43 najlepsze gry strategiczne wszech czasów na PC

Najlepsze gry strategiczne ostatniej dekady — od klasycznych RTS-ów, takich jak Age of Empires 4 i Tempest Rising, po globalne imperia z Crusader Kings 3 i hity budowania miast, takie jak Cities: Skylines i Manor Lords. Gatunek strategii ma się świetnie — w ciągu ostatnich dziesięciu lat ukazało się tak wiele godnych uwagi tytułów, że zapewnią setki godzin rozgrywki. Lista jest regularnie aktualizowana. Ta wersja obejmuje 41 gier uporządkowanych według podgatunków, w tym wyczekiwane premiery z lat 2024–2026: Manor Lords, Frostpunk 2, Tempest Rising, Cataclismo, Menace i Warhammer 40,000: Mechanicus 2.

Klasyczny podgatunek strategii, w którym liczy się każda sekunda: zbieraj surowce, buduj bazę, twórz jednostki i zarządzaj nimi, gdy przemieszczasz je po mapie. Od StarCraft 2 po niedawne Tempest Rising, które w 2025 roku przywróciło klimat klasycznego Command & Conquer. A 3 grudnia 2026 roku gatunek czeka kolejne wielkie wydarzenie — premiera Dawn of War 4, powrót legendarnej serii RTS-ów osadzonych w uniwersum Warhammer 40,000, z czterema frakcjami dostępnymi w dniu premiery. Jeśli chcesz lepiej poznać ten gatunek, zajrzyj do naszego osobnego zestawienia najlepszych RTS-ów wszech czasów.

Popularność kosmicznych realiów wzrosła w ostatnich latach. Dlatego na naszej liście znajdziesz wiele strategii o tej tematyce. Pierwszą z nich jest StarCraft 2 .

Studio Blizzard pozostało wierne swojej formule projektowania gier: wydobywaniu kilku rodzajów surowców, zarządzaniu licznymi, tanimi robotnikami oraz budowaniu i rozwijaniu bazy. Trzy bardzo różne rasy mają unikalne jednostki, ulepszenia, drzewka technologii oraz taktyki obronne i ofensywne.

Fabuła Legacy of the Void nawiązuje do Wings of Liberty i Heart of the Swarm , a zarazem wieńczy epicką opowieść o walce o przetrwanie między Terranami, Zergami i Protossami (same przerywniki filmowe są tego warte!). Nie trzeba jednak znać wcześniejszych wydarzeń. Pierwsza scenka krótko wprowadza w sytuację. Wydarzenia koncentrują się na konflikcie między Zergami a Protossami, pragnieniu jednej ze stron, by oczyścić galaktykę, i misji drugiej, która chce ją ocalić, zawierając sojusz z odwiecznym wrogiem.

W odróżnieniu od poprzednich części duologii, w trzeciej odsłonie znacznie dopracowano element strategiczny. W trakcie kampanii trzeba wykonywać nie tylko misje fabularne, ale też opcjonalne zadania, które zapewniają świetne premie do postępów i stanu oddziału. Warunki każdej misji wymagają dostosowania składu jednostek lub ich zdolności.

Legacy of the Void zamknęło historię kontynuacji serii StarCraft . Obecnie wszystkie wydane gry są jednak zebrane pod wspólną nazwą StarCraft 2 i sprzedawane jako jeden zestaw, który zawiera trzy kampanie, potyczki dla jednego gracza z komputerowym przeciwnikiem, kilka trybów kooperacyjnych oraz darmowy tryb rywalizacji w sieci.

Gra przypadnie do gustu zarówno weteranom gatunku, jak i nowicjuszom, którzy nigdy nie słyszeli o grach wojennych ani strategiach czasu rzeczywistego. Blizzard skutecznie połączył niski próg wejścia z możliwością podniesienia poziomu trudności do takiego, z którym poradzą sobie tylko najlepsi gracze na świecie.

Jeśli nie lubisz zapamiętywać skrótów klawiszowych, by w ferworze walki mikrozarządzać jednostkami i oddziałami, jak w StarCraft, ale uwielbiasz estetykę zaawansowanej technologicznie przyszłości, w której futurystyczne jednostki rozrywają się nawzajem na strzępy przy użyciu dział plazmowych, laserów i błyskawic, sprawdź grę wojenną Ashes of the Singularity: Escalation.

Pod każdym względem przypomina ona klasycznego RTS-a o niskim progu wejścia, w którym gracz zbiera surowce, buduje bazę i tworzy jednostki. A potem skala rośnie. Dzieło Stardock wyróżnia się ogromnymi mapami, setkami jednostek biorących udział w bitwach i możliwością rozgrywki dla maksymalnie 16 osób. Rozgrywka skupia się na nieustannym produkowaniu jednostek i rzucaniu ich do walki, więc rozwój bazy czy globalne postępy nie odgrywają tu większej roli.

Zwycięstwo w Ashes of the Singularity zależy mniej od znajomości taktyki czy silnej gospodarki, a bardziej od umiejętności stopniowego zajmowania terytorium wroga, przejmowania jego surowców i osłabiania jego sił. Znaczenie ma też ukształtowanie mapy — łatwiej zorganizować skuteczną obronę w wąskich przejściach, niż przebić się przez nie do przeciwnika.

Choć bitwy często przypominają starcia, w których wróg napiera z każdej strony, głębia rozgrywki ujawnia się, gdy odpowiednio dobierzesz różnorodne jednostki do armii (ich wybór jest szeroki, choć skupia się na czołgach i lotnictwie), ustalisz konkretną postawę taktyczną oddziałów i właściwie rozmieścisz siły podczas walki.

Ashes of the Singularity oferuje również kampanię fabularną, w której gracz musi chronić ludzkość przed inwazją agresywnej sztucznej inteligencji. Nowe informacje poznajemy za pośrednictwem dialogów, prerenderowanych przerywników filmowych i scenek na silniku gry. Choć tytuł jest nastawiony przede wszystkim na rozgrywkę jednoosobową przeciwko SI oraz multiplayer, prezentacja stoi na przyzwoitym poziomie — nie należy jednak oczekiwać produkcji na miarę Blizzarda.

Dym z silników Diesla, terkoczący ostrzał, pociski rykoszetujące od metalu, eksplozje, żołnierze przedzierający się przez błoto i dudnienie tłokowych kończyn metalowych mechów — tak najlepiej opisać bitwy w Iron Harvest. To stylowa strategia osadzona w alternatywnej epoce, z nowoczesną rozgrywką i całkiem wciągającą kampanią dla jednego gracza. Ambicji i jakości nie można jej odmówić, choć zabrakło budżetu na rewolucyjną oprawę graficzną.

Akcja Iron Harvest toczy się w alternatywnym świecie lat 20. XX wieku stworzonym przez polskiego artystę Jakuba Różalskiego, w którym rewolucja w inżynierii mechanicznej doprowadziła do powstania robotów napędzanych silnikami Diesla. Gra nie próbuje jednak być typowym przedstawicielem dieselpunku ani nie opiera się na utartych schematach tego gatunku: I wojna światowa nigdy się nie wydarzyła, ale powszechne wykorzystanie robotów doprowadziło do wybuchu znacznie większej wojny, która ogarnęła cały kontynent europejski.

Rozgrywka czerpie inspirację z Company of Heroes, ale jest mniej taktyczna i kładzie większy nacisk na manewry strategiczne. Jej podstawą jest równowaga między atakiem a obroną: najpierw trzeba przejąć kontrolę nad punktami surowców na szerokim froncie, a potem zadbać o ich ulepszanie, naprawę i obronę. Większość czasu poświęca się na obronę oraz dobieranie skutecznych oddziałów do przeciwdziałania siłom wroga.

Grafika w grze jest całkiem niezła, ale na tle innych strategii wypada dość prymitywnie. Robotom brakuje realistycznych tekstur, a lokacje są mało zróżnicowane.

Age of Empires 4 to klasyczna strategia czasu rzeczywistego: budowanie bazy, starcia na miecze i nieustanne nękanie spokojnych wiosek. Jeśli RTS-y kojarzą ci się z takimi grami jak Warcraft i Dune 2, czwarta odsłona legendarnej serii jest dla ciebie. Nie ma tu zbędnych elementów, a sprawdzone rozwiązania gatunkowe dopracowano do perfekcji. Taktyka jest prosta: postaraj się dotrzeć do przeciwnika w pierwszych minutach meczu i błyskawicznym rajdem osłabić jego gospodarkę.

Wszystkie osiem frakcji zapewnia wyjątkowe wrażenia z rozgrywki: technologie, jednostki i punkty orientacyjne świetnie podkreślają ich odrębność i różnorodność. Chińscy wojownicy czerpią znaczną część dochodów ze złota z urzędników cesarskich, którzy pobierają podatki ze wszystkich twoich budynków. Dynastia Abbasydów wznosi Dom Mądrości, dzięki któremu może stać się liderem technologicznym i zyskać premię do umocnień.

Age of Empires 4 przypomina grę w starym stylu. W gatunku RTS to zaleta. Kampania dla jednego gracza obejmuje 40 misji poświęconych normańskiej inwazji, wojnie stuletniej, imperium mongolskiemu i zjednoczeniu ziem ruskich. Każdy scenariusz przypomina minidokument z udziałem aktorów, dynamicznymi bitwami, przyjemną muzyką i szacunkiem dla prawdziwej historii.

Dune: Spice Wars to triumfalny powrót serii, która pomogła dać początek gatunkowi RTS. Twórcy znakomicie przełożyli polityczne intrygi na mechaniki rozgrywki, a jednocześnie stworzyli dynamiczny system walki, którego złożoność rośnie wraz z doświadczeniem gracza. Nie trzeba klikać 10 000 razy na minutę — kluczem do zwycięstwa w Spice Wars są odpowiednie pozycjonowanie, synergia i znajomość zdolności jednostek.

Spice Wars to przede wszystkim strategia czasu rzeczywistego z tradycyjnymi elementami 4X. Gra pozwala pokierować jedną z sześciu rywalizujących frakcji, dobrze znanych fanom tego uniwersum. Dostępne są scenariusze dla jednego gracza i bitwy wieloosobowe. Największą atrakcją jest jednak 30-godzinny tryb „Conquest”, obejmujący kilka misji. Gracze muszą stopniowo umacniać swoją władzę nad planetą.

Ostatecznie dostaliśmy przemyślaną, wielowarstwową i złożoną strategię, która oddaje istotę książki w realiach gry. Wygląda i brzmi świetnie. Frakcje są ciekawe i wciągające. Gra ma ogromny potencjał do ponownego przechodzenia.

W 2020 roku dostaliśmy znakomitą strategię opartą na filmie Starship Troopers z 1997 roku. Studio The Artistocrats zdołało stworzyć „izometryczną wersję Helldivers 2”, w której walka z robalami i szukanie kompromisu między głównym celem a przetrwaniem żołnierzy piechoty sprawiają frajdę. Bitwy są dynamiczne i różnorodne. Jedyną wadą jest prostota pierwszej połowy kampanii fabularnej. Druga połowa stanowi już wyzwanie, które może wymagać kilku podejść.

Kampania fabularna składa się z unikalnych misji z ciekawymi celami i dylematami moralnymi. Jak postąpisz — porzucisz obóz uchodźców, by wykonać rozkazy przełożonych, czy sprzeniewierzysz się demokracji w imię moralności i człowieczeństwa?

Starship Troopers: Terran Command to piękna strategia z asymetryczną walką, w której kluczowe znaczenie ma pozycjonowanie jednostek. Niestety nie ma tu trybu wieloosobowego ani edytora scenariuszy. To bez wątpienia jej największa wada.

Terminator: Dark Fate — Defiance to strategia czasu rzeczywistego, która zdobyła sympatię ogromnej liczby graczy, ale jednocześnie zebrała wiele negatywnych recenzji w prasie — wyłącznie z powodu niskobudżetowej kampanii fabularnej.

Terminator: Dark Fate — Defiance oferuje bardzo realistyczne i szczegółowe bitwy. Jednostki giną w mgnieniu oka: twórcy przedstawili dość realistyczną wojnę, w której zwycięstwa odnoszą nie bohaterscy samotni wojownicy, lecz potężne armie. Rozgrywka opiera się na logistyce — trzeba zaopatrywać oddziały w amunicję i dbać o zapas paliwa w pojazdach.

Wrogowie, jak na Terminatorów przystało, ruszają do szarży na złamanie karku i niezbyt przejmują się przetrwaniem. Są wytrzymali, silni i twardzi, a do tego tak liczni, że nie da się ich pokonać przewagą liczebną. Dark Fate — Defiance to trudna gra: większość czasu spędzisz na planowaniu, bo bezmyślny frontalny atak doprowadzi do całkowitej zagłady twojego oddziału.

Współczesne strategie próbują imponować potencjalnym graczom rozmachem, epickimi bitwami oraz wieloelementową i złożoną rozgrywką. Szczególnie widać to w RTS-ach, które rozrosły się o globalny aspekt i mikrozarządzanie na miarę StarCrafta. To również dlatego strategie czasu rzeczywistego z lat 2000., takie jak Command & Conquer czy Battle for Middle-Earth, wciąż cieszą się dużą popularnością.

Twórcy Ancestors Legacy dostrzegli ten trend i w 2018 roku sprawili weteranom gatunku przyjemność, wydając prostego i przystępnego średniowiecznego RTS-a, przywodzącego na myśl dawne gry — z budowaniem bazy, gromadzeniem surowców, przejmowaniem punktów na mapie, badaniem technologii i ulepszaniem wyposażenia jednostek. Do wyróżników gry należy „kamera akcji”, która przenosi gracza na pole bitwy i pokazuje wydarzenia zza pleców żołnierzy, a także wysoki poziom brutalności, obejmujący odcinanie kończyn.

W grze występują wyraźnie różniące się od siebie frakcje (Anglosasi, Germanie, Wikingowie i Słowianie), z własnymi zestawami budynków, technologii, mocnych i słabych stron oraz jednostek. Jak na standardy gatunku, nie ma ich wiele — zaledwie pięć typów — ale każdy ma swoje miejsce na polu bitwy. Wpływa to na styl rozgrywki i pozwala każdemu znaleźć frakcję odpowiadającą jego upodobaniom. W grze nie brakuje też drobnych niuansów: ustawienia jednostek do ataku, morale czy obecności rannych i zdrowych żołnierzy w oddziale.

Ancestors Legacy oferuje osiem kampanii fabularnych — po dwie na frakcję — z różnymi dowódcami i celami, czyli około 40 misji o rosnącym poziomie trudności. Jest też tryb „Skirmish”, w którym gracz walczy z SI, oraz całkiem rozbudowany tryb wieloosobowy dla dwóch drużyn liczących od dwóch do sześciu graczy. Jeśli interesuje cię rozgrywka wieloosobowa, zajrzyj do naszego [url=/top-and-the-best/119113-best-co-op-games-pc-ps4-ps5-xbox.html]obszernego zestawienia gier kooperacyjnych do wspólnej zabawy ze znajomymi[/game].

Duchowy następca Command & Conquer. Tempest Rising od Slipgate Ironworks ukazało się 24 kwietnia 2025 roku i od razu spotkało się z ciepłym przyjęciem fanów klasycznych RTS-ów, którzy po zamknięciu Westwood nie mieli już czego oczekiwać od EA.

Akcja rozgrywa się w alternatywnej rzeczywistości, w 1997 roku. Kryzys na Karaibach zakończył się wojną nuklearną, po której tajemnicza roślina Tempest rozprzestrzeniła się na całej Ziemi. Gracz wybiera jedną z trzech frakcji: Global Defense Corps (odpowiednik GDI), Tempest Dynasty (NOD) albo trzecią frakcję, Veti. Pod względem rozgrywki to klasyka gatunku: gromadzenie surowców, budowanie bazy, około dwa tuziny typów jednostek i ogólne zdolności specjalne.

Tempest Rising to dokładnie to, czego potrzebowali wszyscy czekający na powrót C&C. Na Steamie 90% recenzji jest pozytywnych.

Seria Total War zasługuje na osobną kategorię — to połączenie turowej wielkiej strategii z taktycznymi bitwami w czasie rzeczywistym, w których na polu walki stają tysiące jednostek. Do tego grona należy też Ultimate General — realistyczny RTS osadzony w czasach wojen napoleońskich i amerykańskiej wojny secesyjnej. Nie ma tu surowców ani baz — liczą się tylko armie i taktyka.

Jednym z najważniejszych wydarzeń w świecie strategii było połączenie epickich gier wojennych Total War z fantastycznym uniwersum równie epickiej serii Warhammer. Powstały crossover czerpie to, co najlepsze z obu. Z Total War zaczerpnął podział na turową strategię na mapie świata, obejmującą rozwój miast i prowincji, dyplomację i handel, zarządzanie flotą i armią, oraz taktyczne bitwy jednostek w czasie rzeczywistym. Z Warhammera — fantastyczne realia mrocznego średniowiecza, z zamkami i rycerzami, smokami i gryfami w oddziałach, wampirami, orkami, krasnoludami, elfami i innymi fantastycznymi rasami.

W przeciwieństwie do historycznych odsłon Total War, Warhammer koncentruje się na odgrywaniu roli wybranej frakcji. Poszczególne stronnictwa znacznie różnią się pod względem rozgrywki, mocnych i słabych stron, rozwoju miast i badań, dostępnych jednostek oraz ich zastosowań, a także dodatkowych działań. To, co dobrze sprawdza się w przypadku ludzi, może być niemal niemożliwe do osiągnięcia Mrocznymi Elfami — i na odwrót.

To jednak nie wszystko. Wiele innych mechanik dostosowano do nowego kierunku. Na przykład magia i technologia, a także bohaterowie dowodzący oddziałami, odgrywają istotną rolę w bitwach. Na mapie strategicznej bohaterowie, dzięki swoim zdolnościom, wpływają na rozwój całej frakcji. Ważną nowością jest system klimatyczny, który trafniej byłoby jednak nazwać systemem biomów. Każda frakcja dobrze odnajduje się tylko w trzech biomach, a w pozostałych warunkach czuje się niekomfortowo, co nieuchronnie ogranicza jej ekspansję.

Crossover wyróżnia się jeszcze jedną ważną cechą: pierwsza, druga i nieunikniona trzecia część są elementami jednej wielkiej gry — składowymi ogromnej gry wojennej. Jednocześnie każda odsłona trylogii jest samodzielnym, pełnoprawnym tytułem. Jeśli jednak chcesz w pełni zanurzyć się w epickich bitwach, wypróbować wszystkie dostępne rasy, walczyć na wszystkich kontynentach i ukończyć każdą kampanię, najlepiej kupić wszystkie części naraz.

Total War: Warhammer 3 to godne zwieńczenie trylogii. Niemal doskonała gra z dopracowanymi trybami strategicznym i taktycznym. Do tego dochodzi najbardziej niezwykła i złożona kampania fabularna, jaką kiedykolwiek stworzyło Creative Assembly. Jej główna część nadal rozgrywa się na tradycyjnej mapie-piaskownicy, a bitwy toczą się w czasie rzeczywistym w trybie taktycznym. Największym wyróżnikiem Warhammer 3 jest frakcja Daemons of Chaos. Każdy z Bogów Chaosu ma własne, charakterystyczne armie, ale wszystkie tworzą wspólny front, co pozwala werbować jednostki z całego panteonu i korzystać z wyjątkowych zdolności każdej armii.

Kampania fabularna Warhammer 3 przypomina Warcraft 3. Podobieństwa widać nie tylko w fabule i postaciach, lecz także w elementach rozgrywki. W samouczku dowodzisz księciem, który ma miejsca na broń i wyposażenie — zupełnie jak w grze RPG, a nie strategii. Oczywiście zasadnicza rozgrywka polega na przemieszczaniu armii po mapie w trybie turowym. Jednak pełnię Warhammer 3 najlepiej widać w dyplomacji i wielkich bitwach.

Już na etapie produkcji twórcy zapowiadali, że gra będzie bardziej narracyjna i skoncentrowana na fabule. Dzięki temu otrzymaliśmy znakomity tryb dla jednego gracza: intensywną, złożoną i wielowarstwową kampanię opartą na wciągającej historii i zapadających w pamięć postaciach.

Creative Assembly to niezwykle płodne studio. Niemal co roku wydaje świetną strategię. W 2019 roku ukazała się jedna z najlepszych odsłon serii Total War — Three Kingdoms. Gra wyróżnia się unikalnymi mechanikami oraz dopracowanymi systemami dyplomacji, formowania armii, relacji między postaciami i manewrowania na mapie. Do tego dochodzą zachwycająca oprawa i szczegółowa grafika, doskonale zoptymalizowana pod kątem sprzętu z 2019 roku. Wielu fanów serii wciąż uważa Three Kingdoms za najlepszą część — zaraz po ROME 2.

Three Kingdoms oferuje również drzewko technologii z różnymi premiami do gospodarki, rządzenia, wojska, przemysłu, dyplomacji i rolnictwa. Co ważne, mimo wprowadzonych zmian Creative Assembly udało się zachować ducha „starego, dobrego Total War” — z wielkimi bitwami, opracowywaniem planów i dobieraniem taktyki do każdego starcia. Choć lista jednostek nie jest ogromna (co zrozumiałe w realiach wojny domowej), rozgrywkę urozmaicają postacie, które gracz rozwija i wyposaża. Bohaterowie pojedynkują się też między sobą, zagrzewając żołnierzy do walki.

Akcja gry rozgrywa się w starożytnych Chinach, u progu nowego tysiąclecia, gdy na gruzach podupadającej dynastii Han pojawiły się dziesiątki feudalnych władców żądnych cesarskiej władzy. Kampania pozwala poznać dość wiernie przedstawioną historię trzech z nich, ale można też wybrać dowolną frakcję — na przykład buntowników lub lojalistów cesarskich pragnących zemsty.

Jeśli rozczarowało cię kiedyś Empire: Total War , ale nadal marzysz o udziale w realistycznych, dynamicznych bitwach, w których liniowe oddziały piechoty prowadzą intensywny ogień, warto wypróbować Ultimate General: Civil War.

Akcja tej strategii rozgrywa się podczas wojny secesyjnej w Stanach Zjednoczonych. Możesz dowodzić armią Unii lub Konfederacji i wziąć udział w ponad 50 wiernie odtworzonych historycznych bitwach — od niewielkich potyczek po wielodniowe starcia na dużą skalę. Twórcy dobrze przedstawili tę bratobójczą wojnę za pomocą przerywników filmowych na silniku gry, opatrzonych komentarzem tekstowym, ale przede wszystkim dzięki zaawansowanemu systemowi walki.

Z perspektywy rozgrywki Civil War ukazuje ciekawą epokę, w której broń gwintowana zaczęła wypierać broń gładkolufową, a konstruktorzy znaleźli sposoby na zwiększenie mocy nabojów i pojemności magazynków, co znacząco podniosło skuteczność jednostek wojskowych. W obliczu tych zmian dawny schemat taktyczny — „stanąć naprzeciw siebie i ostrzeliwać się” — zaczął się rozpadać. Dowódcy musieli wymyślić coś nowego.

Wszystko to znajduje odzwierciedlenie w grze. Rodzaj uzbrojenia ma ogromny wpływ na przebieg starcia, a bitwy pod koniec kampanii znacznie różnią się od wcześniejszych nie tylko używaną bronią, lecz także taktyką. Możesz dowodzić maksymalnie 20 oddziałami, należącymi do czterech typów (piechota, harcownicy, kawaleria i artyleria) i liczącymi po 500–600 żołnierzy.

Ultimate General: Civil War pozwala bezpośrednio sterować oddziałami na mapie, wykonywać różne manewry i wydawać konkretne rozkazy, na przykład prowadzenia wymiany ognia lub ataku wręcz. Ukształtowanie terenu bezpośrednio wpływa na przebieg bitwy — oddział na otwartym polu staje się łatwym celem, a żołnierze ukryci w lesie lub trawie mogą przez długi czas wymieniać ogień z liczniejszym przeciwnikiem.

Kluczowe znaczenie mają zaopatrzenie i amunicja: bez taboru z nabojami i pociskami oddziały szybko opuszczą pole bitwy. W grze jest też system morale i mgła wojny — niespodziewane pojawienie się na tyłach przeciwnika może łatwo zmusić go do ucieczki. Jeśli oddział odniesie sukces w bitwie, jego dowódca zdobywa doświadczenie, które można przeznaczyć na nowe umiejętności.

Gra ma również warstwę strategiczną. Gracz wybiera generała i oddziały, które wezmą udział w bitwie, a także przydziela im broń oraz inne wyposażenie. Dostępny jest globalny system rozwoju — wydawanie punktów zapewnia premie we wszystkich aspektach rozgrywki, przydatne w krytycznych momentach, gdy sama taktyczna przewaga na polu bitwy nie wystarcza.

Gry na dziesiątki, a nawet setki godzin, w których niewielkie państwo rozrasta się w imperium dzięki nauce, gospodarce, dyplomacji i wojnie.

Turowa strategia, w której niewielka osada rozrasta się w potęgę z uniwersytetami, fabrykami i programem kosmicznym. Miasta zajmują kolejne obszary mapy, a dzielnice i cuda świata wypełniają pojedyncze pola, dlatego planowanie trzeba rozpocząć na długo przed budową. Podbój, rozwój nauki i wpływy kulturowe prowadzą do zwycięstwa na różne sposoby, a każdy z nich wymaga innych priorytetów w trakcie kampanii.

Rządzenie państwem od 1337 roku wymaga równoważenia handlu, dyplomacji i potrzeb ludności. Mieszkańcy różnią się kulturą, religią i klasą społeczną, a wojny i epidemie wpływają na ich liczebność oraz dobrobyt. Nawet wystawienie armii wiąże się z kosztem gospodarczym: zmobilizowani robotnicy przestają wytwarzać towary, więc długotrwała wojna może osłabić gospodarkę, zanim jeszcze zostanie przegrana na polu bitwy.

Pierwsza próba Paradox stworzenia kosmicznej, globalnej strategii 4X czasu rzeczywistego okazała się ogromnym sukcesem. W przeciwieństwie do konkurentów, takich jak Galactic Civilizations czy Endless Space, studio nie stawiało na realizm, lecz sięgnęło po motywy znane z ponad stu lat literatury, telewizji, nauki i popularnonaukowej fantastyki.

Chcesz wcielić się w inteligentne grzyby, mięczaki, ksenomorfy albo maszyny? Żaden problem. Podróżować między układami z prędkością nadświetlną za pomocą tuneli czasoprzestrzennych lub bram? Proszę bardzo. Budować kolosalne konstrukcje, takie jak sfera Dysona czy ekstraktor materii z czarnej dziury? Jak najbardziej! Badać dziwne artefakty w kosmosie i na planetach? Do dzieła. Zawierać sojusze z najróżniejszymi istotami we wszechświecie? Nic prostszego. Wyruszyć do innego wymiaru? To wymaga wysiłku, ale jest możliwe.

Każda rozgrywka w Stellaris jest niepowtarzalna dzięki zaawansowanemu generatorowi poziomów. W menu głównym można wybrać gotowy wariant lub stworzyć własną, unikalną rasę, określić typ rządu, wybrać przywódcę, wygenerować galaktykę na podstawie realistycznych schematów i ustalić warunki zwycięstwa.

Gra rozpoczyna się na planecie początkowej, gdzie trzeba uruchomić wydobycie surowców (podzielonych na zwykłe i strategiczne) oraz rozwijać planetę. Następnie należy inwestować w naukę, kulturę, politykę, gospodarkę i wojsko, rozwijając odpowiednie zakłady wydobywcze i znajdując równowagę między ekspansją terytorialną, zajmowaniem sąsiednich układów a kolonizacją planet nadających się do zamieszkania.

Ludność odgrywa kluczową rolę. Im więcej mieszkańców na planetach, tym większa produkcja punktów badań i innych zasobów. Trzeba jednak dbać o ich zadowolenie. Do wyboru jest sześć warunków zwycięstwa, między innymi zwycięstwo przez wpływy lub podbój. Grę urozmaica rozbudowany system dyplomacji z federacjami i sojuszami, różne typy rządów z własnymi premiami, nieoczekiwane kryzysy oraz Rynek Galaktyczny.

Od premiery Stellaris otrzymało liczne dodatki i aktualizacje, które gruntownie zmieniły grę. Całe systemy przebudowano lub zastąpiono, by zapewnić lepsze doświadczenie w budowaniu galaktycznego imperium. Dlatego polecamy kupić grę ze wszystkimi DLC.

Alternatywą w gatunku kosmicznych strategii 4X na wielką skalę jest Endless Space 2. Produkcja studia Amplitude oferuje bardziej spersonalizowaną rozgrywkę niż Stellaris, została zaprojektowana z myślą o wielokrotnym przechodzeniu i jest turowa.

Gra mocno stawia na fabułę i nieustannie proponuje ważniejsze oraz mniej istotne zadania. Są to naprawdę interesujące, rozbudowane misje z wieloma odgałęzieniami. Dodatkowo Endless Space 2 co jakiś czas wprowadza różne wydarzenia, takie jak badanie anomalii czy incydenty. Pomagają w tym bohaterowie — postacie, które napędzają rozwój frakcji.

Ukończenie głównego zadania frakcji automatycznie zapewnia zwycięstwo, choć dostępnych jest też kilka warunków wspólnych dla wszystkich. W Endless Space 2 znajdziemy około tuzina frakcji, a każda z nich została szczegółowo opracowana. Frakcje mają własne mocne i słabe strony, znacząco różnią się stylem rozgrywki i taktyką na początku, w środku oraz pod koniec gry, a także oferują unikalny zestaw wydarzeń fabularnych.

Świat gry jest znacznie mniejszy. Nie ma tu setek gwiazd i tysięcy planet — w całej galaktyce znajdziemy zaledwie około stu układów, po 2–4 planety w każdym.

Każdy system jest jednak wyjątkowy i został zaprojektowany z myślą o starannym planowaniu oraz długofalowym rozwoju w trakcie gry. Umożliwiają to liczne mechaniki, takie jak odblokowywanie nowych technologii wydobycia i budowy, terraformowanie planet, przesiedlanie ludności i wiele innych. W przeciwieństwie do Stellaris w grze występuje tylko pięć głównych zasobów: żywność, przemysł, pieniądze, nauka i wpływy.

Ważną rolę odgrywają polityka wewnętrzna i struktura państwa. Działania gracza wpływają na partie tworzące rząd, a każda z nich ma własny zestaw praw oddziałujących na wszystkie aspekty rozgrywki. System walki jest prosty, ale pozwala modyfikować okręty wojenne. Najlepsze projekty zwykle powstają ręcznie. Podczas bitwy można przydzielać jednostkom role za pomocą formacji taktycznych.

Endless Space 2 otrzymało oczywiście również mnóstwo dodatkowej zawartości, więc najlepiej od razu kupić kompletne wydanie.

Crusader Kings 3 to znakomita strategia, świetna gra RPG i prawdziwa lekcja tego, jak czerpać z najlepszych rozwiązań stosowanych w innych grach, a następnie rozwijać je i udoskonalać. Można spędzić w niej tysiące godzin, a mimo to za każdym razem odkrywać coś nowego. To nie tylko strategia, lecz prawdziwa powieść o wojnie, miłości, stracie, przyjaźni i podbojach. Kamień milowy gatunku i najważniejsza gra 2020 roku. Mimo trudności związanych z nauką i opanowaniem jej zasad Crusader Kings 3 podbiło serca milionów graczy, a nawet przekonało sceptycznych krytyków.

Seria Crusader Kings od zawsze opowiada o tym, jak osobowości i relacje między nimi kształtują historię. Trzecia odsłona przedstawia świeższe i ciekawsze sposoby ukazywania dramatycznych wydarzeń: gra jest pełna dworskich intryg, waśni między dynastiami i oczywiście małżeńskich sojuszy, ściśle wplecionych w globalną strategię ekonomiczną. Nie zabrakło też budowania zamków, badań nad technologiami i prowadzenia wojen. Każdy konflikt ma swoją przyczynę, a jego rozwiązanie nie musi wiązać się z rozlewem krwi. Gra daje ogromną swobodę twórczą i narzędzia, dzięki którym można stworzyć własną „Grę o tron”.

To prawdopodobnie najpiękniejsza gra Paradox. Oprócz szczegółowej mapy i dopracowanego interfejsu znajdziemy tu w pełni trójwymiarowe postacie, które wiarygodnie dorastają i starzeją się na naszych oczach. W trzeciej odsłonie pojawił się też nowy system DNA, dzięki któremu dzieci w przekonujący sposób łączą cechy rodziców. Działa on równie dobrze jak w The Sims 4.

Podstawowa rozgrywka w Age of Wonders 4 niewiele różni się od poprzednich odsłon — trzeba zbudować własne imperium, korzystając z ogromnej liczby elastycznych ustawień i możliwości. Grę można opisać jako połączenie Civilization, turowej eksploracji świata w stylu Heroes of Might and Magic oraz taktycznego systemu walki rodem z XCOM.

Świat gry jest generowany losowo, z uwzględnieniem wydarzeń fabularnych, unikalnych cech, mieszkańców miast i mnóstwa innych elementów, dzięki czemu każda rozgrywka jest inna. Krajobraz, warunki pogodowe i naturalne właściwości lokacji bezpośrednio wpływają na styl gry. Oprócz ludzi, orków, elfów i krasnoludów można stworzyć rasy humanoidalnych kretów, szczurów, tygrysów, a nawet żab. Każda ma kilka wariantów wyglądu oraz określone zalety i wady. Drzewko ulepszeń jest bardzo rozbudowane, a jego pełne odblokowanie wymaga sporo czasu.

Główny cel rozgrywki sprowadza się do pokonania wszystkich wrogów, zdobycia uniwersalnej wiedzy albo zbudowania imperium poprzez rozpalenie trzech „Beacons of Unity”, których trzeba bronić przez określoną liczbę tur. Podobnie jest w [game=60717]Civilization i Humankind.

Strategie skupione na „jednej bitwie na turę”: niewielkie oddziały, sprytne wykorzystywanie osłon, kierunek ostrzału i decyzje, w których każdy ruch ma znaczenie. Od pikselowych perełek pokroju Into the Breach po wielkie gry taktyczne, takie jak XCOM 2, i nowość z 2026 roku — Menace. Jeśli interesują cię takie produkcje, przygotowaliśmy osobny ranking najlepszych gier taktycznych.

XCOM 2 to turowa gra taktyczna o walce tajnego oddziału sił specjalnych z obcymi najeźdźcami, a zarazem bezpośrednia kontynuacja udanego rebootu XCOM: Enemy Unknown. Tworząc drugą odsłonę, Firaxis podążyło utartą ścieżką. Sequel jest ładniejszy, większy i bardziej widowiskowy, ale rozgrywka niemal się nie zmieniła i w dużej mierze opiera się na mechanikach z Enemy Within.

Oddział liczący od 4 do 8 żołnierzy trafia na poziom, by wykonać zadanie i wyeliminować wszystkich wrogów stojących mu na drodze. Cele są różne, a gracz często musi zmieścić się w narzuconym limicie czasu. Turowy system daje jednak dość czasu, by dokładnie przemyśleć każdą sytuację bojową i rozwiązać ją w jak najmniejszej liczbie tur. Pomagają w tym liczne klasy żołnierzy, ich zdolności i umiejętności, a także broń oraz wyposażenie.

Strategiczna część rozgrywki toczy się w bazie, gdzie prowadzi się badania, odblokowuje coraz potężniejsze i bardziej zaawansowane technologie, buduje roboty pomocnicze oraz rekrutuje i rozwija żołnierzy. Podobnie jak w poprzedniej grze, można zmienić ich w cyborgi lub psioników. Do nowości w XCOM 2 należą ulepszony generator poziomów, dzięki któremu misje są wyjątkowe i niepowtarzalne, oraz wyraźnie wyższy poziom trudności. Gra nieustannie trzyma gracza w napięciu.

Dzięki wysokiej jakości grafice, barwnym efektom i odświeżonym animacjom żołnierzy gra przypomina kameralny film akcji. Wielu akcjom towarzyszą efektowne ruchy kamery, które starają się uchwycić najbardziej widowiskowe momenty. Rozgrywka w XCOM 2 zyskała jednak najwięcej po premierze dodatkowej zawartości od twórców, takiej jak War of the Chosen , oraz licznych modów. Dlatego polecamy zakup najbardziej kompletnego wydania — większość modów powstaje właśnie z myślą o nim.

Niewielka i dość krótka gra turowa twórców Faster Than Light , z izometryczną kamerą i bardzo prostą grafiką 2D, zebrała na Steamie ponad 95% pozytywnych recenzji i uchodzi za jedną z najciekawszych produkcji 2018 roku. Jest nawet znacznie ciekawsza niż BattleTech. Dlatego trafiła do naszego zestawienia.

Akcja Into the Breach rozgrywa się w odległej przyszłości, gdy ludzkość napotkała olbrzymie potwory zwane Vekami, rozmnażające się pod ziemią. Szybko okazało się, że pokonanie tych paskudnych robali nie będzie łatwe. Gdy wojna była już niemal przegrana, ludzkość wysłała w przeszłość swoje najlepsze mechy bojowe, by wyciągnęły wnioski z popełnionych błędów i zapewniły zwycięstwo.

Akcja Into the Breach toczy się w świecie złożonym z czterech wysp, z których każda dzieli się na kilka obszarów. To właśnie na tych mapach gracz, dowodząc wielkimi robotami bojowymi, walczy z kaiju. W przeciwieństwie do innych gier taktycznych Into the Breach oferuje niewielkie mapy i zaledwie 3–5 tur na wykonanie zadania. Każde otrzymane obrażenie ma jednak znaczenie.

Aby zwyciężyć, trzeba znaleźć idealną strategię, odpowiednio ustawić roboty i obliczyć zadawane obrażenia. Funkcja cofania czasu pozwala zaś anulować nieudaną decyzję. Co ważne, sukces w kampanii nie zależy od liczby zabitych robali, lecz od tego, jak sprawnie gracz ochroni miasta i budynki cywilne rozsiane po mapie przed ich atakami. To niełatwe zadanie, zwłaszcza że można zranić sojuszników.

Największym atutem Into the Breach jest wysoka regrywalność, zapewniana przez ogromny wybór mechów i uzbrojenia. Każdy ma swoje mocne i słabe strony, które trzeba poznać, by odnieść zwycięstwo. Łatwo stracić wszystko, a ukształtowanie mapy i ustawienie mechów mocno wpływają na rozgrywkę. Nie chodzi tu o zadawanie obrażeń i miażdżenie przeciwników, lecz o obronę, powstrzymywanie wroga i blokowanie jego posiłków. Dlatego gra oferuje wiele sposobów kontrolowania pola bitwy.

Gears Tactics to spin-off serii Gears of War , który łączy formułę XCOM z brutalną walką taktyczną opartą na osłonach. Większość misji przypomina łamigłówki, a ich świetna grafika wciąż robi wrażenie poziomem szczegółowości.

W bitwie mogą jednocześnie brać udział tylko cztery oddziały, ale to wystarczy, by zapewnić widowiskową walkę. Oprócz klasycznego ostrzału zza osłon Gears Tactics wprowadza manewry oskrzydlające, ataki wręcz piłą łańcuchową, rzucanie granatami oraz unikalne zdolności, które można sprytnie łączyć, by zdobywać dodatkowe premie i punkty akcji. Jednym z najlepszych pomysłów w grze jest zamienianie powalonych wrogów w bonusy. Dobijając leżącego przeciwnika, przyznajesz punkt akcji każdemu członkowi oddziału — to niewątpliwie świetna zachęta do bardziej agresywnej walki.

Gears Tactics prezentuje się imponująco. Jego grafika nie ustępuje Gears 5. Modele postaci są fantastycznie szczegółowe, a zrujnowane miejskie krajobrazy planety Sera zaprojektowano z niezwykłą starannością. Animacje również stoją na najwyższym poziomie. Jednocześnie gra jest świetnie zoptymalizowana nawet pod kątem budżetowego sprzętu. Jeśli jednak nadal masz problemy, sprawdź naszą listę najlepiej zoptymalizowanych gier na PC , aby znaleźć alternatywy.

Wildermyth to nietypowa strategia taktyczna z elementami RPG, która próbuje połączyć najlepsze cechy opowiadania historii i generowania proceduralnego. I udaje jej się to dzięki świetnie napisanej fabule, przemyślanej taktyce oraz kilku trafnym rozwiązaniom projektowym, które nadają historii epicki rozmach. Na pierwszy rzut oka gra może sprawiać wrażenie niewielkiego projektu indie, który łatwo pominąć, ale w rzeczywistości jest znacznie głębsza niż wiele dużych produkcji AAA.

Wildermyth spełnia marzenie wielu fanów papierowych RPG: oferuje mistrza gry sterowanego przez AI, który reaguje na decyzje gracza i tworzy historie niczym scenarzysta dużego RPG. Mówiąc ogólnie, Wildermyth przypomina klasyczną grę fabularną. Najpierw wybierasz krótką kampanię z losowo generowaną historią, a następnie jej strukturę wypełniają elementy świata, strefy konfliktu, starcia i dialogi. W efekcie opowieść staje się spójna i logiczna. Ostatecznie otrzymujesz grę RPG z taktycznymi bitwami, do której możesz wracać bez końca.

Turowe potyczki taktyczne początkowo wydają się dość powierzchowne. Podczas kampanii samouczkowej na normalnym poziomie trudności wystarczy podejść do potwora, zaatakować go i zająć pozycję obronną. Im dłużej grasz, tym więcej niuansów odkrywasz. Na przykład po każdej bitwie ulepszenia za zdobyte doświadczenie otrzymują nie tylko twoje postacie, lecz także przeciwnicy. W miarę postępów w historii coraz częściej spotykasz znanych wrogów z lepszym pancerzem, bronią i umiejętnościami. Uczą się też kontratakować i dobierają skład swoich grup tak, by blokować zdolności twoich bohaterów.

Heksagonalne gry wojenne nigdy nie wyglądały tak dobrze jak w Panzer Corps 2. To prawdopodobnie ostatnia wysokiej jakości strategia, w której podczas kampanii dla jednego gracza prowadzisz dywizję pancerną przez całą II wojnę światową. Mimo dość typowego tytułu gra wypadła świetnie pod każdym względem, również graficznym i muzycznym.

Panzer Corps 2 to klasyczna gra wojenna oparta na siatce heksagonalnej i kontratakach. Dowodzisz jednostkami, z których każda ma określone parametry. Bitwy rozgrywają się w systemie turowym. Ogólne statystyki twojej armii są zestawiane ze statystykami przeciwnika. Zwycięża strona z lepszymi parametrami i większą wytrzymałością. To ogólny zarys, ale w praktyce rozgrywka jest znacznie bardziej złożona. Nie obejdzie się bez znajomości sztuki wojennej i zrozumienia przeznaczenia poszczególnych rodzajów sprzętu wojskowego.

Manewrowanie oddziałami podczas misji jest angażujące i dynamiczne. Możesz przejmować stałe cele i zwyciężać dzięki działaniom z zakresu wojny hybrydowej. Łatwiej otoczyć wroga i odciąć go od zaopatrzenia, niż prowadzić własne jednostki na pewną śmierć. Panzer Corps 2 regularnie stawia przed tobą wyjątkowe wyzwania i zapewnia świeże doświadczenia z rozgrywki.

Na normalnym poziomie trudności w trakcie tury można cofnąć ruch i w porę naprawić błąd. Twórcy wiedzieli, że konieczność powtarzania dziesiątek godzin gry z powodu dwóch lub trzech pomyłek mogłaby zniechęcić graczy. Ogólnie Panzer Corps 2 stara się być przystępne, a każda aktualizacja uwzględnia opinie graczy.

Jagged Alliance 3 to przemyślana i pełna wydarzeń strategia taktyczna, która jakością zaskoczyła zarówno prasę, jak i oddanych fanów serii. Gra oferuje ogromną różnorodność postaci, ręcznie zaprojektowane lokacje taktyczne oraz kampanię fabularną, która nie nuży aż do samego końca.

Pod względem angażujących i widowiskowych starć taktycznych Jagged Alliance 3 dorównuje wzorcowemu XCOM: Enemy Unknown. Sześcioosobowy oddział najemników może specjalizować się w dowolnej dziedzinie — od ciężkiej broni po karabiny snajperskie i materiały wybuchowe. Jednocześnie nikt nie zmusza cię do przyjęcia roli, która ci nie odpowiada. Twórcy dają niemal nieograniczoną swobodę w kształtowaniu własnego stylu gry.

Gra może się też pochwalić imponującą mapą świata. Znajduje się na niej ponad 100 dostępnych obszarów, z których każdy ma własną trójwymiarową mapę bitwy. Znajdziesz tu wszystko: od gęsto zaludnionych terenów miejskich po otwarte sawanny pełne wrogiej fauny. Możesz odwiedzać nawet te części mapy, w których nie ma przeciwników ani celów kampanii fabularnej, by zbierać zasoby i przeszukiwać skrytki. To jedna z najlepszych gier 2023 roku.

Wielu graczy nazywa Songs of Conquest „prawdziwym następcą legendarnego HoMM 3”. To strategia, w której zbieranie zasobów łączy się z angażującą taktyczną rozgrywką RPG. Oba elementy opierają się na turach. Najpierw eksplorujesz rozległe i piękne mapy fantastycznego świata, odwiedzasz dziesiątki zamków, ruin i innych ciekawych miejsc, by zdobyć jak najwięcej surowców na budowę, badania i rekrutację dodatkowych oddziałów. Potem walczysz z wrogami, którzy blokują ci drogę do ważnych lokacji.

Na szczególną uwagę zasługują dźwięk i animacje. Owszem, grafika jest pikselowa, ale wykonano ją solidnie i z dużą dbałością o jakość. Mapy są dość szczegółowe i różnorodne. Jednostki poruszają się z bezwładnością i zostały starannie narysowane. Muzyka doskonale oddaje atmosferę stworzoną przez twórców.

Bitwy stanowią wyzwanie. Czasami trzeba myśleć strategicznie, zamiast polegać na automatycznej walce. Ogólnie gra niemal w całości opiera się na formule HoMM 3, więc przypadnie do gustu fanom tego rodzaju produkcji. W 2024 roku wciąż pozostawała we wczesnym dostępie, ale nadal otrzymywała duże aktualizacje i rozszerzenia zawartości.

Marvel's Midnight Suns to innowacyjna turowa strategia taktyczna od twórców XCOM. Dowodzimy drużyną superbohaterów, którzy — co zaskakujące — świetnie odnajdują się w tak nietypowym dla komiksów gatunku. To jedna z najlepszych gier 2022 roku, niesłusznie pomijana przez większość graczy.

System walki w Midnight Suns radykalnie różni się od rozwiązań znanych z innych strategii taktycznych. Każdy członek drużyny ma własną, konfigurowalną talię ośmiu kart przedstawiających kultowe zdolności superbohaterów. Po użyciu w trakcie walki trafiają one na stos kart odrzuconych, co wprowadza pewne ograniczenia. Znacząco zmienia to przebieg starć i zmusza gracza do zastanowienia się przed użyciem umiejętności.

Superbohaterowie nie kryją się za osłonami i nie chybiają. Oznacza to, że wszystkie obrażenia zadawane przez wrogów trafiają bezpośrednio w członków twojej drużyny. Jedynym celem w bitwach jest szybkie wyeliminowanie przeciwników i przetrwanie. Rozgrywka nie staje się jednak monotonna, bo twórcy zadbali o różnorodność misji. Nawet jeśli nie jesteś fanem superbohaterów, ta gra zasługuje na uwagę.

Nowa gra taktyczna z 2026 roku od Big Fan Games, wydana przez Hooded Horse. Menace zadebiutowało we wczesnym dostępie 5 lutego 2026 roku i od razu trafiło na listę bestsellerów Steam w kategorii strategii taktycznych.

To turowa taktyka w stylu XCOM, ale z dużo głębszą mechaniką walki w każdej bitwie. Gracz dowodzi oddziałem uderzeniowym marines na krążowniku „Impulse”, który oczyszcza odizolowany system gwiezdny „The Outskirts” z obcych zagrożeń. W przeciwieństwie do XCOM nie ma tu globalnej mapy ani starć o władzę — gra skupia się na bitwach taktycznych pełnych szczegółów: osłonach, kierunku strzału, flankowaniu, typach amunicji i stanie pancerza.

Menace zbiera na Steamie „Przytłaczająco pozytywne” recenzje za głębię mechaniki i atmosferę. Choć grafika jest prostsza niż w dużych produkcjach, wielu graczy uważa warstwę taktyczną za najlepszą w gatunku od czasów oryginalnego XCOM 2. Dla tych, którym brakuje poważnej taktyki, to najmocniejsza premiera gatunku w 2026 roku.

Kontynuacja kultowej turowej gry taktycznej osadzonej w uniwersum Warhammer 40,000. Warhammer 40,000: Mechanicus 2 ukazało się 21 maja 2026 roku, podczas jubileuszowego festiwalu Warhammer Skulls, i od razu trafiło na PC, PlayStation 5 oraz Xbox Series X/S.

W kontynuacji znalazły się dwie pełnoprawne kampanie fabularne: jedna poświęcona Tech-Priestom Adeptus Mechanicus, a druga — po raz pierwszy w serii — przebudzonym Necronom. Vargard Neferxah wyrusza w opowieści na czele legionów swojej dynastii, by zniszczyć Adeptus Mechanicus, który nieświadomie osiedlił się na jego świecie. Próbuje go powstrzymać Magos Dominus Faustenius. Scenariusz napisał weteran Black Library.

Pod względem rozgrywki to wciąż ponura turowa taktyka, kładąca nacisk na dostosowywanie oddziału, ulepszanie implantów i strategiczne decyzje w kampanii, które wpływają na wynik wojny. Jeśli podobała ci się pierwsza część albo lubisz rozbudowane taktyczne gry w klimacie grimdark, w Mechanicus 2 po prostu trzeba zagrać.

Strategie bez tradycyjnej walki, w których głównymi przeciwnikami są gospodarka, natura, epidemie i psychika własnych obywateli. Od Cities: Skylines, gdzie metropolie można rozbudowywać bez końca, po Manor Lords z jego organicznie rozwijającą się średniowieczną wioską bez siatki ulic. Więcej propozycji znajdziesz w naszym zestawieniu najlepszych symulatorów budowania miast.

W marcu 2015 roku Paradox wydało symulator budowania miast Cities: Skylines. Chyba nikt nie spodziewał się, że gra okaże się najlepszą produkcją w tym gatunku. Wyniki mówią jednak same za siebie — i wcale nie przesadzamy. W dużej mierze zawdzięcza to dodatkowej zawartości od twórców i moderów.

Podstawowa wersja gry z powodzeniem połączyła pomysły mniej udanej konkurencji: gracz zaczyna na niewielkim skrawku ziemi, stopniowo kupuje kolejne tereny i planuje różne strefy. Budynki dzielą się na mieszkalne, komercyjne i przemysłowe. Aby rozwijać miasto, trzeba zaspokajać liczne potrzeby mieszkańców: zapewnić im żywność, wodę, prąd, bezpieczeństwo, transport, kanalizację, czyste środowisko, parki, rozrywkę i wiele więcej.

Z czasem każdy z tych elementów został znacząco ulepszony: wprowadzono politykę miejską, zaawansowaną naukę, przemysł, sieci transportowe oraz możliwość budowania ekologicznych miast. Nie zapomniano też o aspektach technicznych — dodano dynamiczną pogodę, zmieniające się pory roku, które zimą utrudniają pracę służbom miejskim, oraz wyniszczające klęski żywiołowe wystawiające miasto gracza na próbę.

Ponadto gracz może ozdabiać miasto elementami kosmetycznymi z pakietów, całkowicie zmieniać ukształtowanie terenu i wyznaczać naturalne elementy krajobrazu, na przykład miejsca, w których na mapie pojawia się woda. Wszystko to pozwala zbudować wymarzone miasto według najbardziej śmiałego projektu — od Babilonu z wiszącymi ogrodami po promieniste miasto Pokémonów.

Perełka z 2019 roku i jedna z najlepszych gier strategicznych. Anno 1800 to fenomen, który początkowo może odstraszyć złożonością i nadmiarem mechanik. W większości przypadków wciąga jednak bardziej niż sesja w trybie wieloosobowym czy survival w otwartym świecie. Deweloperzy z Ubisoft Blue Byte stworzyli wyjątkową piaskownicę, w której kampania fabularna ściśle splata się z ogromną swobodą twórczą.

Wydobycie, produkcja i dystrybucja towarów, logistyka transportowa, równowaga między podażą a popytem, zarządzanie finansami, zadowolenie mieszkańców, turystyka i rywalizacja z innymi graczami — to sedno Anno 1800. Ale nie tylko to: grę urozmaicają wyprawy do odległych krain w poszukiwaniu rzadkich okazów zwierząt i roślin oraz przedmiotów, a także kampania fabularna i zadania poboczne.

Anno 1800 wprowadziło system zatrudnienia mieszkańców oparty na podziale klasowym. Tryb planowania ułatwił rozrysowywanie zabudowy, a wybrzeże otworzyło nowe możliwości budowy i magazynowania. Gra stała się bardziej rozbudowana i przemyślana. Nowe mechaniki dobrze wpisują się w epokę wybraną przez twórców.

Silnik Anno 1800 pozwolił deweloperom umieścić Stary Świat, stolicę, Nowy Świat i Arktykę na jednej mapie. Gra zachwyca wyglądem w widoku z maksymalnie oddalonej kamery, a po przybliżeniu ukazuje mnóstwo szczegółów. Flora i fauna są wysokiej jakości i na tyle zróżnicowane, że nie odnosi się wrażenia, iż twórcy po prostu pobieżnie zamalowali wyspy. Dobrze prezentują się też tekstury i projekty budynków, zwłaszcza domów robotników. A tutejsze szlaki wodne nawet w 2024 roku imponują zaawansowaniem technicznym.

Tropico 6 to dopracowany w każdym calu symulator budowania miasta o wyjątkowym charakterze, pozwalający spełnić najbardziej wybujałe „dyktatorskie” ambicje. Każdy element projektu gry i starannie skonstruowane intrygi polityczne odróżniają ją od poprzedniczek. Twórcom udało się znaleźć złoty środek i stworzyć rozbudowaną strategię z domieszką humoru i ironii.

Tropico 6 daje graczom pełną swobodę w tworzeniu wymarzonego miasta. Nic nie stoi na przeszkodzie, by zbudować komunistyczny raj, w którym wszyscy zwykli robotnicy mieszkają w rezydencjach, a pracownicy fizyczni zarabiają więcej niż naukowcy i urzędnicy. Można też urządzić krwawe rządy wojskowej dyktatury, w których ludzkie życie staje się głównym źródłem zysku. W tym bogactwie możliwości trzeba przede wszystkim pilnować zasobów i lokalnej gospodarki.

Oprócz konfigurowalnego trybu „Sandbox”, który oferuje ponad tuzin gotowych map z możliwością ich losowego generowania, Tropico 6 zawiera pełnoprawną kampanię fabularną z piętnastoma misjami. Pomoże ona początkującym opanować podstawy budowania miast i nauczy ich rozwiązywać ciekawe problemy w wyjątkowych sytuacjach. W niektórych zadaniach gra na przykład wprowadza ograniczenia budowlane lub zakazuje działalności rolniczej.

A co, jeśli w strategii o budowaniu miasta najważniejsze nie byłoby jego rozwijanie, lecz przetrwanie? Mniej więcej tak myślało 11 bit Studios podczas prac nad Frostpunkiem. Akcja gry rozgrywa się w alternatywnej rzeczywistości pod koniec XIX wieku, gdy planetę nawiedziło globalne ochłodzenie, a cała Europa kontynentalna zamarzła. Ludzie ruszyli na Arktykę w poszukiwaniu ratunku, bo właśnie tam pod stopami mieli tanie źródło ciepła — węgiel.

Życie w świecie Frostpunka kręci się wokół potężnych, parowych generatorów, które ogrzewają pobliskie budynki. Zgodnie z klasycznym schematem gracz zaczyna na otwartym terenie i musi zorganizować wydobycie węgla, drewna, stali oraz produkcję żywności. Przemysł i siłę roboczą równoważy system zatrudnienia. W grze dostępne są też badania, które pozwalają zwiększać wydajność przemysłu, odblokowywać nowe budynki i ulepszenia.

Nieustanny mróz to cecha charakterystyczna gry. Powoduje obrażenia i choroby wśród mieszkańców. Walka z nim wymaga ciągłego zwiększania mocy ogrzewania i izolacji, co pochłania znaczną część zasobów i nakładów na badania. Sednem rozgrywki w Frostpunku jest utrzymanie równowagi między przetrwaniem, rozwojem i gromadzeniem zasobów.

Surowe warunki zmuszą cię do wprowadzenia nowych praw, które nie wszystkim przypadną do gustu. Trzeba dbać o lojalność i nadzieję mieszkańców, bo inaczej dosłownie wyrzucą złego burmistrza na mróz. Co ciekawe, gracz nie jest ograniczony do niewielkiej mapy — może wysyłać ekspedycje na okoliczne lodowe pustkowia w poszukiwaniu zasobów, artefaktów i innych ocalałych.

Frostpunk oferuje kilka scenariuszy fabularnych, w których trzeba wykonać określone zadanie, a także tryb bez końca dla miłośników przetrwania (niższe temperatury i częste gwałtowne burze) oraz budowniczych (bardziej komfortowe warunki). W grze dostępnych jest też wiele poziomów trudności, które stanowią wyzwanie nawet dla doświadczonych ocalałych. Polecamy kupić grę wraz z dodatkiem The Last Autumn .

Kontynuacja kultowej gry survivalowej 11 bit Studios. Frostpunk 2 ukazał się 20 września 2024 roku i stał się jedną z najważniejszych premier strategicznych tamtego roku. Akcja rozgrywa się 30 lat po wydarzeniach z oryginału: lodowiec się cofnął, a ludzkość balansuje między odbudową a kolejnymi kryzysami.

W przeciwieństwie do pierwszej części, w której gracz budował miasto wokół jednego generatora parowego, w drugiej zarządzamy całym regionem — kilkoma metropoliami, tysiącami mieszkańców i frakcjami politycznymi o różnych wizjach przyszłości. Skala jest większa: domy, ulice i fabryki powstają nie pojedynczo, lecz jako całe dzielnice. Najważniejszą nowością jest Rada: frakcje głosują nad prawami, a gracz musi lawirować między interesami robotników, burżuazji, idealistów i zwolenników silnej ręki.

Frostpunk 2 zebrał entuzjastyczne recenzje krytyków, ale część fanów oryginału narzeka na brak „osobistych historii” — podczas gdy pierwsza gra opowiadała o małym miasteczku i losach konkretnych ludzi, druga skupia się na partiach politycznych i abstrakcyjnych decyzjach.

„Pieniądze wprawiają świat w ruch” — to zdanie doskonale oddaje istotę Offworld Trading Company. W tej strategii ekonomicznej gracz zarządza firmą wydobywczą, która pozyskuje dostępne surowce z kolejnej obcej kolonii i sprzedaje je na światowym rynku, by osiągnąć zysk.

Gracz zaczyna na losowo wygenerowanej mapie i musi od razu zająć działki z podstawowymi surowcami, które posłużą do wydobycia i dalszego przetwarzania w użyteczne towary. Nie da się zabudować całej mapy. Administracja kolonii reguluje zarówno rozbudowę bazy, jak i liczbę działek budowlanych oraz technologii wydobywczych. Nie ma tu też działań militarnych (choć sabotowanie rywali jest możliwe). Gra została zaprojektowana z myślą o krótkich, ale intensywnych sesjach, w których wygrywa najlepszy handlarz.

Sedno w tym, że wszystkie surowce wydobyte w Offworld Trading Company trafiają na otwarty i bardzo konkurencyjny rynek. Na planecie działa kilka firm wydobywczych, więc ceny nieustannie zmieniają się w zależności od podaży i popytu. Im więcej sprzedawcy oferują (a kupujący nabywają), tym niższa (wyższa) cena. Z drugiej strony, im większe wydobycie na planecie, tym niższa cena. Jeśli zaś komuś uda się zdobyć monopol na dany surowiec, zacznie dyktować ceny wszystkim pozostałym.

Nic nie stoi na przeszkodzie, by zignorować niedobór surowca i uzupełnić zapasy, kupując go. Na rynku zawsze znajdzie się ktoś, kto dostarczy prąd, wodę, żywność i inne towary. Trzeba jednak pilnować bilansu. Zaniedbując własne moce wytwórcze i polegając na uczciwości partnerów, można szybko się od nich uzależnić. Co więcej, partnerzy będą sprzedawać nadwyżki prądu po wygórowanych cenach, niwecząc przewagę konkurencyjną twojej produkcji. Gra surowo karze też nadprodukcję — nawet najdroższe towary mogą być warte mniej niż śmieci.

Jednocześnie Offworld Trading Company nie wymaga, by firma stale przynosiła zyski. Możesz być pod kreską, bo gra nieustannie wycenia całkowitą wartość przedsiębiorstwa (moce produkcyjne, zapasy towarów, odsetki od długów i udziały w konkurencyjnych firmach), co przekłada się na wartość akcji gracza. Wygrywa ten, kto najlepiej wykorzysta zmienne ceny, zarobi najwięcej i wykupi udziały wszystkich konkurentów.

Największa sensacja wśród gier o budowaniu miast w 2024 roku. Manor Lords trafiło do wczesnego dostępu 26 kwietnia 2024 roku, a w ciągu pierwszej doby sprzedano milion egzemplarzy. To rzadki przypadek, gdy niezależna produkcja przyćmiewa w rankingach Steam premiery dużych studiów AAA.

Akcja rozgrywa się w fikcyjnej Europie XIV wieku. Gracz wciela się w feudalnego pana odpowiedzialnego za rozwój wsi: podatki, zasoby, obronę przed rabusiami i ambicje sąsiadów. Główna różnica w porównaniu z klasycznymi city-builderami polega na odejściu od siatki budowlanej. Wieś rozwija się w naturalny sposób: ścieżki powstają tam, gdzie chodzą ludzie, pola — na żyznej ziemi, a targowiska — na przecięciu szlaków handlowych. Powstaje w ten sposób wyjątkowy obraz: każda osada przypomina żywą rekonstrukcję historyczną, a nie symulator układania klocków.

Manor Lords wciąż znajduje się we wczesnym dostępie, ale już teraz ma na Steamie ocenę „Bardzo pozytywne”. Gra jest regularnie aktualizowana o nową zawartość — dodawane są nowe rzemiosła, opcje taktyczne i rozbudowany system walki.

Nietypowa hybryda RTS-a i tower defense od Digital Sun. Cataclismo trafiło do wczesnego dostępu w lipcu 2024 roku, a pełna wersja ukazała się w marcu 2025 roku. Rozgrywka opiera się na budowaniu wielopoziomowych fortec z sześcianów — każdy mur, wieża i łuk są umieszczane ręcznie, niczym z klocków LEGO, a od tego zależy, czy obrona wytrzyma nocne fale potworów.

Akcja toczy się w ponurym, postapokaliptycznym świecie, w którym niedobitki ludzkości próbują przetrwać napór Ciemności. Za dnia zbieramy surowce i budujemy, a nocą odpieramy hordy. Wyjątkową cechą gry jest fizyczny model zniszczeń — pod ciosami wrogów kamienne bloki wypadają z murów, balkony się walą, a umocnienia trzeba odbudowywać w samym środku bitwy.

Cataclismo przypadnie do gustu miłośnikom strategii wymagających dbałości o szczegóły, w których frajdę daje nie mikrozarządzanie, lecz przemyślane budowanie. 90% pozytywnych recenzji.

Gry, które nie mieszczą się w klasycznych ramach gatunkowych — i właśnie dlatego są interesujące. Taktyczne skradanki, takie jak Desperados 3 i Shadow Gambit, w których trzeba wymykać się strażnikom i zastawiać idealne zasadzki. Postapokaliptyczna gra survivalowa z elementami tower defense They Are Billions. Kosmiczna strategia z elementami arcade HighFleet. Autorska produkcja Nintendo, Pikmin 4. Jeśli szukasz czegoś nietypowego, zajrzyj tutaj.

Desperados 3 to prequel oryginalnej gry, więc nowi gracze, którzy chcą poznać serię, nie muszą znać wcześniej fabuły ani postaci. To bezkompromisowa taktyczna skradanka, która wystawi twoją cierpliwość na próbę, a jednocześnie nagrodzi ryzyko i eksperymentowanie. W 2020 roku gra zachwyciła nas bohaterami, szczegółowymi lokacjami i misternie zaprojektowanymi rozwiązaniami taktycznymi. To prawdziwy raj dla miłośników strategii i surowych spaghetti westernów.

Każdy członek twojej bandy dysponuje własnymi umiejętnościami i narzędziami do rozprawiania się z przeciwnikami. Większość czasu spędzisz jednak w krzakach, próbując opracować idealny plan, który nieuchronnie posypie się przez kolejny nieuwzględniony szczegół. Powtarzanie fragmentów Desperados 3 jest nie tylko przydatne, ale wręcz niezbędne. Gra generuje mnóstwo nieprzewidzianych sytuacji, zapewniając długie godziny wciągającej zabawy.

Wszystkie działania w Desperados 3 rozgrywają się w czasie rzeczywistym (to nie gra w stylu XCOM), ale podobnie jak poprzednia skradanka studia Mimimi Games — Shadow Tactics: Blades of the Shogun — pozwala zatrzymać akcję, by zaplanować ruchy każdego członka drużyny i przeprowadzić kolejny skomplikowany manewr. Zaplanowanie i wykonanie zsynchronizowanej eliminacji wrogiego oddziału bez wszczynania alarmu zawsze daje satysfakcję.

Desperados 3 oferuje znakomitą kampanię fabularną — 16 misji, z których każda trwa około trzech godzin. Świetne dialogi, przemyślane sytuacje, cięty humor i westernowe klisze pozostawiają po ukończeniu gry bardzo dobre wrażenie. To perełka gatunku i pozycja, którą koniecznie trzeba sprawdzić. Bardzo żałujemy, że Mimimi Games zamknęło działalność w 2023 roku — ich gry nie cieszyły się wystarczającym zainteresowaniem.

Shadow Gambit: The Cursed Crew to najlepsza jak dotąd taktyczna skradanka, której w najbliższej przyszłości raczej nic nie dorówna. Dowodzisz trzyosobową załogą piratów w czasie rzeczywistym, a twoim zadaniem jest wykonywanie misji skradankowych na wyspach pełnych wrogów i cywilów. Każda lokacja została dopracowana w najdrobniejszych szczegółach i sprzyja stosowaniu różnych taktyk oraz nietypowych rozwiązań. Twórcy ze studia Mimimi przygotowali też liczne zagadki logiczne, które można rozwiązać na dziesiątki sposobów.

W porównaniu z wymienionym wcześniej Desperados 3, Shadow Gambit jest znacznie prostsze i bardziej przystępne dla niedoświadczonych graczy. Twórcy udostępnili wiele ustawień trudności, dzięki czemu każdy może spróbować swoich sił w tym gatunku.

U podstaw rozgrywki leży formuła znana z serii Commandos: dowodzisz starannie dobraną drużyną w czasie rzeczywistym, unikasz niepożądanych starć, zwodzisz i eliminujesz strażników, ukrywasz ciała w krzakach i tak dalej.

Shadow Gambit: The Cursed Crew może się również pochwalić świetnym dubbingiem postaci, uroczym humorem i kolorową grafiką, której styl robi duże wrażenie. Dzięki niezliczonym sposobom przechodzenia poziomów i różnorodnym sytuacjom taktycznym grę można powtarzać bez końca. Koniecznie jej spróbuj, bo takie produkcje należą do rzadkości, a studio Mimimi już nie istnieje.

They Are Billions to nietypowe połączenie klasycznej strategii czasu rzeczywistego i tower defense. Głównym celem jest przetrwanie. Nie tylko zarządzasz kolonią, którą trzeba rozwijać i otaczać opieką, lecz także odpierasz nieustanne hordy zombie próbujących wedrzeć się do samego serca twojego mikropaństwa. To prawdziwe „Dark Souls wśród gier strategicznych” — nawet na najniższym poziomie trudności najmniejszy błąd może doprowadzić do porażki.

Rozgrywka przypomina Frostpunk, ale zamiast mrozu największym zagrożeniem są tu mięsożerne potwory. Dostępne jest drzewko technologii, które pozwala odblokowywać budynki, wieżyczki, broń i jednostki. Oprócz typowych zadań strategicznych, takich jak „dopilnuj, by miasto liczyło co najmniej 1000 mieszkańców”, They Are Billions oferuje też osobne misje, niekiedy przypominające klasyczne Alien Shooter. Silnik bez problemu wyświetla na ekranie tysiące potworów, nie przeciążając systemu. Im wyższy poziom trudności, tym więcej zombie ruszy na ciebie.

They Are Billions to bardzo wymagająca gra. Możesz przez kilka godzin budować osadę i wzmacniać obronę, ale gdy pojawi się horda, na pewno znajdzie się jakiś słaby punkt, przez który zombie wedrą się do centrum miasta i zarażą cywilów. Gra nie ma klasycznego systemu zapisów. Po porażce nie możesz cofnąć rozgrywki do punktu kontrolnego — możesz jedynie powtórzyć zadanie, zdobywając znacznie mniej punktów zwycięstwa.

Age of Wonders: Planetfall to „ulepszona i dopracowana wersja Civilization: Beyond Earth”. Strategia 4X z dwoma trybami turowymi: strategią turową na heksagonalnej planszy oraz globalną strategią czasu rzeczywistego. Każda rozgrywka zapewnia wyjątkowe wrażenia dzięki elastycznemu generatorowi map i losowym wydarzeniom.

Podstawowe mechaniki — zajmowanie terytoriów, rozwój miast, pozyskiwanie surowców oraz badania wojskowe i cywilne — są dość standardowe i niewiele różnią się od rozwiązań znanych z innych strategii 4X. Age of Wonders: Planetfall wyróżnia się jednak licznymi, zróżnicowanymi zadaniami i wydarzeniami w duchu klasycznych gier z serii „Heroes”. Do wyboru są trzy kampanie fabularne, rywalizacyjny tryb PvP oraz globalny tryb wieloosobowy dla maksymalnie 12 graczy.

Kolejną ważną nowością w Planetfall są bohaterowie. To potężne, niezależne jednostki, których statystyki wpływają na dowodzoną przez nie armię. Mają też miejsca na modyfikacje i własne zdolności. Przydaje się to zwłaszcza podczas bitew rozgrywanych w trybie taktycznym.

Age of Wonders: Planetfall zachwyca spójną estetyką science fiction. Tylko tutaj zobaczysz bitwę robotów z maszynami rolniczymi zainfekowanymi przez inteligentne grzyby. Twórcy wymyślili cały bestiariusz stworzeń, których trudno byłoby się spodziewać w jakiejkolwiek innej kosmicznej strategii. Gdzie indziej spotkasz „wampirzego pingwina”?

HighFleet to strategia osadzona w odległej przyszłości, w której podczas upadku imperium sterowce prowadzą wojnę domową. To niezwykle nietypowa produkcja: można negocjować z dowódcami wojskowymi, budować statki powietrzne, brać udział w zaciętych starciach rakietowych i przechwytywać wiadomości za pomocą interfejsu radiowego.

Pod względem rozwiązań w rozgrywce HighFleet przypomina Sid Meier’s Pirates, ale brakuje jej porządnych samouczków. Trudno się w nią gra bez przeczytania poradnika, który życzliwi gracze zamieścili na Steamie. Dostępnych jest też wiele wciągających minigier, które w taki czy inny sposób wpływają na rozgrywkę.

Walki opierają się na zasadach znanych ze strzelanek: WASD służy do poruszania się, a mysz do celowania i strzelania. Do dyspozycji są między innymi komory dopalaczy oraz zwykłe i sygnałowe rakiety. Na ekranie może pojawić się kilku wrogów naraz, ale ty dysponujesz tylko jednym statkiem, który po zniszczeniu zostaje zastąpiony kolejnym. Bitwy urozmaicają efektowne zjawiska pogodowe, marszowa muzyka i słowiańska estetyka.

Pikmin 4 to nietypowe połączenie strategii i gry logicznej, w którym gracz kieruje maleńkimi stworzeniami zwanymi Pikminami, by zbierać artefakty i eksplorować podziemia. Sednem rozgrywki jest umiejętne dobieranie Pikminów i wykorzystywanie ich możliwości. Wydajemy im rozkazy, a one przenoszą przedmioty, atakują wrogów, pokonują przeszkody i pomagają rozwiązywać zagadki.

Pikmin 4 okazało się znacznie prostsze od trzeciej odsłony, a kampania fabularna nie jest ograniczona czasowo. Nie musisz się martwić, że w pewnym momencie zabraknie zapasów, a potem skończy się sama gra. Dzięki temu możesz spokojnie poznać mechanikę rozgrywki i dokładnie eksplorować lokacje. Kolejną ważną nowością jest pies Oatchi. Puchaty towarzysz może przewozić na grzbiecie armię Pikminów, taranować obiekty i strącać przedmioty leżące na krawędzi urwiska.

Pikmin 4 to znakomita kontynuacja świetnej serii. Twórcy odświeżyli rozgrywkę i wprowadzili istotne zmiany do znanej formuły, dzięki czemu cykl nie popada w stagnację. Niestety, w tę świetną strategię zagrają tylko posiadacze Nintendo Switch lub Nintendo Switch 2.

Wśród najważniejszych premier ostatnich lat wyróżnia się Manor Lords (2024) — średniowieczny city builder bez siatki, który sprzedał milion egzemplarzy w ciągu jednego dnia. Warto też wymienić Frostpunk 2 (2024), kontynuację kultowej gry survivalowej 11 bit Studios; Tempest Rising (2025), bezpośredniego duchowego następcę Command & Conquer; oraz Menace (2026), rozbudowaną taktyczną grę w stylu XCOM. Obiektywnie rzecz biorąc, najlepszy wybór zależy od preferowanego podgatunku.

Nie, wręcz przeciwnie. Co roku powraca teza o śmierci gatunku, ale liczby mówią co innego: w samych latach 2024–2025 ukazały się Manor Lords, Frostpunk 2, Civilization 7, Europa Universalis 5, Tempest Rising, Age of Mythology Retold, Homeworld 3 i Cataclismo. To więcej dużych premier niż w którymkolwiek roku pierwszej dekady XXI wieku. Gatunek odszedł od strategii czasu rzeczywistego AAA dla masowego odbiorcy na rzecz niszowych, bardziej rozbudowanych i złożonych projektów, ale nie umarł.

To zależy od tego, który podgatunek najbardziej ci odpowiada. Początkującym w grach taktycznych polecamy XCOM 2 lub Into the Breach. Fanom klasycznych RTS-ów — Age of Empires 4. Jeśli marzy ci się wielkie imperium — Civilization 6 (Civilization 7 wciąż budzi wątpliwości). Do budowania miast — Cities: Skylines lub Manor Lords. A jeśli szukasz klimatycznej gry z mocnym naciskiem na fabułę — Frostpunk.

Z wymienionych wyżej tytułów niewielkie wymagania sprzętowe mają Into the Breach, Wildermyth, Songs of Conquest, Tropico 6, HighFleet i Pikmin 4. Więcej propozycji znajdziesz w naszym artykule TOP 15 najlepszych strategii czasu rzeczywistego na słabe komputery i laptopy.

RTS (Real-Time Strategy) to strategie czasu rzeczywistego, w których liczą się taktyczne bitwy, gromadzenie surowców i precyzyjne sterowanie jednostkami (StarCraft, Age of Empires). Gry 4X (eXplore, eXpand, eXploit, eXterminate) to strategie turowe skupione na rozwoju cywilizacji (Civilization, Stellaris). Wielkie strategie zazwyczaj oferują aktywną pauzę i koncentrują się na dyplomacji, gospodarce oraz długofalowym rozwoju państwa (Crusader Kings, Europa Universalis). Granice między tymi podgatunkami są płynne, a wiele współczesnych gier łączy ich elementy.

Która strategia z tego zestawienia jest twoją ulubioną? Uważasz, że pominęliśmy coś ważnego? Podziel się opinią w komentarzach — najlepsze propozycje uwzględnimy w kolejnej aktualizacji rankingu.

Powyższe czterdzieści gier to zaledwie część dobrych strategii z ostatniej dekady. Jeśli masz już za sobą wszystkie tytuły z głównej listy, oto trzy kolejne produkcje, które się na niej nie znalazły, ale zdecydowanie zasługują na uwagę.

Sins of a Solar Empire 2 (2024) — kosmiczne połączenie RTS-a i 4X od Ironclad Games. Wielu krytyków uznało tę grę za najlepszą strategię czasu rzeczywistego 2024 roku: zarządzasz gwiezdnym imperium w czasie rzeczywistym, bez pauz i tur, a w epickich bitwach uczestniczą tysiące statków. Każdy pocisk i system uzbrojenia są obliczane osobno. To idealna propozycja dla osób, które chcą poczuć rozmach 4X bez rozgrywki turowej.

Call to Arms — Gates of Hell: Ostfront — obecnie najbardziej wymagająca gra wojenna o II wojnie światowej. Następca Men of War oferuje tysiące realistycznych jednostek z niemal wszystkich armii biorących udział w konflikcie, szczegółową balistykę oraz możliwość kontrolowania każdego żołnierza i pojedynczych pocisków. To nie jest gra dla niedzielnych graczy, ale jeśli szukasz jak najbardziej autentycznej strategii wojskowej, niewiele tytułów może z nią konkurować.

Zephon (2025) — turowa gra 4X osadzona w postapokaliptycznym świecie, stworzona przez autorów Warhammer 40,000: Gladius. Ponury świat inspirowany twórczością Lovecrafta, zbuntowana sztuczna inteligencja, rozbudowany system walki i mocny nacisk na fabułę. To świeża, niedoceniona propozycja dla fanów mrocznych gier 4X z historią, a nie tylko podbijaniem mapy.