, ale także dla innych ludzi. To sprawia, że jej podróż jest tak satysfakcjonująca: staje się lepszą osobą, nie zmieniając się w bardziej zgodną lub mniej żywotną wersję siebie.

Po Uncharted warto przyjrzeć się innym najlepszym grom akcji-przygodowym : wiele z nich również koncentruje się na żeńskich protagonistkach.

Bohaterka interaktywnego thrillera Erica , w którym gracz decyduje zarówno o jej stosunku do ludzi wokół niej, jak i o jej ostatecznym losie. Jako dziecko, Erica była świadkiem morderstwa swojego ojca. Lata później otrzymuje paczkę zawierającą odciętą rękę oraz przerażającą wiadomość związaną z nową zbrodnią. Dla jej bezpieczeństwa, Erica przeprowadza się do Delphi House, ośrodka terapeutycznego, w którym niegdyś pracowali jej rodzice, i stopniowo zaczyna odkrywać sekrety instytucji, swojej rodziny oraz tajemniczego kultu.

To, co sprawia, że Erica jest zapadająca w pamięć, to nie zdolności bojowe ani performatywna siła, ale wiarygodne poczucie wrażliwości. Zmuszona jest skonfrontować się z traumatyczną przeszłością, jednocześnie nieustannie kwestionując, komu może zaufać. Koszmary i fragmentaryczne wspomnienia prześladują ją, a niemal każda nowa odpowiedź stawia ją przed trudnym wyborem: czy wierzyć tym, którzy obiecują ją chronić, czy ratować innych pacjentów, czy uciekać się do przemocy, i czy zaakceptować rolę, którą inni jej narzucili. Erica może wyjść z tej historii jako ofiara lub jako osoba, która niszczy system, który manipulował jej życiem przez lata.

Magia, boskie moce i nadprzyrodzone połączenia kształtują podróże tych bohaterek. Bayonetta walczy z teatralną pewnością siebie, Melinoë posługuje się czarami przeciwko tytanowi, podczas gdy cicha determinacja Yuny czyni Final Fantasy X jedną z najlepszych postaci kobiecych w grach wideo w tym gatunku.

Czarownica Bayonetta walczy z aniołami i demonami, jakby każda bitwa była również skomplikowanym występem. Jest pewna siebie, cięta w słowach, teatralna i celowo kobieca, a gry nigdy nie traktują tych cech jako słabości. Wręcz przeciwnie, Bayonetta ma pełną kontrolę nad swoim wizerunkiem: nie potrzebuje męskiego wybawiciela ani romantycznej fabuły, aby mieć motywację i niezależną rolę w historii. Od pierwszej

Za prowokacyjnym wyglądem i bezczelnymi żartami kryje się bohaterka, która tworzy prawdziwe więzi z ludźmi wokół niej. Bayonetta głęboko troszczy się o tych, którzy znajdują się u jej boku, potrafi okazać współczucie nawet wobec demonów i nigdy nie traci delikatności, którą miała jako dziecko. Może być pewna siebie, bezwzględna w walce i otwarcie zachwycona swoją mocą, ale nigdy nie staje się zimna ani obojętna. Ta kombinacja sprawia, że jest niezapomniana: Bayonetta to nie tylko kolejny mroczny bohater akcji umieszczony w ciele kobiety, ale żywa, niezależna, celowo kobieca bohaterka, która wygrywa na swoich warunkach.

Melinoë jest córką Hadesa i Persefony, wychowaną od dzieciństwa, aby stać się wybawicielką swojej rodziny. Po tym, jak Chronos, Tytan Czasu, przejmuje Podziemie, Hekate wychowuje ją i szkoli w czarostwie. W rezultacie bohaterka Hades 2 nie postrzega wojny jako przygody ani próby ucieczki z domu, lecz jako jedyny cel swojego życia: musi zniszczyć Chronosa, uwolnić swoją rodzinę i powstrzymać jego atak na Olimp.

Jak wspomnieliśmy w naszej recenzji Hades 2, w przeciwieństwie do odważnego i buntowniczego Zagreusa, bohatera pierwszej gry, Melinoë jest bardziej poważna, zdyscyplinowana i wymagająca od siebie. Może walczyć z bronią, ale przede wszystkim pozostaje czarownicą, używając magii, rytuałów i inkantacji, aby powstrzymać wrogów i kontrolować pole bitwy. Pomimo swojej siły, Melinoë nieustannie kwestionuje, czy jest wystarczająco dobra do zadania, które jej powierzono. Stopniowo zmuszona jest zmierzyć się z trudniejszym pytaniem: kim jest poza bronią, którą Hekate przygotowywała przez lata, aby pomścić się na Chronosie.

Yuna jest młodą przywoływaczką z Final Fantasy X , która wyrusza w pielgrzymkę, aby pokonać Syna, potwora, który przez wieki zdewastował świat. Mówi cicho, porusza się delikatnie i może początkowo wydawać się krucha, zwłaszcza w porównaniu do ochronnych towarzyszy podróży. Jednak pod tym delikatnym zachowaniem kryje się ogromna wewnętrzna siła: Yuna świadomie akceptuje ścieżkę, która, o ile rozumie, musi zakończyć się jej śmiercią, ponieważ wierzy, że da ludziom przynajmniej kilka lat spokojnego życia.

To, co czyni Yunę wyjątkową, to fakt, że historia nigdy nie zmusza jej do porzucenia swojej dobroci, aby udowodnić swoją siłę. Pociesza opłakujących, dba o swoich strażników i jest gotowa poświęcić się dla innych, ale nie poddaje się ślepo obowiązkowi nałożonemu na nią. Kiedy dowiaduje się, że tradycyjny sposób pokonania Syna wymagałby śmierci kogoś bliskiego jej i tylko opóźniłby następną katastrofę, Yuna odmawia kontynuowania tego cyklu poświęceń. Jej odwaga wyraża się nie przez okrucieństwo czy brawurę w walce, ale przez zdolność do zachowania współczucia, stojąc przeciwko porządkowi, któremu ufała przez całe życie. Ona jest jedną z najbardziej zapadających w pamięć bohaterek tego gatunku i głównym powodem, dla którego Final Fantasy X wyróżnia się nawet wśród najlepszych JRPG wszech czasów.

Adoptowana córka Geralta i jedna z kluczowych postaci w The Witcher 3: Wild Hunt. Posiada rzadką zdolność podróżowania między światami i w czasie, co czyni ją celem tajemniczej grupy znanej jako Wild Hunt. Jednak Ciri nie jest po prostu kimś, kogo protagonistka musi uratować. Wyszkolona w umiejętnościach wiedźmińskich od dzieciństwa, jest w pełni zdolna do obrony siebie, często nawet skuteczniej niż Geralt. Podejmuje własne decyzje, a ostatecznie los całego świata zależy od niej.

Pomimo swojej mocy, Ciri nigdy nie czuje się jak nietykalna superbohaterka. Jest wyczerpana przez ludzi, którzy chcą wykorzystać jej zdolności lub decydować, kim powinna się stać. To właśnie dlatego jej relacja z Geraltem ma tak duże znaczenie: może ją chronić i podważać jej niezależność lub wspierać w momencie, gdy uczy się brać odpowiedzialność za własne wybory. Ciri staje się kobietą gotową stawić czoła niebezpieczeństwu, przed którym nie może już dłużej uciekać.

Jodie Holmes jest protagonistką Beyond: Two Souls, od urodzenia połączoną z niewidzialną istotą o imieniu Aiden. Jej niezwykłe zdolności nie ułatwiają jej życia: jako dziecko, Jodie stawia czoła strachowi i odrzuceniu, podczas gdy później dorośli wokół niej próbują wykorzystać ją jako narzędzie. Gra śledzi różne etapy jej życia i pozwala graczowi wpływać na niektóre z jej działań, ale rdzeń jej postaci pozostaje niezmieniony. Jodie jest wrażliwa i odważna, a swoje życie spędza, próbując zaakceptować to, co ją wyróżnia, jednocześnie zachowując prawo do decydowania o tym, kim chce być.

Atrakcyjność gier z żeńskim protagonizmem nie ogranicza się do wojowniczek czy wybranych zbawicieli. Max Caulfield, Edith Finch i Kate Walker zaczynają jako rozpoznawalne osoby stawiające czoła żalu, miłości, niepewności lub trudnym wyborom — nawet gdy ich historie ostatecznie prowadzą w niemożliwe.

Osiemnastoletnia studentka fotografii, która wraca do swojego rodzinnego miasta Arcadia Bay i zapisuje się do prestiżowej Akademii Blackwell. Introwertyczna, niepewna siebie i przyzwyczajona do obserwowania ludzi przez obiektyw swojego aparatu, nagle odkrywa, że potrafi cofnąć czas. To pozwala Max Caulfield uratować swoją przyjaciółkę z dzieciństwa Chloe Price i próbować naprawić przeszłe błędy, ale każda interwencja przynosi nowe konsekwencje.

Max nie wydaje się od razu kimś gotowym na taką odpowiedzialność. Na początku Life is Strange, unika trudnych rozmów, zaniedbuje swoich przyjaciół, cicho ocenia ludzi wokół siebie i nieustannie wątpi w swój talent. Jednak jej próby pomocy Chloe i innym uczniom zmuszają ją do wyjścia z bezpiecznej roli obserwatora. Stopniowo Max uczy się dostrzegać lęki i problemy kryjące się za czyjąś niegrzecznością i arogancją. Najważniejsze jest to, że zdaje sobie sprawę, że jej pragnienie, aby uratować wszystkich, czasami może przynieść więcej szkody niż pożytku. Jej historia dotyczy dorastania i akceptacji, że nie wszystko można naprawić, nawet gdy ma się władzę nad samym czasem.

Chloe Price jest drugą grywalną protagonistką Life is Strange: Reunion, obok Max Caulfield. Po wydarzeniach związanych z łączeniem linii czasowych, ponownie znajduje się obok swojej byłej najlepszej przyjaciółki, gdy Uniwersytet Caledon staje w obliczu zagrożenia katastrofą.

Chloe pozostaje natychmiast rozpoznawalna: odważna, impulsywna, szczera i przyzwyczajona do ukrywania swojej wrażliwości za ciętymi uwagami. W przeciwieństwie do Max, która może cofnąć czas i szukać idealnego rozwiązania, Chloe polega na wytrwałości, bystrym obserwowaniu i swojej zdolności do wywierania presji na ludziach, aby ujawnili potrzebne jej informacje. Reunion przywraca ją do relacji, która zawsze była sercem jej historii i pokazuje bardziej dojrzałą Chloe, wciąż skomplikowaną i szorstką, ale teraz zdolną do zrozumienia swoich własnych uczuć.

Edith Finch jest ostatnią znaną spadkobierczynią rodziny, która wydaje się być pod klątwą: niemal wszyscy jej krewni zmarli w tragicznych i niezwykłych okolicznościach. Po śmierci matki, w ciąży Edith wraca do ogromnego rodzinnego domu, gdzie pokoje zmarłych pozostawały zamknięte przez lata, a historia każdej osoby stała się ponurą legendą. Jej celem jest zrozumienie przeszłości i pozostawienie swojemu przyszłemu synowi relacji o rodzinie, którą ledwo będzie miał szansę poznać.

Edith nie walczy z potworami ani nie ratuje świata. Jej definiującą cechą jest gotowość do spojrzenia na to, od czego dorośli wokół niej próbowali się odwrócić. Ciekawa, refleksyjna i niezwykle dojrzała jak na swój wiek, stopniowo zaczyna kwestionować, czy rodzinna klątwa kiedykolwiek naprawdę istniała, czy też Finchowie zostali zniszczeni przez zaniedbanie, choroby psychiczne i nawyk romantyzowania śmierci. Jednak sama Edith również staje się częścią tego łańcucha: jej dziennik jest mniej odpowiedzią na tajemnicę, a bardziej próbą zrobienia wszystkiego, co w jej mocy, aby zapobiec powtórzeniu błędów innych przez swoje dziecko.

Co Remains of Edith Finch to krótka, ale wyjątkowo pomysłowa i emocjonalnie silna gra. Jej przystępna rozgrywka czyni ją również doskonałym wyborem dla osób, które nie grają w gry. Zebraliśmy więcej podobnych tytułów w naszej selekcji najlepszych gier wideo dla osób, które zazwyczaj nie grają.

Kate Walker zaczyna Syberia jako odnosząca sukcesy prawniczka z Nowego Jorku, wysłana do francuskiej wioski, aby sfinalizować zakup starej fabryki automatów. To, co miało być zwykłą podróżą służbową, szybko zamienia się w długą podróż w poszukiwaniu wynalazcy Hansa Voralberga. Zamiast wrócić do swojej pracy, narzeczonego i znanego życia, Kate wsiada do pociągu i kieruje się w nieznane.

Co czyni jej historię szczególnie godną uwagi, to fakt, że nie zaczyna się ona od heroicznego przeznaczenia, lecz od stopniowego uświadamiania sobie, że jej dawne życie było puste i nigdy naprawdę nie było jej własne. Kate jest inteligentna, niezależna i zdolna do pokonywania wszelkich przeszkód, ale seria nie przekształca jej w idealizowaną poszukiwaczkę przygód. Jej determinacja, by iść naprzód, ma swoją cenę: zostawia bliskich za sobą, sprawia innym ból, a w Syberia: The World Before w końcu zmuszona jest rozważyć konsekwencje swoich lat ucieczki. Kate jest zatem fascynującą postacią jako rzadko spotykana dorosła bohaterka w grze przygodowej: kobietą, która wybiera wolność i prawo do pozostania sobą, a jednocześnie nie uwalnia się od odpowiedzialności za własne decyzje.

Biegaczka w Mirror's Edge, Faith Connors dostarcza informacje przez dystopijne miasto, gdzie władze kontrolują komunikację i utrzymują swoich obywateli pod stałym nadzorem. Jej życie ukształtowała rodzinna tragedia: matka Faith została zabita podczas protestów przeciwko nowemu reżimowi, po czym dziewczyna uciekła z domu i znalazła nową rodzinę wśród Biegaczy. Kiedy jej siostra Kate zostaje wrobiona w morderstwo, Faith nie czeka na pomoc od systemu, któremu nie ufa. Zamiast tego rozpoczyna własne śledztwo i stawia czoła osobom stojącym za spiskiem.

Faith jest silną bohaterką nie dlatego, że wygrywa każdą strzelaninę. Wręcz przeciwnie, jej największe atuty to szybkość, zwinność i umiejętność unikania bezpośredniej konfrontacji: skacze między dachami, ucieka przed pościgiem i przekształca samo miasto w ścieżkę do wolności. Łączy buntowniczość i determinację z głęboką lojalnością wobec ludzi, których kocha. Nawet jako przestępczyni, Faith kieruje się nie zemstą ani chwałą, lecz potrzebą ocalenia siostry i oporu wobec świata, w którym bezpieczeństwo stało się wymówką dla całkowitej kontroli.

Niektóre z najbardziej pamiętnych gier z żeńskimi protagonistkami koncentrują się na opiece, wspólnocie i odnajdywaniu miejsca w świecie. Niezależnie od tego, czy pomagają duchom odejść w Spiritfarer, wracają do domu w Night in the Woods, czy budują nowe życie na farmie w Stardew Valley, te gry sprawiają, że mniejsze osobiste podróże wydają się znaczące.

Dwudziestoletnia kobieta, która porzuca studia i wraca do rodzinnego miasteczka Possum Springs, mając nadzieję, że znów poczuje się tam bezpiecznie i jak w domu. Ale miasto się zmieniło, a jej przyjaciele już zaczęli dorastać: mają pracę i budują własne życie. W porównaniu do nich, Mae wydaje się osobą zdesperowaną, by wrócić do przeszłości, kiedy mogła bez trosk włóczyć się po ulicach, grać na basie i unikać myślenia o przyszłości.

To właśnie jej wady sprawiają, że Night in the Woods jest tak przekonującą opowieścią o dorastaniu. Mae potrafi być samolubna i drażliwa, a także ma trudności z uznawaniem, że inni ludzie również zmagają się z problemami. Wie, że powinna znaleźć pracę lub uporządkować swoją edukację, ale przez długi czas woli unikać odpowiedzialności i ukrywać powody swojego powrotu przed rodzicami. Jednak pod jej niedojrzałością kryją się depresja, lęk, strach przed oceną oraz stan, który sprawił, że życie z dala od domu stało się nie do zniesienia. Mae nie zawsze zachowuje się dobrze i czasami rani najbliższe jej osoby, ale stopniowo uczy się rozmawiać o swoich problemach, dostrzegać ból innych ludzi i akceptować, że ani jej przyjaciele, ani jej rodzinne miasto nie mogą pozostać takie, jakie były kiedyś.

Florence Yeoh to dwudziestopięcioletnia kobieta, której życie od dawna stało się serią rutyn: nudna praca, jej telefon, rozmowy z matką i ciągłe uczucie, że zrezygnowała z czegoś ważnego. Jako dziecko Florence uwielbiała rysować, ale presja ze strony innych skłoniła ją do wyboru praktycznej ścieżki, a z biegiem czasu znalazła się sama, bez marzenia i poczucia, że naprawdę żyje. Wszystko zmienia się, gdy spotyka Krisha, wiolonczelistę, który pomaga jej na nowo odkryć zdolność do radości, miłości i twórczości.

Kluczowe jest to, że Florence nie jest zredukowana do roli kobiety w romantycznej historii. Związek pomaga jej wyjść z emocjonalnej otępienia, ale nie staje się jedynym źródłem jej szczęścia. Nie wraca do pustki swojego starego życia: zaczyna znowu rysować i budować życie wokół własnych pragnień. Jej historia w Florence jest więc nie tylko o pierwszej miłości, ale także o dorastaniu, stracie i prawie do odzyskania marzenia, które kiedyś musiała odłożyć na bok.

Stardew Valley nie ma z góry określonej bohaterki z wyraźną osobowością, tłem fabularnym i łukiem postaci. Kiedy gracz wybiera postać kobiecą, samodzielnie tworzy jej historię: opuszcza wyczerpującą pracę biurową, przeprowadza się na opuszczoną farmę odziedziczoną po dziadku i stopniowo buduje nowe życie w małej dolinie. Może uprawiać rośliny i hodować zwierzęta, eksplorować kopalnie, łowić ryby, nawiązywać relacje z lokalnymi mieszkańcami, zakładać rodzinę lub całkowicie skupić się na farmie. Ta wolność to dokładnie to, co sprawia, że Stardew Valley jest odpowiednim dodatkiem do tej listy. To nie jest gra o jednej konkretnej wielkiej bohaterce, ale okazja, by stać się protagonistką spokojnej, przytulnej opowieści o niezależności, pracy i odnajdywaniu życia, które przynosi szczęście. Więcej podobnie pocieszających tytułów można znaleźć w naszej liście najlepszych gier pocieszających.

Stella jest protagonistką Spiritfarer, której zadaniem jest prowadzenie dusz do życia po śmierci. Razem ze swoją kotką Daffodil podróżuje na własnej łodzi, wita duchy na pokładzie, buduje dla nich pokoje, gotuje ich ulubione posiłki, słucha ich historii i pomaga im wypełnić ostatnie zadania przed pożegnaniem.

Stella ledwo mówi, ale jej osobowość ujawnia się poprzez jej działania. Jest cierpliwa, uważna i potrafi okazywać czułość bardzo różnym pasażerom: życzliwym, trudnym, zgorzkniałym, samolubnym lub tracącym jasność umysłu z powodu choroby. Stella nie ocenia ich za błędy ani nie próbuje poprawiać żyć, które już przeżyli. Jej zadaniem jest uczynienie ich pozostałego czasu bardziej spokojnym i pomoc w odejściu bez bycia samemu. To sprawia, że jest tak niezapomnianym przykładem rzadkiej formy bohaterstwa w grach: troska o innych.

Tchia to dwunastoletnia dziewczynka, która dorastała z ojcem na odległej wyspie. Kiedy zostaje porwany przez pomocnika okrutnego władcy Meavory, wyrusza sama przez tropikalny archipelag, aby go odnaleźć. Tchia jest wciąż dzieckiem: łatwo nawiązuje przyjaźnie, gra na ukulele, zakochuje się i z ciekawością odkrywa świat poza swoim domem. Jednocześnie jest niezwykle odważna i pomysłowa, a jej zdolność do przejmowania kontroli nad zwierzętami i przedmiotami pomaga jej pokonywać niebezpieczeństwa bez okrucieństwa czy walki w Tchia.

Młoda przewodniczka duchów z Kena: Bridge of Spirits, Kena pomaga zagubionym duszom uwolnić się od przeszłości i przywrócić zniszczone ziemie. Gra ujawnia bardzo mało o jej własnym życiu bezpośrednio, ale w jej cichym zachowaniu czuć osobisty ciężar: jest samotna, ukrywa swój ból i jest przyzwyczajona do trzymania swoich uczuć dla siebie. Kena nigdy nie sprawia wrażenia zimnej czy pustej. Wręcz przeciwnie, jej spokojna obecność, troska o małe duchy i gotowość do pomocy innym podkreślają jej cichą wewnętrzną siłę. Nie jest bohaterką, która przyciąga uwagę ostrymi uwagami czy wielkimi dramatycznymi scenami, ale taką, która zapada w pamięć dzięki swojej godności, delikatności i poczuciu, że jej milczenie skrywa trudną historię.

Nowoczesne gry nadal dodają nowe bohaterki do listy, od futurystycznej walki Ewy o prawdę w Stellar Blade po bolesną podróż Maelle ku dorosłości w Clair Obscur: Expedition 33. Ta sekcja zbiera niedawne przygody z udziałem kobiet, które zasługują na uwagę w 2026.

Wojowniczka wysłana na Ziemię, aby wyeliminować niebezpieczne potwory, Eve widzi, jak jej pierwsza operacja kończy się katastrofą: jej oddział zostaje zlikwidowany, a Tachy, jej mentor i bliski towarzysz, poświęca się na jej oczach. Po tym wydarzeniu Eve wydaje się odcinać od własnych emocji. Wykonuje rozkazy niemal mechanicznie, reaguje powściągliwie na szokujące odkrycia i koncentruje się na misji, ponieważ inaczej musiałaby zmierzyć się z utratą zbyt bolesną do przetworzenia.

W miarę postępu Stellar Blade Eve zaczyna kwestionować cel operacji, odkrywa prawdę o swoich wrogach i stopniowo zmienia się z posłusznej broni w osobę zdolną do podejmowania własnych decyzji i ochrony tych, na których jej zależy. Ten wątek jest nierówno rozwinięty, ponieważ gra nie zawsze dostarcza wystarczającej liczby scen, aby w pełni oddać jej wewnętrzny stan. Nie można również zignorować oczywistej obiektywizacji Eve, ale za prowokacyjnym projektem postaci kryje się wciąż historia o traumie, lojalności i odkrywaniu własnej woli.

Jedna z członkiń ekspedycji mającej na celu powstrzymanie nadprzyrodzonej katastrofy: co roku z jej rodzinnego miasta bez śladu znikają ludzie w określonym wieku. Jest bardzo młoda, a mimo to decyduje się opuścić dom, w którym dorastała w ciągłym oczekiwaniu na śmierć. Na początku podróż wydaje się być szansą na ucieczkę od strachu, który zawsze znała, ale poza miastem Maelle napotyka znacznie bardziej przerażającą rzeczywistość: wszędzie wokół niej są ślady tych, którzy przed nią podjęli tę samą misję i zginęli.

To, co czyni Maelle interesującą w Clair Obscur: Expedition 33 , to fakt, że nie staje się nieustraszona tylko dlatego, że chwyta za broń. Jest przerażona, cierpi z powodu druzgocących strat, staje się zła, a czasami działa tylko dzięki wsparciu bliskich. Stopniowo jej pragnienie ucieczki ustępuje miejsca determinacji, by doprowadzić misję do końca. Ta cecha odzwierciedla się również w walce: przy odpowiedniej budowie i podejściu Maelle staje się jednym z najniebezpieczniejszych członków drużyny. Możesz przeczytać więcej o niej i samej grze w naszej recenzji Clair Obscur: Expedition 33.

Shadowheart jest kapłanką Shar, bogini ciemności, i jedną z głównych towarzyszek w Baldur's Gate 3. Może również stać się protagonistką, jeśli gracz wybierze ją jako swoją postać początkową. Na początku gry jest tajemnicza, cięta w słowach i prawie nic nie pamięta ze swojej przeszłości: jej tożsamość opiera się na wierze, ukrytej misji i głęboko zakorzenionym braku zaufania do innych. Jednak pod jej surową powierzchnią, współczucie i potrzeba bliskości nieustannie się pojawiają, co jest trudne do pogodzenia z doktryną, którą służy. Historia Shadowheart dotyczy pamięci, manipulacji i prawa do decydowania o sobie, kim chce być, gdy rozkazy innych ludzi i narzucone przekonania przestają oferować gotowe odpowiedzi.

Nie ma jednej obiektywnej odpowiedzi, ale Samus Aran z serii Metroid i Lara Croft z Tomb Raider są jednymi z najbardziej rozpoznawalnych żeńskich bohaterek w historii gier. Samus pomogła ustanowić ideę potężnej żeńskiej postaci w grze akcji, podczas gdy późniejsze bohaterki, takie jak Jill Valentine, Bayonetta, Ellie i Aloy, stały się definiującymi postaciami dla swoich pokoleń i gatunków.

Tak. Final Fantasy 10 stawia Yunę w centrum swojej fabuły obok Tidusa, podczas gdy Forspoken śledzi Frey Holland jako jedyną grywalną postać. Clair Obscur: Expedition 33 również przedstawia Maelle jako jedną z centralnych grywalnych postaci. Dodatkowo, gry takie jak The Witcher 3: Wild Hunt i Baldur's Gate 3 zawierają ważne grywalne postacie żeńskie, chociaż nie są one wyłącznie skoncentrowane na obowiązkowej żeńskiej protagonistce.

To zależy od tego, jakiego rodzaju doświadczenia szukasz. Horizon Zero Dawn i Horizon Forbidden West to doskonałe wybory dla akcji w otwartym świecie i bohaterki w postaci Aloy. The Last of Us Part 2 i Hellblade oferują mroczniejsze, emocjonalnie intensywne historie skupione na Ellie i Senuie. Life is Strange, Syberia, Spiritfarer i Florence koncentrują się bardziej na relacjach, osobistym rozwoju, żalu i trudnych wyborach niż na walce.

Tak. Stardew Valley ma ocenę E10+ i pozwala na stworzenie żeńskiej farmerki, budowanie domu, nawiązywanie przyjaźni i eksplorowanie spokojnego wiejskiego świata. Kena: Bridge of Spirits ma ocenę T dla nastolatków i oferuje kolorową fantastyczną przygodę z delikatną, współczującą bohaterką, chociaż jej walka i mroczniejsze tematy związane z duchami czynią ją bardziej odpowiednią dla starszych dzieci i nastolatków. Możesz znaleźć więcej tytułów przyjaznych rodzinie w naszej selekcji najlepszych gier dla dziewcząt w wieku 6–12 lat.

Wśród najbardziej znaczących ostatnich gier z żeńskimi bohaterkami znajdują się Clair Obscur: Expedition 33, w której Maelle jest jedną z centralnych grywalnych postaci, oraz Life is Strange: Reunion, które przywraca Max Caulfield i Chloe Price jako podwójne protagonistki. Inne aktualne gry, które warto rozważyć, to Stellar Blade, skupiająca się na Eve, oraz Hades 2, w której główną rolę odgrywa czarownica Melinoë.

Kto jest twoją ulubioną żeńską protagonistką w grach wideo? Jakie gry dodałbyś do tej selekcji? Podziel się swoimi przemyśleniami w komentarzach — najlepsze sugestie zostaną uwzględnione w następnej aktualizacji.

Lista gier z żeńskimi protagonistkami wciąż rośnie. Kilka nadchodzących premier w 2026 roku i później ma na celu wprowadzenie nowych bohaterek lub przywrócenie znanych postaci na pierwszy plan, od dużych przygód akcji po fabularne RPG i bardziej intymne doświadczenia. Oto gry z żeńskimi bohaterkami, które warto mieć na oku.

Mina the Hollower to gra, w której występuje Mina, myszka z biczem i znana Hollower, wysłana, aby uratować przeklętą wyspę. Ta gotycka przygoda akcji łączy urokliwą bohaterkę z umiejętnościami kopania, niebezpiecznymi potworami i światem w stylu pixel art inspirowanym klasycznymi grami na Game Boy Color.

Lara Croft powraca w nowoczesnej reinterpretacji oryginalnego Tomb Raider z 1996 roku, ponownie eksplorując starożytne ruiny, rozwiązując śmiertelne zagadki i poszukując fragmentów tajemniczego Scion. Zbudowana na silniku Unreal Engine 5 i zaplanowana na wydanie w 2026 roku, Tomb Raider: Legacy of Atlantis przywraca pewną siebie, atletyczną Larę z klasycznych przygód lat 90., a nie mniej doświadczoną bohaterkę z ostatniej trylogii origin.

GTA 6 wprowadzi Lucię Caminos, pierwszą w pełni rozwiniętą żeńską postać w nowoczesnej historii GTA dla jednego gracza. Razem z Jasonem Duvalem, staje się częścią kryminalnej konspiracji w Leonida i Vice City.

Tides of Annihilation opowiada o Gwendolyn, ocalałej z inwazji z innego świata, która zniszczyła nowoczesny Londyn. Czerpiąc z legend arturiańskich, walczy u boku spektralnych Rycerzy Okrągłego Stołu, próbując uratować swoją rodzinę i przywrócić zniszczony świat.

God of War: Laufey przenosi uwagę serii z Kratosa na Faye, znaną również jako Laufey — jego zmarłą żonę, matkę Atreusa i legendarną wojowniczkę, której dziedzictwo ukształtowało nordycką sagę na długo przed God of War (2018). Nowa gra na PS5 stawia ją w roli głównej i obiecuje zbadać jej własną podróż, mocne strony, wady i miejsce w Dziewięciu Królestwach.