-
Horror nie musi koniecznie straszyć gracza czymś namacalnym. W grze nie muszą pojawiać się potwory ścigające bohatera wąskimi korytarzami, nagłe jumpscare’y ani nawet typowe poczucie bezpośredniego zagrożenia. Wystarczy zostawić gracza samego w niezwykłym miejscu i skonfrontować go z trudnymi, niejednoznacznymi pytaniami, na które po prostu nie ma dobrej odpowiedzi. Podobne podejście przyświecało zresztą mojej ukochanej SOMA od Frictional Games: nie brakowało w niej klasycznych technik znanych z „strasznych gier”, ale największe wrażenie robiło coś zupełnie innego.
-
Już na samym początku wysadziłem się w powietrze, strzelając do kanistra z gazem. Nie zdążyłem jeszcze ogarnąć, co można podnieść ani dokąd iść, a już wiedziałem, czego unikać. Później okazało się, że te same kanistry świetnie nadają się do wysadzania wrogów.
-
Premiera Elden Ring w 2022 roku wstrząsnęła całą branżą — i nie ma w tym ani krzty przesady. Jasne, na pierwszy rzut oka gra wyglądała jak kolejne Dark Souls, tyle że z otwartym światem, ale szum wokół niej był tak wielki, że można było odnieść wrażenie, iż właśnie zaczyna się nowa era. Gra natychmiast stała się bestsellerem, zdobyła tytuł Gry Roku na The Game Awards i przez lata była głównym źródłem treści w internecie. Ale czy rzeczywiście była aż tak dobra? Żeby to sprawdzić, ponownie przeszedłem Elden Ring wraz z dodatkiem Shadow of the Erdtree: spędziłem niemal 150 godzin na dokładnym odkrywaniu mapy i wypróbowałem około tuzina różnych buildów.
-
Lubisz sprzątać? Wiele osób z pewnością odpowie twierdząco. Sprzątanie cudownie uspokaja — pozwala oderwać się od niepokojących myśli i zaprowadzić porządek zarówno wokół siebie, jak i we własnej głowie. Co więcej, mimo swojej pozornej rutynowości, ma w sobie coś z gry — a konkretnie poczucie postępu. Każdy ruch gąbką czy mopem przybliża cię do celu: idealnie czystych naczyń albo lśniącej podłogi.
-
Jedna z najpopularniejszych koncepcji Howarda Phillipsa Lovecrafta brzmi tak: człowiek jest nie tylko zbyt słaby, by oprzeć się pradawnym bogom — nie potrafi nawet pojąć, z czym właściwie się zetknął. Gry wideo oparte na twórczości pisarza muszą oczywiście iść na kompromisy. Gracz musi dostać broń, możliwość eksplorowania świata i przynajmniej iluzję kontroli nad wydarzeniami.
-
Call of Duty ma pewną osobliwą cechę: co roku seria obiecuje rewolucję, a gracze i tak biegają po tych samych znajomych „korytarzach”, kłócą się o balans broni i zastanawiają: „co tu właściwie nowego?!”. Jednak sądząc po liczbie graczy, których przyciąga każda kolejna odsłona, twórcy wyraźnie znaleźli swoją niszę i zamienili tę markę w swego rodzaju „taśmę produkcyjną wojennych hitów”.
-
Nie jest tajemnicą, że seria Fallout wywodzi się z przygodówek tekstowych i gier fabularnych, w których gracze decydują, jak zachować się w dialogach i różnych sytuacjach w grze. Właściwie niemal każde współczesne RPG wyrosło z takich przygodówek tekstowych i gier fabularnych; wraz z rozwojem technologii do systemu odgrywania ról po prostu dodano warstwę wizualną.
-
Czasem najbardziej złożone tematy i idee najlepiej wyrazić najprostszymi słowami. W świecie gier potwierdzają to OneShot, To the Moon, Omori i oczywiście Undertale. Gra Toby’ego Foxa pokazała swego czasu, że dobra gra nie potrzebuje wielkiego budżetu, otwartego świata ani najnowocześniejszej grafiki. Wystarczy nieliniowa historia wolna od fabularnych klisz, świat, który nie jest podzielony na dobro i zło, oraz bohater, w którym gracze mogą dostrzec samych siebie.
-
Recenzowanie kolejnych odsłon serii Just Dance, które ukazują się co roku — podobnie jak większość popularnych gier sportowych — staje się coraz trudniejsze. Brakuje w nich znaczących innowacji. Zwykle zmienia się tylko lista utworów i dochodzi kilka drobnych funkcji. Nie oznacza to jednak, że seria osiągnęła już swój szczyt i nie da się jej dalej rozwijać. W tej recenzji nie będę analizować Decades of Hits pod lupą, żeby wyłapać różnice względem poprzedniej odsłony, która zresztą niewiele różniła się od jeszcze wcześniejszych. Zamiast tego przyjrzę się nowej playliście i ocenię ogólny stan techniczny gry.
-
Zegar wybija piątą, pracownik biurowy zakłada na głowę kartonowe pudło i ruszamy. Minutę temu siedziałeś gdzieś między biurkami, pośród korporacyjnej szarzyzny, a teraz biegniesz przez biurowiec, siekasz potwory i próbujesz nie stracić superataku przez przypadkowe draśnięcie. Ładuje się błyskawicznie — dosłownie po kilku ciosach — ale wystarczy, że cokolwiek cię dotknie, a pasek spada do zera.
-
Stoję przywiązany do drzewa, z plecami opartymi o pień i twarzą zwróconą ku słońcu. Ludzie, którzy mnie tu przyprowadzili, to ci sami, którym przed chwilą pomogłem: uwolniłem ich z niewoli i uratowałem przed strażnikami, więc myślałem, że jesteśmy po jednej stronie. Okazało się, że to była zasadzka. Dowiedzieli się, że mają do czynienia z wampirem, i zamiast walczyć, postanowili po prostu poczekać na świt. Słońce zaczyna mnie palić, a na oczach całego tłumu na chwilę znów staję się człowiekiem. Reakcja jest natychmiastowa, mniej więcej w stylu: "co to za demon". Minutę później wszystko się wyjaśnia i pozwalają mi odejść, ale dzień już przepadł, a ja nadal nie wiem, czy potoczyłoby się to inaczej, gdybym zjawił się jako zwykły człowiek, a nie wampir.
-
Po dość nietypowej pierwszej części Remedy postanowiło kontynuować historię Control , wyraźnie zwiększając jej rozmach. Zamiast zamkniętej przestrzeni Najstarszego Domu trafiamy teraz do zniekształconego Manhattanu, a główną rolę przejmuje nowy protagonista, który na krótko pojawił się w wydarzeniach z oryginału. Twórcy nie poprzestali jednak na zmianie scenerii: Resonant gruntownie przebudowuje rozgrywkę, zmieniając Control z nastawionej na fabułę strzelanki akcji w znacznie wyraźniejszą grę akcji RPG, skupioną na walce wręcz, rozwoju postaci i swobodnej eksploracji.
-
Pomimo swojego dużego sukcesu komercyjnego, ubiegłoroczny Silent Hill f skutecznie podzielił społeczność graczy na dwa obozy. Niektórzy pokochali jego luźną reinterpretację, która utrzymała jedynie odległe powiązanie z kanonicznymi wpisami w serii; inni czuli, że to po prostu nie był "Silent Hill." W rezultacie, wszelkie kolejne wpisy mogą teraz spotkać się z sceptycyzmem ze strony społeczności.
-
Fani gier strategicznych o transporcie z pewnością wiedzą, że seria Transport Fever rozpoczęła się od Train Fever, wydanej przez szwajcarskie studio Urban Games w 2012 roku i sfinansowanej przez społeczność poprzez crowdfunding. Gra nie stała się hitem, ale zyskała popularność wśród miłośników pociągów i logistyki transportowej — budowania dróg i tworzenia łańcuchów dostaw między miastami.
-
Niemal dwa lata później S.T.A.L.K.E.R. 2 stał się grą, jaką fani chcieli zobaczyć w dniu premiery. Po niezbyt udanym starcie twórcy nie porzucili projektu — wręcz przeciwnie, skupili się na naprawie krytycznych problemów, dopracowaniu zepsutych mechanik i dodaniu nowej zawartości. A po premierze aktualizacji 2.0 gra nie tylko zaczęła działać lepiej, ale dosłownie zmieniła się pod każdym względem. Ponadto wraz z dużą aktualizacją ukazało się pierwsze duże rozszerzenie, Cost of Hope, które zaskoczyło nie tylko fabułą i lokacjami, lecz także rozwiązaniami projektowymi nietypowymi dla serii. W tej recenzji opowiem wam o aktualizacji i samym DLC.
-
Recenzja Marvel’s Wolverine — nijakie podejście do jednego z najbardziej fascynujących bohaterów Marvela
Marvel's Wolverine podzielił internet na długo przed premierą, już po publikacji pierwszych zwiastunów. Część graczy szybko skreśliła grę, twierdząc, że wygląda fatalnie, podczas gdy inni rzucili się jej bronić. Po premierze dyskusje tylko przybrały na sile, zwłaszcza w obliczu szerszego niezadowolenia z obecnego kierunku strategicznego Sony. Niektórzy gracze nazywają nową grę o Wolverine’ie jednym z najgorszych wysokobudżetowych hitów w historii, a jednocześnie zebrała ona tysiące najwyższych ocen w PlayStation Store. Jak więc naprawdę wypada Marvel's Wolverine? Jak to często bywa w takich sytuacjach, prawda leży gdzieś pośrodku: to nie jest beznadziejna gra, ale rozczarowuje. -
Korea. Recenzja serii IL-2 — Dostępny symulator lotu czy kolejne hardcore'owe doświadczenie dla fanów?
Spośród wszystkich symulatorów dostępnych na rynku, symulatory lotu są, bez przesady, najbardziej niszowe. Nie tylko gry w tym gatunku wychodzą rzadko, ale także są dość trudne do opanowania. Na dodatek, aby komfortowo spędzić czas, potrzebujesz dobrego drążka lub yoke'a, stabilnych nerwów oraz ukończonego kursu pilotażu. A, szczerze mówiąc, nie każdy gracz jest gotów znosić takie trudności tylko po to, aby latać samolotem w wirtualnym świecie. -
Niektóre gry są dostępne na wielu platformach, ale wydają się szczególnie dobrze dopasowane do publiczności jednej konsoli. Gra sandbox w otwartym świecie Wobbly Life jest jedną z nich. Możesz w nią grać na wszystkich obecnych konsolach i PC, gdzie już zdobyła grono fanów, ale szczególnie dobrze czuje się w bibliotekach Nintendo Switch i Switch 2, gdzie gry imprezowe z lokalnym trybem wieloosobowym tradycyjnie cieszyły się popularnością. Jeśli już miałeś dość Super Mario Party Jamboree lub, powiedzmy, Overcooked! All You Can Eat i szukasz kolejnej dawki wieloosobowego chaosu, to jest solidna opcja.
-
Niezwykłe Opowieści to seria epizodycznych gier horror od niezależnego dewelopera VYASTUDIO, w której głównym źródłem strachu nie są nadprzyrodzone zjawiska ani potwory, lecz zwykli ludzie i codzienne sytuacje. Obserwator to trzecia część serii, w której wcielasz się w strażnika rezerwatu przyrody, odpowiedzialnego za patrolowanie terenu i utrzymanie porządku.
-
Mortal Shell 2 to świetny przykład idealnej kontynuacji. Cold Symmetry wzięło najlepsze pomysły z oryginału i rozwinęło je, a jednocześnie całkowicie przebudowało te bardziej wątpliwe. Niewielkie, zamknięte lokacje z pierwszej części ustąpiły miejsca pełnoprawnemu otwartemu światu o wertykalnej strukturze i pełnemu lochów. System walki stał się znacznie bardziej różnorodny dzięki nowym umiejętnościom klas, rozbudowanemu arsenałowi i systemowi rozwoju, który pozwala swobodnie eksperymentować z konfiguracjami postaci. Gra wprowadza mnóstwo nowości i unikalnych rozwiązań, a nic nie wydaje się zbędne. Mimo to nie obyło się bez kilku niedociągnięć. W tej recenzji szczegółowo omawiamy wszystkie aspekty gry.
Recenzje gier wideo — wszystkie publikacje na ten temat
Tagi strony / Podstawowe
Nie pokazywać materiałów na ten temat
