Ilya Yakimkin

We Were Here Tomorrow to kooperacyjna gra logiczna z widokiem z pierwszej osoby, oferująca mnóstwo osiągnięć. Odblokowanie wielu z nich jest trudne, jeśli nie zna się właściwej kolejności działań i wymagań. Jednym z nich jest Many Ways, które wymaga uruchomienia windy towarowej bez użycia bezpiecznika. To jedno z najrzadszych osiągnięć, które wielu graczy po prostu pomija, bo nie wie, jak je zdobyć. W tym poradniku pokażemy, jak uruchomić windę towarową bez bezpiecznika i przybliżyć się o krok do upragnionego platynowego trofeum.

Premiera Elden Ring w 2022 roku wstrząsnęła całą branżą — i nie ma w tym ani krzty przesady. Jasne, na pierwszy rzut oka gra wyglądała jak kolejne Dark Souls, tyle że z otwartym światem, ale szum wokół niej był tak wielki, że można było odnieść wrażenie, iż właśnie zaczyna się nowa era. Gra natychmiast stała się bestsellerem, zdobyła tytuł Gry Roku na The Game Awards i przez lata była głównym źródłem treści w internecie. Ale czy rzeczywiście była aż tak dobra? Żeby to sprawdzić, ponownie przeszedłem Elden Ring wraz z dodatkiem Shadow of the Erdtree: spędziłem niemal 150 godzin na dokładnym odkrywaniu mapy i wypróbowałem około tuzina różnych buildów.

Valor Mortis to soulslike z perspektywy pierwszej osoby od twórców Ghostrunner. Gra przenosi nas do alternatywnej wersji wojen napoleońskich, gdzie trzeba walczyć z hordami potworów, demonów i, rzecz jasna, bossów. Jak można się spodziewać po tym gatunku, lokacje są dość zawiłe i pełne tajemnic oraz sekretów, które nie tylko ułatwiają eksplorację, ale także pozwalają lepiej poznać fabułę. W tej solucji szczegółowo omówimy każdy rozdział, pokażemy, gdzie znaleźć przedmioty, wyjaśnimy, jak radzić sobie z przeciwnikami, i podzielimy się strategiami na walki z bossami.

Recenzowanie kolejnych odsłon serii Just Dance, które ukazują się co roku — podobnie jak większość popularnych gier sportowych — staje się coraz trudniejsze. Brakuje w nich znaczących innowacji. Zwykle zmienia się tylko lista utworów i dochodzi kilka drobnych funkcji. Nie oznacza to jednak, że seria osiągnęła już swój szczyt i nie da się jej dalej rozwijać. W tej recenzji nie będę analizować Decades of Hits pod lupą, żeby wyłapać różnice względem poprzedniej odsłony, która zresztą niewiele różniła się od jeszcze wcześniejszych. Zamiast tego przyjrzę się nowej playliście i ocenię ogólny stan techniczny gry.

Niemal dwa lata później S.T.A.L.K.E.R. 2 stał się grą, jaką fani chcieli zobaczyć w dniu premiery. Po niezbyt udanym starcie twórcy nie porzucili projektu — wręcz przeciwnie, skupili się na naprawie krytycznych problemów, dopracowaniu zepsutych mechanik i dodaniu nowej zawartości. A po premierze aktualizacji 2.0 gra nie tylko zaczęła działać lepiej, ale dosłownie zmieniła się pod każdym względem. Ponadto wraz z dużą aktualizacją ukazało się pierwsze duże rozszerzenie, Cost of Hope, które zaskoczyło nie tylko fabułą i lokacjami, lecz także rozwiązaniami projektowymi nietypowymi dla serii. W tej recenzji opowiem wam o aktualizacji i samym DLC.

Spośród wszystkich symulatorów dostępnych na rynku, symulatory lotu są, bez przesady, najbardziej niszowe. Nie tylko gry w tym gatunku wychodzą rzadko, ale także są dość trudne do opanowania. Na dodatek, aby komfortowo spędzić czas, potrzebujesz dobrego drążka lub yoke'a, stabilnych nerwów oraz ukończonego kursu pilotażu. A, szczerze mówiąc, nie każdy gracz jest gotów znosić takie trudności tylko po to, aby latać samolotem w wirtualnym świecie.

Fani Metal Gear mają wiele powodów do radości. Nie musisz już polować na stary PS3 ani bawić się ustawieniami emulatora, aby zagrać w kultowe Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots. Teraz gra jest dostępna dla wszystkich i to w wyjątkowo dobrej formie — co szczerze mówiąc, jest więcej niż się spodziewaliśmy od Konami po problematycznym debiucie Master Collection Vol. 1. W tej recenzji wracamy do klasyków Hideo Kojimy, gier, które do tej pory nie mogły być odtwarzane bez sporej ilości technicznych trudności. Czas sprawdzić, jak dobrze Guns of the Patriots i Peace Walker zestarzały się oraz jak wypadają na nowoczesnych platformach.

W ciągu ostatnich kilku lat Halo zmieniło się z legendarnej serii w taśmę produkcyjną nieudanych sequeli, z których śmieją się nie tylko zwykli gracze, ale też zagorzali fani. Kiedyś zwiastuny trzeciej odsłony czy Reach dosłownie zapierały dech w piersiach, a wszystko, co wyszło spod pióra innych twórców niż Bungie, wywoływało jedynie ziewanie i chęć włączenia czegoś innego. 343 Industries po prostu nie potrafiło uchwycić tego wyjątkowego klimatu Halo. I choć Halo Infinite było przyzwoitą grą pod względem rozgrywki, jej fabuła, reżyseria i decyzje projektowe były dalekie od doskonałej formuły stworzonej przez Bungie.

To zabawne, jak jeszcze niedawno gry wyścigowe arcade były wydawane przez dziesiątki na wszystkich możliwych platformach, ale teraz przemysł dosłownie doświadcza niedoboru projektów w tym gatunku. Need for Speed od dawna przestał być trendsetterem, a FlatOut, Burnout i Midnight Club raczej nie doczekają się kontynuacji w nadchodzących latach. W rezultacie fani wyścigów po prostu nie mają w co grać, więc wydanie nowej części Forza Horizon jest postrzegane jako niesamowite wydarzenie, którego nie można przegapić.

Po wypróbowaniu wersji demo pierwszego remake'u "Gothic" w zeszłym roku, byłem niezwykle sceptyczny co do tego przekształcenia kultowego RPG. A teraz, rok później, dosłownie miesiąc przed oficjalną premierą, wokół jeszcze nie wydanej gry wybuchł niesamowity zamęt. Influencerzy publikują kompilacje błędów z wersji preview. Fani błagają deweloperów o opóźnienie wydania w celu dodatkowego dopracowania. Niektórzy nawet wzywają do tego, aby remake w ogóle nie został wydany. Krótko mówiąc, jest zbyt wiele powodów do niepokoju, a kiedy otrzymałem wersję przedpremierową, przygotowywałem się na najgorsze.

Strategie czasu rzeczywistego to gatunek, w którym liczy się podejmowanie decyzji w ułamku sekundy. Gdy budujesz bazę i zbierasz surowce, wróg już prowadzi armię pod twoje bramy. Nie ma czasu na przystanek i namysł: musisz jednocześnie rozwijać gospodarkę, bronić się i planować kontratak. To połączenie chłodnej kalkulacji z nieustanną presją czasu sprawiło, że RTS-y stały się jednym z najbardziej intensywnych i cenionych gatunków w historii gier. Złota era lat 90. i 2000. przyniosła nam Warcraft, StarCraft, Command & Conquer i Age of Empires — gry, które na całe dekady wyznaczyły reguły gatunku.

Nowoczesne Capcom jest dosłownie kołem ratunkowym dla branży gier, która utknęła w nieskończonych projektach z otwartym światem, napuchniętymi budżetami, nużącą inkluzyjnością, którą gracze są zmuszani przyjmować, oraz przedłużonymi cyklami rozwoju. A co najbardziej zaskakujące: japońska firma nie koncentruje się na żadnej konkretnej serii, lecz rozwija się praktycznie w każdym możliwym kierunku — horror, gry walki, slasher, RPG i tak dalej.

While Bioware przechodzi przez falę zwolnień i wciąż nie może znaleźć kreatywnego kierunku dla nowego Mass Effect (krążą plotki, że projekt jest na wczesnym etapie preprodukcji), wiele innych studiów przygotowuje się do wydania swoich własnych space oper. Zarówno zespoły indie, jak i weterani z samego Bioware dołączyli do tego wyścigu. Ich projekty, bez przesady, mogą przyćmić ikoniczną serię o przygodach komandora Sheparda. Jednym z głównych pretendentów jest The Expanse: Osiris Reborn od znanego studia Owlcat Games. Mieliśmy szczęście, aby zdobyć wersję beta projektu i jesteśmy gotowi opowiedzieć, o co w tej grze chodzi, jak się w nią gra i nad czym deweloperzy muszą jeszcze popracować, aby ich magnum opus przewyższyło wszystkie oczekiwania przy premierze.

Samson: A Tyndalston Story to nowa gra od twórców Just Cause i Mad Max, która z jakiegoś niewytłumaczalnego powodu została przez publiczność ochrzczona mianem następcy „GTA”. W rzeczywistości jednak, nie może być dalej od prawdy. Przede wszystkim, jest to projekt koncepcyjny, którego pomysł brzmiał interesująco na papierze. Jednak gra została wydana w tak surowym i niedokończonym stanie, że wszystkie wysiłki projektantów gier poszły na marne. Samson nie jest najgorszą grą na świecie, ani nie jest bezpośrednim oszustwem jak MindsEye, gdzie setki milionów dolarów po prostu zniknęły. Raczej jest to niedokończony kawałek lub wersja beta potencjalnie przyzwoitego projektu, który Liquid Swords, z jakiegoś nieznanego powodu, postanowiło włożyć na półki, w pełni świadome, że otrzyma negatywne recenzje. W tej recenzji postaramy się wyjaśnić, dlaczego Samson mógł być dobrą grą i dlaczego jego twórcy raczej nie naprawią go, nawet z obiecanymi łatkami.

The Occultist to kolejny horrorowy walking simulator, który w przeciwieństwie do EMOTIONLESS: The Last Ticket — omawianego przez nas niedawno w recenzji — zasługuje na uwagę nie tylko twórców materiałów „Let’s Play”, ale też osób lubiących zwiedzać ciekawe miejsca i rozwiązywać zagadki. To solidna, dopracowana produkcja z przyzwoitą fabułą, dobrą grafiką i interesującymi pomysłami, ale niestety zupełnie nie straszy — nawet jak na standardy najgorszych horrorów. Co wyróżnia The Occultist i dlaczego warto poświęcić mu czas? O tym opowiemy w naszej recenzji.

Most nowoczesne niezależne gry horror są przeciętną rozrywką w duchu „chodź, poczytaj kilka notatek”, grane głównie przez streamerów i graczy na YouTube. Ten gatunek zasadniczo służy jako punkt wyjścia dla wielu deweloperów, ponieważ tworzenie takich projektów nie wymaga specjalnej wiedzy ani znaczących inwestycji finansowych. Steam jest dosłownie zalany tego rodzaju grami horror, ale tylko te, które pojawiły się w filmie popularnego blogera, mają jakąkolwiek szansę na sukces i przyciągnięcie przynajmniej jakiejś publiczności. EMOTIONLESS: The Last Ticket to jedna z tych gier. To standardowy symulator chodzenia z chaotycznym zestawem różnych scenerii, próbujący przestraszyć nie klasycznymi skokami, ale niezdarnym projektowaniem gry i niewygodnymi środowiskami.

Marathon, nowy projekt twórców Halo i Destiny, od momentu pierwszej zapowiedzi aż do premiery zmagał się z nękaniem, krytyką i otwartą agresją ze strony niemal wszystkich obserwatorów. Fani Sony oskarżali Bungie o wpływanie na anulowanie wieloosobowego trybu w The Last of Us, zamknięcie Bluepoint Games oraz inne błędy wydawcy. Fani Destiny chcieli nowego rozszerzenia lub trzeciej części, a nie strzelanki opartej na wydobyciu. Fani ARC Raiders nie mogli sobie wyobrazić, że ich ulubiona gra dostanie konkurencję. Oczywiście, hordy influencerów i blogerów zdobywały popularność i wyświetlenia, bezsensownie nienawidząc gry, przewidując dla Marathon los Concord — gry, która stała się symbolem drogiego projektu skazanego na porażkę.

Crimson Desert to gra, w której istnienie trudno uwierzyć — dosłownie. Tytuł wyrósł z pomysłu na prequel koreańskiego MMO Black Desert Online, a ta jednoosobowa przygodowa gra akcji, oferująca ogromną swobodę wyboru i niewiarygodnie rozległy otwarty świat, od pierwszej zapowiedzi rozpalała wyobraźnię ogromnej rzeszy graczy. Szczerze mówiąc, sceptycznie podchodziliśmy do obietnic twórców i trudno nam było uwierzyć we wszystkie teasery i zwiastuny, które Pearl Abyss publikowało rok po roku.

The Nioh series od dawna ugruntowało swoją pozycję jako najlepszy soulslike po projektach FromSoftware. Chociaż pierwsza gra była nieco szorstka w animacji przy premierze, oferowała doskonały system walki, interesujących bossów i liniową strukturę bez nużącego cofania się. Kontynuacja nie tylko naprawiła błędy oryginału, ale nawet przewyższyła dzieła Miyazakiego (Hidetaka Miyazaki) w niektórych aspektach. Jednak po Nioh 2, zespół NINJA zaczął eksperymentować: Wo Long: Fallen Dynasty i Rise of the Ronin okazały się szczerze słabe i zaszkodziły reputacji studia.

Mewgenics dosłownie pojawiło się znikąd i w zaledwie kilka dni stało się niekwestionowanym hitem lutego 2026 roku. Na pierwszy rzut oka wygląda jak typowa turowa strategia taktyczna z elementami roguelike’a i nietuzinkową oprawą graficzną — skąd więc cały ten rozgłos, jakby doszło do rewolucji w branży? Spędziliśmy dziesiątki godzin z najnowszym dziełem Edmunda McMillena, by odkryć „magię” Mewgenics i zrozumieć, dlaczego gracze masowo zabierają się za hodowlę kotów. Przy okazji odpowiemy na najważniejsze pytanie: czy to faktycznie gra roku, czy tylko puste zachwyty?

Pierwszy Code Vein zapamiętano jako najbardziej przystępny punkt wejścia do świata Soulslike'ów: nieinwazyjna walka, liniowe poziomy i estetyka anime stworzyły komfortowe warunki do zapoznania się z gatunkiem. Twórcy zdawali się mówić: „Chcesz spróbować Dark Souls , ale boisz się trudności? Zacznij z nami.” W większości przypadków gracze chwalili Code Vein za jego przystępność i angażującą fabułę, którą, nawiasem mówiąc, FromSoftware nie zawsze mogło się pochwalić z powodu swoich specyficznych metod opowiadania historii.

Highguard to wieloosobowa strzelanka od byłych deweloperów Respawn Entertainment, którą publiczność praktycznie znienawidziła od jej pierwszego wystąpienia na zakończenie prezentacji The Game Awards. Gra nie tylko wyglądała jak chiński klon Apex Legends, ale gospodarz Geoff Keighley nazwał ją „głównym ogłoszeniem ceremonii”, rozczarowując publiczność, która miała nadzieję na coś bardziej ambitnego i na dużą skalę. Projekt natychmiast został oznaczony jako “Concord 2.0,” a po premierze zebrał mnóstwo negatywnych recenzji, stając się najgorzej ocenianą grą 2026 roku.

Seria Pathologic jest uważana za jeden z filarów gier arthouse, gdzie mechanika rozgrywki opiera się na jednej głównej idei i oferuje niekonwencjonalne doświadczenie gamingowe, rzadko spotykane w "sterylne" projekty dużych wydawców. Niewiele studiów stać na stworzenie niezwykle mrocznej, złożonej, głębokiej, a jednocześnie dobrze napisanej gry, która nie prowadzi gracza za rękę i zapewnia niesamowitą przestrzeń do eksperymentowania. W dużej mierze z tego powodu, Pathologic nigdy nie cieszyło się masową popularnością, pozostając "projektem dla estetów" aż do wydania trzeciej części.

Misery to postapokaliptyczna gra survivalowa w trybie kooperacji w duchu Lethal Company , z procedurą generowania poziomów, rzemiosłem, anomaliami, potworami oraz ręcznym gnomem, któremu możesz podać napoje alkoholowe. Rozmawialiśmy z głównym deweloperem z Platypus Entertainment, który pierwotnie pracował nad Misery samodzielnie, a także z przedstawicielem wydawcy Ytopia, i dowiedzieliśmy się wielu interesujących rzeczy: jak trudne jest tworzenie gier w pojedynkę, jak narodził się pomysł na projekt oraz dlaczego przy premierze było tyle błędów. W tym wywiadzie dowiesz się, jak zacząć tworzyć własne projekty i jakie wyzwania możesz napotkać, jeśli zdecydujesz się podjąć drogę rozwoju gier.

Gry o żeglarzach i piratach nie cieszą się szczególną popularnością ani wśród twórców, ani graczy. O ile dawniej takie serie jak legendarne Age of Pirates czy Sea Dogs przyciągały rzesze odbiorców, o tyle dziś podobne produkcje trafiają zwykle do niszy i nie walczą o masową publiczność. Nawet całkiem znane Sea of Thieves z trudem zapełnia serwery, a najnowsza wysokobudżetowa produkcja Ubisoftu — Skull and Bones — zaliczyła fatalny debiut. Mimo to gry o piratach wciąż powstają, a jeśli lubisz tę tematykę, niewielkie niezależne studio przygotowało Salt 2: Shores of Gold, w którym przemierzanie otwartych mórz świetnie łączy się z klasycznymi mechanikami survivalowymi.

To niesamowite, jak po dwóch dekadach Dune Franka Herberta, zapomniana przez wielu, nie tylko znalazła nowe życie, ale została odrodzona jako mainstreamowa franczyza. W zaledwie pięć lat otrzymaliśmy dwa oszałamiające filmy od Denisa Villeneuve'a (z trzecim już w produkcji), pełnoprawny serial HBO Dune: Prophecy, przyzwoitą grę strategiczną 4X Dune: Spice Wars oraz, oczywiście, ambitne MMO Dune: Awakening, które zostało wysoko ocenione zarówno przez użytkowników, jak i krytyków przy premierze.

Po oszałamiającym sukcesie Battlefield 6 społeczność graczy nagle straciła zainteresowanie serią Call of Duty i, ku zaskoczeniu wszystkich, całkowicie zignorowała wszelkie doniesienia o siódmej odsłonie Black Ops. Jeszcze wczoraj wszyscy zachwycali się szóstą częścią, a teraz, po premierze kolejnej numerowanej odsłony, zapadła kompletna cisza. I szczerze mówiąc, może to i lepiej, bo Treyarch nie tylko stworzyło prawdopodobnie najgorszą grę w historii serii (tak, nawet gorszą niż MW3), ale też poszło na skróty w każdym możliwym aspekcie.

Syberia jest jedną z najbardziej trwałych franczyz w gatunku point-and-click, a 23 lata po swoim legendarnym pierwszym wydaniu, powraca jako pełnoprawny remaster. Chociaż gry przygodowe nie są już tak popularne jak dwie dekady temu, ta seria wciąż pozostaje dobrze znana i ukochana przez graczy. Stworzona przez zmarłego artystę komiksowego i pisarza Benoîta Sokala, Syberia stała się szczytem rozwoju gatunku po Myst i projektach LucasArts, oferując znakomitą grafikę, głęboką fabułę i pomysłowe zagadki. Dzięki temu gra zyskała ogromną rzeszę fanów, którzy zresztą przyjęli zaktualizowaną wersję dość chłodno. Co poszło nie tak z remasterem? Powiemy ci o tym w tej recenzji.

Gatunek strzelanek z wydobyciem zawsze był uważany za niszowy z powodu wysokiej bariery wejścia, skomplikowanej mechaniki, hardcore'owego PvP i niejasnej progresji. Na przykład, aby nauczyć się grać w Escape from Tarkov na przyzwoitym poziomie, musisz poświęcić sto godzin swojego wolnego czasu. Wiele studiów, które otwarcie kopiowały pętlę rozgrywki Tarkova, starało się uprościć większość mechanik, aby przyciągnąć mniej hardcore'owych graczy, ale w rezultacie ich projekty szybko i przewidywalnie poniosły porażkę. ARC Raiders mogło spotkać ten sam los z powodu nadmiernych uproszczeń, ale ku zaskoczeniu, nie tylko stało się głównym hitem sezonu, ale może również zdobyć status nowego flagowca gatunku. Jaki jest więc sekret ARC Raiders? Spróbujmy to ustalić w tej recenzji.

No, I’m not a Human jest, bez przesady, jednym z głównych fenomenów indie tej jesieni. Ta z natury niszowa gra wydostała się z sektora indie „dla wtajemniczonych”, stając się tematem szerokiej dyskusji i analizy. Rozmawialiśmy z jej dyrektorem gry z studia Trioskaz, aby zapytać o wszystkie najważniejsze rzeczy: od tajemnic rozwoju za kulisami i fabuły po nadchodzące duże aktualizacje projektu. W tym wywiadzie fani w końcu uzyskają odpowiedzi na najbardziej palące pytania (lub przynajmniej wskazówki dotyczące tych odpowiedzi) dotyczące fabuły, a aspirujący deweloperzy otrzymają dużą dawkę motywacji do stworzenia własnych gier wideo.

Moje pierwsze wrażenia z Battlefield 6 w trybie wieloosobowym były niezwykle pozytywne, ponieważ minęło dużo czasu, odkąd mieliśmy solidny strzelankę o tematyce wojskowej, w której każdy element projektowania gry jest dopracowany do perfekcji. Jednak im więcej czasu spędzałem na rozgrywce, tym wyraźniejsze stawały się problemy i niefortunne momenty — kwestie, które nie tylko przyćmiły wszystkie dobre strony, ale także znacząco zepsuły moje ogólne wrażenie o projekcie. W tej recenzji omówię, co jest nie tak z Battlefield 6 i dlaczego deweloperzy absolutnie muszą przerobić kluczowe elementy, aby utrzymać stabilną bazę graczy online.

Battlefield 6 w końcu zadebiutował i, jak się spodziewano, wywołał poruszenie w społeczności graczy. Wysoka liczba graczy online na Steamie, dobre recenzje prasowe, masowa depresja w studiach Activision (na tle słabych wyników beta Black Ops 7 ), a także, oczywiście, powszechna adoracja. Tak, tryb wieloosobowy gry naprawdę okazał się bardzo fajny i wciągający. Ale co się stało z kampanią dla jednego gracza? Dlaczego EA przez cały czas trwania kampanii marketingowej nic o niej nie powiedziało? Dlaczego gracze starają się nie wspominać o fabule gry w swoich recenzjach? A może studia Battlefield rzeczywiście zdołały zniszczyć Call of Duty na polu filmowych strzelanek? Odpowiedzi na te wszystkie pytania znajdziesz w naszej recenzji.

Stworzony z szkiców do drugiego DLC do Dying Light 2 Stay Human, trzeci dodatek The Beast miał stać się prawdziwym następcą pierwszej gry i spełnić wszystkie życzenia społeczności fanów. Twórcy przywrócili większość systemów z oryginału z 2015 roku, w tym broń palną i pojazdy, a dosłownie przekształcili ton serii, przywracając otwarte przestrzenie z rozszerzenia The Following , uproszczoną geometrię miasta bez wieżowców, intensywne nocne pościgi i, oczywiście, Kyle'a Crane'a, ponownie głoszonego przez Rogera Craiga Smitha. Wydawałoby się, że to idealna formuła na doskonałe sequel, ale nie możemy nazwać The Beast godnym kontynuacją ani najlepszą grą w serii. Dlaczego tak jest? Wyjaśniamy w naszej recenzji.

Po znaczącym sukcesie remaku Silent Hill 2 , zespół Bloober Team zrozumiale zyskał pewność siebie i kontynuował eksplorację gatunku survival horror, porzucając swoje zwykłe „symulatory spacerów”. Ich następny projekt, Cronos: The New Dawn, w prezentacjach wyglądał jak prawdziwy duchowy następca serii Dead Space — roli, której The Callisto Protocol (według graczy) nigdy nie udało się wypełnić. Jednak po premierze gra okazała się całkiem inna niż to, co deweloperzy tak żywo obiecywali. To daleko od Dead Space i z pewnością nie na poziomie Resident Evil, które, nawiasem mówiąc, są głównymi filarami gatunku. Jak więc naprawdę wygląda Cronos: The New Dawn? Opowiemy o tym w naszej szczegółowej recenzji.

W ciągu ostatnich dwóch dekad termin RPG stał się parasolem dla dziesiątek podgatunków o unikalnym projektowaniu gier i opowiadaniu historii. Wśród nich znajdują się dynamiczne ARPG, takie jak Diablo i Path of Exile 2, surrealistyczne JRPG, takie jak Final Fantasy oraz niedawne Clair Obscur: Expedition 33, rozbudowane action RPG w stylu Fallout 4 i The Elder Scrolls, a także hybrydy, takie jak RPG 2.0 — termin ukuty przez dziennikarzy dla kinowych hitów, takich jak Mass Effect trilogy. Jednak protoplastą wszystkich tych podgatunków był i pozostaje CRPG (Computer Role-Playing Games) — kierunek jak najbardziej zbliżony do gier stołowych z papierem i ołówkiem. Został nawet przemianowany na Classic RPG, aby podkreślić jego odrębność od nowoczesnych interpretacji.