Recenzje gier wideo

Saros jest duchowym następcą Returnal, jednej z najlepszych gier na PS5, która niestety nigdy nie zdołała zdobyć popularności. Nazywanie jej komercyjną porażką również nie byłoby sprawiedliwe: Returnal sprzedał się w ponad 800 000 egzemplarzy w swoim pierwszym roku, a później poszerzył swoją publiczność dzięki PS Plus i wersji na PC. Mimo to, według standardów Sony, pozostał dość niszowym wydaniem, a nie każdy nabywca rzeczywiście przeszedł go do końca. Returnal zniechęcił wielu graczy swoją wysoką barierą wejścia, nietypowym połączeniem gatunków, niekonwencjonalną narracją i melancholijną atmosferą, ale te same elementy uczyniły go jedną z najbardziej pamiętnych ekskluzywnych gier PlayStation obecnej generacji. Saros, nowa gra fińskiego studia Housemarque, stara się przyciągnąć szerszą publiczność bez poświęcania swojej tożsamości. Zobaczmy, jak dobrze mu się to udaje.

When I, the author of these lines, logged into Lineage 2 Essence, my first thought wasn’t “Wow, I’m back in the legendary MMORPG,” but rather “Where is everyone?” For a long time, there was almost no one around me, and because of that, the game made a very strange impression right from the start. You’re simply dropped into a world that’s supposed to feel vast and alive, but instead feels empty and lifeless.

Replaced to nowa platformówka 2D. Nie daj się zwieść pixel artowi. To duży projekt debiutancki białoruskiego studia Sad Cat Studios, wydany po kilku opóźnieniach. Ten nowy tytuł łączy w sobie rozgrywkę z Uncharted, system walki z Batman: Arkham oraz styl z Blade Runner. Zdecydowanie nie mogliśmy tego przegapić—i teraz dzielimy się z wami naszymi wrażeniami.

Słynna gra MMORPG Black Desert z 2026 roku to dziwny, wręcz nienaturalny produkt, który jakimś cudem przetrwał w branży, gdzie projekty z budżetami dorównującymi misjom kosmicznym umierają w niecałe sześć miesięcy. Gra nie tylko żyje – działa stabilnie, otrzymuje aktualizacje i utrzymuje grono odbiorców, którzy albo szczerze ją uwielbiają, albo po prostu nie mogą się od niej oderwać. A co, jeśli zdecydujesz się spróbować tego hitu już dziś? W końcu szeroko komentowana gra Crimson Desert narodziła się ze swojego sieciowego poprzednika, więc zapoznanie się z oryginalnym projektem Pearl Abyss jest co najmniej interesujące. Jak Black Desert wypada dla nowicjusza w 2026 roku, zwłaszcza na PS5 – wyjaśnię w tym artykule.

Modern Capcom jest dosłownie kołem ratunkowym dla przemysłu gier, który utknął w nieskończonych projektach z otwartym światem, napuchniętych budżetach, nużącej inkluzyjności, którą gracze są zmuszani przyjmować, oraz przedłużonych cyklach rozwoju. A co najdziwniejsze: japońska firma nie koncentruje się na żadnej konkretnej serii, lecz rozwija się w praktycznie każdym możliwym kierunku — horror, gry walki, slasher, RPG i tak dalej.

Bylina to bardzo dziwny przypadek, w którym gra najpierw sprzedaje ci słowiańską fantastykę z duszą, charyzmą i obietnicą czegoś naprawdę świeżego, ale potem zaczyna się rozpadać w twoich rękach po kilku godzinach. Mamy akcję-przygodę od Far Far Games, w której gramy jako młody wojownik o imieniu Sokolik. Po śmierci, zostaje przywrócony do życia przez tajemniczego ducha; razem muszą podróżować do Dalekiego Królestwa, aby stawić czoła Koscheiowi Nieśmiertelnemu. Wszystko brzmi świetnie: słowiańskie mity, mroczna przygoda, systemy levelowania, magia, bossowie i zagadki—kombinacja, której trudno mi było zignorować. Ale potem zaczynają się problemy.

Mimo szerokiej gamy gatunków w nowoczesnych MMO, przyzwoite symulatory pojazdów wojskowych można policzyć na palcach jednej ręki. Najbardziej znane projekty w tym gatunku to oczywiście World of Tanks i War Thunder. Jednak World of Warships różni się od swoich sławnych odpowiedników jedynie bardziej niszowym skupieniem na bitwach morskich, a nie jakością wykonania.

Wszystkie ręce na pokład! Zbierzcie się, morscy psiakowie! Czy wasze buntownicze dusze zaczęły tęsknić za słonymi wiatrami Karaibów i dobrymi grami pirackimi? Czy macie Jolly Rogera na ścianach zamiast tapety, wraz z portretami Czarnobrodego i Williama Kidda? Gdy zasypiacie, wyobrażacie sobie zachód słońca nad Tortugą, a wasza drewniana noga skrzypi w oczekiwaniu na burzę? W takim razie podnieście żagle — przed wami leży Windrose, świeża gra akcji o piratach, dotycząca poszukiwania skarbów, bitew morskich, rzemiosła i walki szablami. Dziś zobaczymy, czym ta gra naprawdę jest — skrzynią pełną złotych doubloonów czy martwą mewą?

Lost Ark zadebiutował na zachodnim rynku w lutym 2022 roku pod wydawnictwem Amazon Games i w ciągu pierwszych 24 godzin stał się drugą grą w historii Steama pod względem liczby jednoczesnych graczy — 1,3 miliona osób. Postanowiłem sprawdzić, jak projekt radzi sobie dzisiaj i spędziłem 30 godzin w grze: ukończyłem kilka wątków fabularnych, zdobyłem statek i udało mi się zbadać niektóre wyspy — to wystarczyło, aby zrozumieć, co sprawia, że Lost Ark przyciąga od samego początku.

Back in the early 2010s, many of us tried online tank games at least once. The genre was so popular that Gaijin added combat vehicles to its flight simulator War Thunder and then set out to create another similar project — this time featuring post-apocalyptic machines in the spirit of Mad Max. The game was entrusted to Targem Games, the developers of the space action title Star Conflict. In 2017, Crossout finally left closed testing and impressed players with its unusual vehicle-building system combined with fast-paced action. Nearly nine years have passed since then, so let’s take a look at how the game is doing today.

Gran Saga to dzisiaj niesamowicie drogie i piękne anime MMO, które jednocześnie pokazuje najwyższej jakości koreańską produkcję oraz wszystkie bolączki mobilnych gier gacha. W 2026 roku projekt jest już martwy na rynku globalnym, a serwery koreańskie i japońskie również zostały zamknięte. Powiemy ci, czy warto zacząć grać.
[gamecard=73983]

Some games umierają z godnością, pozostawiając za sobą jedynie ciepłe wspomnienia. Point Blank nie jest jednym z nich. To koreański strzelanka stworzona przez Zepetto, wydana w 2008 roku, która wciąż działa do dziś. Już nie kwitnie i od dłuższego czasu nie rywalizuje poważnie z nowoczesnymi strzelankami, ale wciąż utrzymuje się na powierzchni. W marcu 2026 roku gra obchodziła swoje 18. urodziny z festiwalowym maratonem, w ramach którego zorganizowano wydarzenia i przypadki mające na celu zachęcenie najbardziej aktywnej części społeczności do udziału. W ten sposób deweloperzy zdają się sygnalizować, że projekt ma jeszcze przed sobą wiele lat życia. Przyjrzyjmy się bliżej, jak bardzo to jest prawdziwe.

Atomic Heart fani cieszą się dzisiaj: dodatek Blood on Crystal został oficjalnie wydany. To już czwarty DLC do gry, a od dawna zapowiadano, że będzie to ostatni. Dlatego jest powód do smutku — historia majora Nechaeva dobiega końca. W Annihilation Instinct pokonaliśmy niekontrolowaną wulgarną Eleanor, sztuczną inteligencję w naprawie, surfowaliśmy i walczyliśmy z gęsiami w psychodelicznym Limbo w Trapped in Limbo, a w Enchantment Under the Sea zanurzyliśmy się w poszukiwaniu Pierścieni, głównego artefaktu gry. Co tym razem przygotowali dla nas deweloperzy z Mundfish w Blood on Crystal i jak postanowili zakończyć swoją historię o walce człowieka z AI, omówimy teraz.

Samson: A Tyndalston Story to nowa gra od twórców Just Cause i Mad Max, która z jakiegoś niewytłumaczalnego powodu została przez publiczność ochrzczona mianem następcy „GTA”. W rzeczywistości jednak, nie może być dalej od prawdy. Przede wszystkim, jest to projekt koncepcyjny, którego pomysł brzmiał interesująco na papierze. Jednak gra została wydana w tak surowym i niedokończonym stanie, że wszystkie wysiłki projektantów gier poszły na marne. Samson nie jest najgorszą grą na świecie, ani nie jest bezpośrednim oszustwem jak MindsEye, gdzie setki milionów dolarów po prostu zniknęły. Raczej jest to niedokończony kawałek lub wersja beta potencjalnie przyzwoitego projektu, który Liquid Swords, z jakiegoś nieznanego powodu, postanowiło włożyć na półki, w pełni świadome, że otrzyma negatywne recenzje. W tej recenzji postaramy się wyjaśnić, dlaczego Samson mógł być dobrą grą i dlaczego jego twórcy raczej nie naprawią go, nawet z obiecanymi łatkami.

Aion Classic zadebiutował w 2023 roku i miał na celu powrót do oryginalnego Aion. Od tego czasu gra przeszła kilka aktualizacji, dodając nowe klasy, lokalizacje i treści. Dziś, gdy po raz pierwszy zaczynasz w nią grać, gra robi całkiem dobre pierwsze wrażenie: szybko odblokowuje możliwość latania, prowadzi cię przez główną linię fabularną, zapewnia ekwipunek i prawie nie marnuje czasu gracza na niepotrzebne bieganie. Pierwsze kilka godzin dostarcza tego znajomego, oldschoolowego uczucia MMORPG: system walki oparty na celach, paski umiejętności, zadania tekstowe, podział na frakcje i atmosfera czasów, gdy gatunek jeszcze nie próbował przypominać RPG dla jednego gracza z elementami kooperacji.

The Occultist to kolejny symulator chodzenia w horrorze, który, w przeciwieństwie do EMOTIONLESS: The Last Ticket, o którym pisaliśmy w niedawnej recenzji, zasługuje na uwagę nie tylko graczy, ale także tych, którzy lubią wędrować po interesujących miejscach i rozwiązywać zagadki. To solidny, wysokiej jakości projekt z przyzwoitą fabułą, dobrą grafiką i ciekawymi pomysłami, ale niestety, wcale nie jest straszny — nawet według standardów najgorszych gier horror. Co sprawia, że The Occultist wyróżnia się i dlaczego warto poświęcić na niego czas — opowiemy w naszej recenzji.

Blade & Soul NEO to nowa wersja słynnego MMORPG fantasy z Dalekiego Wschodu. Gra przeszła na silnik Unreal Engine 4, znacznie poprawiając oryginalną wersję z 2012 roku, jednocześnie zachowując wiele jej elementów — szczególnie oparty na kombinacjach system walki, który nadawał jej klimat gry bitewnej. MMO konkuruje z hitami takimi jak Lineage 2 i Aion Classic. Zgłębiliśmy projekt, aby zobaczyć, jak się gra w 2026 roku.

Party games są przeznaczone na spotkania z przyjaciółmi. Proste tytuły arcade nie wymagają doświadczenia w grach i natychmiast wciągają wszystkich w głośne, wesołe bitwy (w najlepszy możliwy sposób). Roombattle to dokładnie taki rodzaj gry. Ten niezależny tytuł oferuje świeże spojrzenie na odkurzacze domowe, przekształcając je w towarzyszy sprzątania zmuszonych do przetrwania w pojedynkach.

Most nowoczesne niezależne gry horror są przeciętną rozrywką w duchu „chodź, poczytaj kilka notatek”, grane głównie przez streamerów i graczy na YouTube. Ten gatunek zasadniczo służy jako punkt wyjścia dla wielu deweloperów, ponieważ tworzenie takich projektów nie wymaga specjalnej wiedzy ani znaczących inwestycji finansowych. Steam jest dosłownie zalany tego rodzaju grami horror, ale tylko te, które pojawiły się w filmie popularnego blogera, mają jakąkolwiek szansę na sukces i przyciągnięcie przynajmniej jakiejś publiczności. EMOTIONLESS: The Last Ticket to jedna z tych gier. To standardowy symulator chodzenia z chaotycznym zestawem różnych scenerii, próbujący przestraszyć nie klasycznymi skokami, ale niezdarnym projektowaniem gry i niewygodnymi środowiskami.

Marathon, nowy projekt twórców Halo i Destiny, spotkał się z nękaniem, krytyką i otwartą agresją ze strony niemal każdego obserwatora od momentu pierwszej zapowiedzi aż do premiery. Fani Sony oskarżyli Bungie o wpływanie na anulowanie trybu wieloosobowego The Last of Us, zamknięcie Bluepoint Games i inne błędy wydawców. Fani Destiny chcieli nowego dodatku lub trzeciej części, a nie strzelanki opartej na wydobywaniu. Fani ARC Raiders nie mogli sobie wyobrazić, że ich ulubiona gra dostanie konkurencję. A oczywiście, hordy influencerów i blogerów zyskiwały popularność i wyświetlenia, bezsensownie nienawidząc gry, przewidując dla Marathon los Concord — gry, która stała się symbolem drogiego projektu skazanego na porażkę.