Recenzje gier wideo

Kiedy uruchomiłem LEGO Batman: Legacy of the Dark Knight, przygotowywałem się na kolejną zwykłą grę z klockami, z obowiązkowymi żartami i znanymi złoczyńcami. To tylko sprawiło, że zaskoczenie było jeszcze większe, gdy gra całkowicie złamała ten schemat już od pierwszych minut. Tak, rozgrywka w niektórych miejscach jest słabsza, ale fanatyczna uwaga deweloperów na lore uniwersum sprawia, że przymykasz oko na większość jej wad.

Po wypróbowaniu wersji demo pierwszego remake'u "Gothic" w zeszłym roku, byłem niezwykle sceptyczny co do tego przekształcenia kultowego RPG. A teraz, rok później, dosłownie miesiąc przed oficjalną premierą, wokół jeszcze nie wydanej gry wybuchł niesamowity zamęt. Influencerzy publikują kompilacje błędów z wersji preview. Fani błagają deweloperów o opóźnienie wydania w celu dodatkowego dopracowania. Niektórzy nawet wzywają do tego, aby remake w ogóle nie został wydany. Krótko mówiąc, jest zbyt wiele powodów do niepokoju, a kiedy otrzymałem wersję przedpremierową, przygotowywałem się na najgorsze.

At some point the game tells me: "Nie możesz już uratować tych ludzi, wyjdź." Oczywiście, wchodzę, aby ich uratować — bo w przeciwnym razie, jaki byłby sens tego wszystkiego. I tak w skrócie wygląda 007 First Light w pierwszych kilku godzinach: ciągle udaje, że prawdziwe doświadczenie Bondowskie jest tuż za rogiem, podczas gdy wręcza ci kolejny segment samouczka, kolejny szeptany wskazówkę i kolejny pretekst do biegania między punktami kontrolnymi.

What lover of sea adventures hasn’t played Corsairs? But the era of this legendary classic is long behind us, and new contenders have stepped onto the scene, such as Sea of Thieves, Skull and Bones, and Windrose. The developers of Corsairs — Battle of the Caribbean set out to create a modern reboot of the pirate saga, sending players on adventures across the Caribbean Sea in the nineteenth century. They did a good job recreating the atmosphere of the historical era, but many important elements of the game ended up going off course. You can read all the details about this controversial new release in our review.

Hotta Studio, twórcy Tower of Fantasy, wydali nową grę gacha osadzoną w otwartym świecie. Efektowne zwiastuny, charyzmatyczne postacie i nietypowe otoczenie przyciągnęły uwagę ludzi, ale oczekiwania nie były szczególnie wysokie — wielkie obietnice zbyt często nie odpowiadają ostatecznemu wynikowi. A jednak Neverness to Everness rzeczywiście spełnia oczekiwania.

Kiedy War Thunder zadebiutował w 2012 roku, wydawał się niszowym zajęciem dla osób, które uwielbiały dyskutować o grubości pancerza T-34. Minęło wiele lat, a gra ewoluowała w jedną z największych internetowych militarnych piaskownic na rynku. Najpierw pojawiły się samoloty. Potem czołgi. Następnie statki, śmigłowce, nowoczesne systemy obrony powietrznej, drony i precyzyjnie kierowane pociski. W pewnym momencie War Thunder przestał być tylko grą o sprzęcie wojskowym i stał się cyfrowym archiwum ewolucji militarnej. Jednak im bardziej imponujący staje się ten kolos, tym bardziej rażąco ujawniają się jego wady. Dziś projekt Gaijin Entertainment nadal zajmuje unikalną pozycję na rynku, ale jednocześnie nieustannie frustruje swoją własną publiczność alarmującą konsekwencją. I w tym być może leży istota War Thunder. Przyjrzyjmy się bliżej temu fenomenowi i temu, jak się w to gra.

Grupa naukowców i specjalistów prowadzi krytyczną misję badawczą. Nagle napotykają obcą istotę zdolną do mimikry — doskonale kopiującą ludzką aparycję. Przybierając formę członków załogi, stworzenie zaczyna zabijać ich jednego po drugim, podczas gdy ocalałych ogarnia paranoja: „Który z kolegów, których znam od miesięcy, jest jeszcze człowiekiem, a który już nie? I czy jest jakikolwiek sposób, aby powstrzymać to coś?”

Dziś porozmawiamy o grze, która sprawiła, że ja, autor tego tekstu, czułem się zarówno wielkim architektem, jak i niezwykle zrzędliwym menedżerem przez kilka wieczorów. Mówię o Hotel Architect. Wiecie, gatunek symulacji zarządzania przechodzi teraz dziwne czasy: z jednej strony mamy przeciążone arkusze kalkulacyjne; z drugiej, zbyt proste „klikacze”. Ta gra stara się zająć miejsce gdzieś pośrodku. Od razu powiem: to nie jest rewolucja, ale to solidna gra tycoon, a diabeł tkwi w szczegółach tutaj.

Szachy to być może najpopularniejsza gra planszowa na świecie. Wraz z pojawieniem się gier wideo, była adaptowana dziesiątki razy: klasyczne zasady zostały przeniesione, wymyślono łamigłówki, a niezwykłe połączenia z innymi gatunkami zostały zbadane. Prawie każda próba wydawała się niezdarna. Indie roguelike Gambonanza to powiew świeżego powietrza dla wszystkich, którzy kochają tę grę, jednocześnie witając wszystkich innych. Jej szacunek dla klasyki i całkowicie świeże podejście stworzyły małe arcydzieło.

Saros jest duchowym następcą Returnal, jednej z najlepszych gier na PS5, która niestety nigdy nie zdołała zdobyć popularności. Nazywanie jej komercyjną porażką również nie byłoby sprawiedliwe: Returnal sprzedał się w ponad 800 000 egzemplarzy w swoim pierwszym roku, a później poszerzył swoją publiczność dzięki PS Plus i wersji na PC. Mimo to, według standardów Sony, pozostał dość niszowym wydaniem, a nie każdy nabywca rzeczywiście przeszedł go do końca. Returnal zniechęcił wielu graczy swoją wysoką barierą wejścia, nietypowym połączeniem gatunków, niekonwencjonalną narracją i melancholijną atmosferą, ale te same elementy uczyniły go jedną z najbardziej pamiętnych ekskluzywnych gier PlayStation obecnej generacji. Saros, nowa gra fińskiego studia Housemarque, stara się przyciągnąć szerszą publiczność bez poświęcania swojej tożsamości. Zobaczmy, jak dobrze mu się to udaje.

Kiedy ja, autor tych słów, zalogowałem się do Lineage 2 Essence, moją pierwszą myślą nie było „Wow, wróciłem do legendarnego MMORPG”, ale raczej „Gdzie jest wszyscy?” Przez długi czas wokół mnie prawie nikogo nie było, a przez to gra od samego początku sprawiała bardzo dziwne wrażenie. Po prostu zostajesz wrzucony do świata, który ma wydawać się ogromny i żywy, ale zamiast tego wydaje się pusty i martwy.

Replaced to nowa 2D platformówka. Nie daj się zwieść pixel artowi. To debiutancki projekt białoruskiego studia Sad Cat Studios, wydany po kilku opóźnieniach. Ten nowy tytuł łączy w sobie rozgrywkę z Uncharted, system walki z Batman: Arkham oraz styl z Blade Runner. Zdecydowanie nie mogliśmy tego przegapić—i teraz dzielimy się z wami naszymi wrażeniami.

Słynna gra MMORPG Black Desert z 2026 roku to dziwny, wręcz nienaturalny produkt, który jakimś cudem przetrwał w branży, gdzie projekty z budżetami dorównującymi misjom kosmicznym umierają w niecałe sześć miesięcy. Gra nie tylko żyje – działa stabilnie, otrzymuje aktualizacje i utrzymuje grono odbiorców, którzy albo szczerze ją uwielbiają, albo po prostu nie mogą się od niej oderwać. A co, jeśli zdecydujesz się spróbować tego hitu już dziś? W końcu szeroko komentowana gra Crimson Desert narodziła się ze swojego sieciowego poprzednika, więc zapoznanie się z oryginalnym projektem Pearl Abyss jest co najmniej interesujące. Jak Black Desert wypada dla nowicjusza w 2026 roku, zwłaszcza na PS5 – wyjaśnię w tym artykule.

Nowoczesne Capcom jest dosłownie kołem ratunkowym dla branży gier, która utknęła w nieskończonych projektach z otwartym światem, napuchniętymi budżetami, nużącą inkluzyjnością, którą gracze są zmuszani przyjmować, oraz przedłużonymi cyklami rozwoju. A co najbardziej zaskakujące: japońska firma nie koncentruje się na żadnej konkretnej serii, lecz rozwija się praktycznie w każdym możliwym kierunku — horror, gry walki, slasher, RPG i tak dalej.

Bylina to bardzo dziwny przypadek, w którym gra najpierw sprzedaje ci słowiańską fantastykę z duszą, charyzmą i obietnicą czegoś naprawdę świeżego, ale potem zaczyna się rozpadać w twoich rękach po kilku godzinach. Mamy akcję-przygodę od Far Far Games, w której gramy jako młody wojownik o imieniu Sokolik. Po śmierci, zostaje przywrócony do życia przez tajemniczego ducha; razem muszą podróżować do Dalekiego Królestwa, aby stawić czoła Koscheiowi Nieśmiertelnemu. Wszystko brzmi świetnie: słowiańskie mity, mroczna przygoda, systemy levelowania, magia, bossowie i zagadki—kombinacja, której trudno mi było zignorować. Ale potem zaczynają się problemy.

Mimo szerokiej gamy gatunków w nowoczesnych MMO, przyzwoite symulatory pojazdów wojskowych można policzyć na palcach jednej ręki. Najbardziej znane projekty w tym gatunku to oczywiście World of Tanks i War Thunder. Jednak World of Warships różni się od swoich sławnych odpowiedników jedynie bardziej niszowym skupieniem na bitwach morskich, a nie jakością wykonania.

Wszystkie ręce na pokład! Zbierzcie się, morscy psiakowie! Czy wasze buntownicze dusze zaczęły tęsknić za słonymi wiatrami Karaibów i dobrymi grami pirackimi? Czy macie Jolly Rogera na ścianach zamiast tapety, wraz z portretami Czarnobrodego i Williama Kidda? Gdy zasypiacie, wyobrażacie sobie zachód słońca nad Tortugą, a wasza drewniana noga skrzypi w oczekiwaniu na burzę? W takim razie podnieście żagle — przed wami leży Windrose, świeża gra akcji o piratach, dotycząca poszukiwania skarbów, bitew morskich, rzemiosła i walki szablami. Dziś zobaczymy, czym ta gra naprawdę jest — skrzynią pełną złotych doubloonów czy martwą mewą?

Lost Ark zadebiutował na zachodnim rynku w lutym 2022 roku pod wydawnictwem Amazon Games i w ciągu pierwszych 24 godzin stał się drugą grą w historii Steama pod względem liczby jednoczesnych graczy — 1,3 miliona osób. Postanowiłem sprawdzić, jak projekt radzi sobie dzisiaj i spędziłem 30 godzin w grze: ukończyłem kilka wątków fabularnych, zdobyłem statek i udało mi się zbadać niektóre wyspy — to wystarczyło, aby zrozumieć, co sprawia, że Lost Ark przyciąga od samego początku.

Grafika w grach, która wygląda jak pełnoprawne kreskówki, nie jest dzisiaj niczym niezwykłym. Jednak niektórzy deweloperzy nie ograniczają się tylko do grafiki, stylizując cały projekt na konkretny styl animacji. Dokładnie to zrobił zespół Fumi Games w swoim strzelaniu. Ale jak dobrze ta estetyka współgra z rozgrywką starej szkoły? Nasz artykuł poświęcony jest odpowiedzi na to pytanie.

Wczesne lata 2010 były czasem, kiedy wielu z nas przynajmniej raz próbowało gier online z czołgami. Gatunek był tak popularny, że Gaijin dodał pojazdy bojowe do swojego symulatora lotu War Thunder, a następnie postanowił stworzyć inny podobny projekt — tym razem z postapokaliptycznymi maszynami w duchu Mad Max. Grę powierzono Targem Games, twórcom kosmicznej gry akcji Star Conflict. W 2017 roku Crossout w końcu opuścił zamknięte testy i zaimponował graczom swoim niezwykłym systemem budowania pojazdów połączonym z dynamiczną akcją. Minęło prawie dziewięć lat od tego czasu, więc przyjrzyjmy się, jak gra radzi sobie dzisiaj.