Po wypróbowaniu wersji demo pierwszego remake'u "Gothic" w zeszłym roku, byłem niezwykle sceptyczny co do tego przekształcenia kultowego RPG. A teraz, rok później, dosłownie miesiąc przed oficjalną premierą, wokół jeszcze nie wydanej gry wybuchł niesamowity zamęt. Influencerzy publikują kompilacje błędów z wersji preview. Fani błagają deweloperów o opóźnienie wydania w celu dodatkowego dopracowania. Niektórzy nawet wzywają do tego, aby remake w ogóle nie został wydany. Krótko mówiąc, jest zbyt wiele powodów do niepokoju, a kiedy otrzymałem wersję przedpremierową, przygotowywałem się na najgorsze.

Real-time strategy to gatunek oparty na podejmowaniu decyzji w ułamku sekundy. Podczas gdy budujesz bazę i zbierasz zasoby, wróg już maszeruje armią w kierunku twoich bram, a nie ma czasu, aby się zatrzymać i pomyśleć: musisz rozwijać swoją gospodarkę, bronić się i planować kontratak jednocześnie. To połączenie zimnej kalkulacji i nieustannego nacisku czasowego sprawiło, że RTS stał się jednym z najbardziej intensywnych i szanowanych gatunków w historii gier. Złota era lat 90. i 2000. przyniosła nam Warcraft, StarCraft, Command & Conquer oraz Age of Empires — gry, które zdefiniowały zasady na dziesięciolecia.

Strzelanki pierwszoosobowe pozostają jednym z najpopularniejszych gatunków od kilku dekad, obejmując wszystko, od dużych blockbusterów AAA i hardcore'owych gier taktycznych FPS po nietypowe eksperymenty indie. Najlepsze strzelanki pierwszoosobowe na PC i konsolach dostarczają poczucia adrenaliny, precyzji i kontroli, gdzie każdy celny strzał może zdecydować o wyniku walki. W tej selekcji zebraliśmy naprawdę najlepsze gry FPS — tytuły z wciągającymi historiami, kinową akcją, głęboką rozgrywką kooperacyjną i konkurencyjnym trybem wieloosobowym. Tutaj znajdziesz klasyczne strzelanki, aktualne projekty online, najlepsze strzelanki na słabsze komputery oraz nowoczesne hity, które każdy fan strzelania powinien wypróbować.

Nowoczesne Capcom jest dosłownie kołem ratunkowym dla branży gier, która utknęła w nieskończonych projektach z otwartym światem, napuchniętymi budżetami, nużącą inkluzyjnością, którą gracze są zmuszani przyjmować, oraz przedłużonymi cyklami rozwoju. A co najbardziej zaskakujące: japońska firma nie koncentruje się na żadnej konkretnej serii, lecz rozwija się praktycznie w każdym możliwym kierunku — horror, gry walki, slasher, RPG i tak dalej.

While Bioware przechodzi przez falę zwolnień i wciąż nie może znaleźć kreatywnego kierunku dla nowego Mass Effect (krążą plotki, że projekt jest na wczesnym etapie preprodukcji), wiele innych studiów przygotowuje się do wydania swoich własnych space oper. Zarówno zespoły indie, jak i weterani z samego Bioware dołączyli do tego wyścigu. Ich projekty, bez przesady, mogą przyćmić ikoniczną serię o przygodach komandora Sheparda. Jednym z głównych pretendentów jest The Expanse: Osiris Reborn od znanego studia Owlcat Games. Mieliśmy szczęście, aby zdobyć wersję beta projektu i jesteśmy gotowi opowiedzieć, o co w tej grze chodzi, jak się w nią gra i nad czym deweloperzy muszą jeszcze popracować, aby ich magnum opus przewyższyło wszystkie oczekiwania przy premierze.

Samson: A Tyndalston Story to nowa gra od twórców Just Cause i Mad Max, która z jakiegoś niewytłumaczalnego powodu została przez publiczność ochrzczona mianem następcy „GTA”. W rzeczywistości jednak, nie może być dalej od prawdy. Przede wszystkim, jest to projekt koncepcyjny, którego pomysł brzmiał interesująco na papierze. Jednak gra została wydana w tak surowym i niedokończonym stanie, że wszystkie wysiłki projektantów gier poszły na marne. Samson nie jest najgorszą grą na świecie, ani nie jest bezpośrednim oszustwem jak MindsEye, gdzie setki milionów dolarów po prostu zniknęły. Raczej jest to niedokończony kawałek lub wersja beta potencjalnie przyzwoitego projektu, który Liquid Swords, z jakiegoś nieznanego powodu, postanowiło włożyć na półki, w pełni świadome, że otrzyma negatywne recenzje. W tej recenzji postaramy się wyjaśnić, dlaczego Samson mógł być dobrą grą i dlaczego jego twórcy raczej nie naprawią go, nawet z obiecanymi łatkami.

The Occultist to kolejny symulator chodzenia w horrorze, który, w przeciwieństwie do EMOTIONLESS: The Last Ticket, o którym pisaliśmy w niedawnej recenzji, zasługuje na uwagę nie tylko graczy, ale także tych, którzy lubią wędrować po interesujących miejscach i rozwiązywać zagadki. To solidny, wysokiej jakości projekt z przyzwoitą fabułą, dobrą grafiką i ciekawymi pomysłami, ale niestety, wcale nie jest straszny — nawet według standardów najgorszych gier horror. Co sprawia, że The Occultist wyróżnia się i dlaczego warto poświęcić na niego czas — opowiemy w naszej recenzji.

Most nowoczesne niezależne gry horror są przeciętną rozrywką w duchu „chodź, poczytaj kilka notatek”, grane głównie przez streamerów i graczy na YouTube. Ten gatunek zasadniczo służy jako punkt wyjścia dla wielu deweloperów, ponieważ tworzenie takich projektów nie wymaga specjalnej wiedzy ani znaczących inwestycji finansowych. Steam jest dosłownie zalany tego rodzaju grami horror, ale tylko te, które pojawiły się w filmie popularnego blogera, mają jakąkolwiek szansę na sukces i przyciągnięcie przynajmniej jakiejś publiczności. EMOTIONLESS: The Last Ticket to jedna z tych gier. To standardowy symulator chodzenia z chaotycznym zestawem różnych scenerii, próbujący przestraszyć nie klasycznymi skokami, ale niezdarnym projektowaniem gry i niewygodnymi środowiskami.

Marathon, nowy projekt twórców Halo i Destiny, od momentu pierwszej zapowiedzi aż do premiery zmagał się z nękaniem, krytyką i otwartą agresją ze strony niemal wszystkich obserwatorów. Fani Sony oskarżali Bungie o wpływanie na anulowanie wieloosobowego trybu w The Last of Us, zamknięcie Bluepoint Games oraz inne błędy wydawcy. Fani Destiny chcieli nowego rozszerzenia lub trzeciej części, a nie strzelanki opartej na wydobyciu. Fani ARC Raiders nie mogli sobie wyobrazić, że ich ulubiona gra dostanie konkurencję. Oczywiście, hordy influencerów i blogerów zdobywały popularność i wyświetlenia, bezsensownie nienawidząc gry, przewidując dla Marathon los Concord — gry, która stała się symbolem drogiego projektu skazanego na porażkę.

Crimson Desert to gra, której istnienie jest trudne do uwierzenia — dosłownie. Wyrosła z prequela koreańskiego MMO Black Desert Online, ta jednoosobowa gra akcji z ogromną swobodą wyboru i niewiarygodnie rozległym otwartym światem natychmiast zafascynowała ogromną publiczność od samego pierwszego ogłoszenia. Szczerze mówiąc, byliśmy sceptyczni wobec obietnic deweloperów i trudno nam było zaufać wszystkim teaserom i zwiastunom, które Pearl Abyss wydawał rok po roku.

The Nioh series od dawna ugruntowało swoją pozycję jako najlepszy soulslike po projektach FromSoftware. Chociaż pierwsza gra była nieco szorstka w animacji przy premierze, oferowała doskonały system walki, interesujących bossów i liniową strukturę bez nużącego cofania się. Kontynuacja nie tylko naprawiła błędy oryginału, ale nawet przewyższyła dzieła Miyazakiego (Hidetaka Miyazaki) w niektórych aspektach. Jednak po Nioh 2, zespół NINJA zaczął eksperymentować: Wo Long: Fallen Dynasty i Rise of the Ronin okazały się szczerze słabe i zaszkodziły reputacji studia.

Mewgenics dosłownie pojawił się znikąd i w zaledwie kilka dni stał się absolutnym hitem lutego 2026. Na pierwszy rzut oka wydaje się typową grą strategiczną turową z elementami roguelike i dziwacznym stylem wizualnym — więc skąd całe to zamieszanie, jakby miała miejsce rewolucja medialna? Spędziliśmy dziesiątki godzin w najnowszym dziele Edmunda McMillena, aby odkryć „magii” Mewgenics i zrozumieć, dlaczego gracze masowo przybywają, aby hodować koty. Jednocześnie odpowiemy na główne pytanie: czy to naprawdę arcydzieło roku, czy tylko pusta reklama?

Pierwszy Code Vein zapamiętano jako najbardziej przystępny punkt wejścia do świata Soulslike'ów: nieinwazyjna walka, liniowe poziomy i estetyka anime stworzyły komfortowe warunki do zapoznania się z gatunkiem. Twórcy zdawali się mówić: „Chcesz spróbować Dark Souls , ale boisz się trudności? Zacznij z nami.” W większości przypadków gracze chwalili Code Vein za jego przystępność i angażującą fabułę, którą, nawiasem mówiąc, FromSoftware nie zawsze mogło się pochwalić z powodu swoich specyficznych metod opowiadania historii.

Highguard to wieloosobowa strzelanka od byłych deweloperów Respawn Entertainment, którą publiczność praktycznie znienawidziła od jej pierwszego wystąpienia na zakończenie prezentacji The Game Awards. Gra nie tylko wyglądała jak chiński klon Apex Legends, ale gospodarz Geoff Keighley nazwał ją „głównym ogłoszeniem ceremonii”, rozczarowując publiczność, która miała nadzieję na coś bardziej ambitnego i na dużą skalę. Projekt natychmiast został oznaczony jako “Concord 2.0,” a po premierze zebrał mnóstwo negatywnych recenzji, stając się najgorzej ocenianą grą 2026 roku.

Seria Pathologic jest uważana za jeden z filarów gier arthouse, gdzie mechanika rozgrywki opiera się na jednej głównej idei i oferuje niekonwencjonalne doświadczenie gamingowe, rzadko spotykane w "sterylne" projekty dużych wydawców. Niewiele studiów stać na stworzenie niezwykle mrocznej, złożonej, głębokiej, a jednocześnie dobrze napisanej gry, która nie prowadzi gracza za rękę i zapewnia niesamowitą przestrzeń do eksperymentowania. W dużej mierze z tego powodu, Pathologic nigdy nie cieszyło się masową popularnością, pozostając "projektem dla estetów" aż do wydania trzeciej części.

Misery to postapokaliptyczna gra survivalowa w trybie kooperacji w duchu Lethal Company , z procedurą generowania poziomów, rzemiosłem, anomaliami, potworami oraz ręcznym gnomem, któremu możesz podać napoje alkoholowe. Rozmawialiśmy z głównym deweloperem z Platypus Entertainment, który pierwotnie pracował nad Misery samodzielnie, a także z przedstawicielem wydawcy Ytopia, i dowiedzieliśmy się wielu interesujących rzeczy: jak trudne jest tworzenie gier w pojedynkę, jak narodził się pomysł na projekt oraz dlaczego przy premierze było tyle błędów. W tym wywiadzie dowiesz się, jak zacząć tworzyć własne projekty i jakie wyzwania możesz napotkać, jeśli zdecydujesz się podjąć drogę rozwoju gier.

Po roku 2024, który nie był szczególnie bogaty w duże wydania, rok 2025 nie tylko zachwycił graczy arcydziełami projektowania gier, ale także przełomami technologicznymi, doskonałą optymalizacją i świetną wydajnością nawet na budżetowych komputerach. Niemniej jednak, wciąż były projekty z okropną wydajnością. Wiele studiów nadal korzysta z podstawowej wersji Unreal Engine 5, nie wkładając wiele wysiłku w optymalizację, co skutkuje tym, że ich produkty nie tylko zacinają się i mają problemy z płynnością nawet na najwyższej klasy procesorach i kartach graficznych, ale także brakuje im rewolucyjnej grafiki.

Gry o żeglarzach i piratach nie cieszą się szczególną popularnością ani wśród deweloperów, ani graczy. Jeśli w przeszłości takie serie jak legendarne Age of Pirates, Sea Dogs przyciągały ogromną publiczność, to obecnie takie projekty często są niszowe i nie dążą do mainstreamowej popularności. Dość znane Sea of Thieves ledwo zapełnia swoje serwery graczami, a ostatni produkt AAA od Ubisoftu — Skull and Bones — całkowicie nie powiódł się przy premierze. Niemniej jednak, gry pirackie wciąż są wydawane, a jeśli jesteś fanem tej tematyki, to małe niezależne studio wypuściło Salt 2: Shores of Gold, gdzie eksploracja otwartych mórz doskonale łączy się z klasycznymi mechanikami przetrwania.

To niesamowite, jak po dwóch dekadach Dune Franka Herberta, zapomniana przez wielu, nie tylko znalazła nowe życie, ale została odrodzona jako mainstreamowa franczyza. W zaledwie pięć lat otrzymaliśmy dwa oszałamiające filmy od Denisa Villeneuve'a (z trzecim już w produkcji), pełnoprawny serial HBO Dune: Prophecy, przyzwoitą grę strategiczną 4X Dune: Spice Wars oraz, oczywiście, ambitne MMO Dune: Awakening, które zostało wysoko ocenione zarówno przez użytkowników, jak i krytyków przy premierze.

Po oszałamiającym sukcesie Battlefield 6, społeczność graczy nagle straciła zainteresowanie serią Call of Duty i, ku zaskoczeniu wszystkich, całkowicie zignorowała wszelkie wiadomości dotyczące siódmej części Black Ops. Jeszcze wczoraj wszyscy zachwycali się, jak dobra była szósta odsłona, ale teraz, po wydaniu kolejnej numerowanej gry, panuje absolutna cisza. I szczerze mówiąc, może to i lepiej, ponieważ Treyarch stworzył nie tylko najgorszy projekt w serii (tak, nawet gorszy niż MW3), ale także oszczędzał na każdym możliwym aspekcie.

Syberia jest jedną z najbardziej trwałych franczyz w gatunku point-and-click, a 23 lata po swoim legendarnym pierwszym wydaniu, powraca jako pełnoprawny remaster. Chociaż gry przygodowe nie są już tak popularne jak dwie dekady temu, ta seria wciąż pozostaje dobrze znana i ukochana przez graczy. Stworzona przez zmarłego artystę komiksowego i pisarza Benoîta Sokala, Syberia stała się szczytem rozwoju gatunku po Myst i projektach LucasArts, oferując znakomitą grafikę, głęboką fabułę i pomysłowe zagadki. Dzięki temu gra zdobyła ogromną rzeszę fanów, którzy zresztą przyjęli zaktualizowaną wersję dość chłodno. Co poszło nie tak z remasterem? Opowiemy o tym w tej recenzji.

The extraction shooter genre has always been considered niche due to its high entry barrier, complex mechanics, hardcore PvP, and unclear progression. For example, to learn to play Escape from Tarkov at a decent level, you need to spend a hundred hours of your free time. Many studios that openly copied Tarkov’s gameplay loop tried their best to simplify most mechanics to attract less hardcore gamers, but as a result, their projects quickly and predictably failed. ARC Raiders could have met the same fate due to excessive simplifications, but surprisingly, it not only became the main hit of the season but may also earn the status of the new flagship of the genre. So what’s the secret of ARC Raiders? Let’s try to figure it out in this review.

Nie, nie jestem człowiekiem jest, bez przesady, jednym z głównych fenomenów indie tej jesieni. Ta z natury niszowa gra wydostała się z sektora indie „dla wtajemniczonych”, stając się przedmiotem szerokiej dyskusji i analizy. Rozmawialiśmy z jej dyrektorem gry z studia Trioskaz, aby zapytać o wszystkie najważniejsze rzeczy: od tajemnic rozwoju za kulisami i fabuły po nadchodzące duże aktualizacje projektu. W tym wywiadzie fani w końcu uzyskają odpowiedzi na najbardziej palące pytania (lub przynajmniej wskazówki dotyczące tych odpowiedzi) dotyczące fabuły, a aspirujący deweloperzy otrzymają dużą dawkę motywacji do tworzenia własnych gier wideo.

Moje pierwsze wrażenia z Battlefield 6 w trybie wieloosobowym były niezwykle pozytywne, ponieważ minęło dużo czasu, odkąd mieliśmy solidny strzelankę o tematyce wojskowej, w której każdy element projektowania gry jest dopracowany do perfekcji. Jednak im więcej czasu spędzałem na rozgrywce, tym wyraźniejsze stawały się problemy i niefortunne momenty — kwestie, które nie tylko przyćmiły wszystkie dobre strony, ale także znacząco zepsuły moje ogólne wrażenie o projekcie. W tej recenzji omówię, co jest nie tak z Battlefield 6 i dlaczego deweloperzy absolutnie muszą przerobić kluczowe elementy, aby utrzymać stabilną bazę graczy online.

Battlefield 6 w końcu zadebiutował i, jak się spodziewano, wywołał poruszenie w społeczności graczy. Wysoka liczba graczy online na Steamie, dobre recenzje prasowe, masowa depresja w studiach Activision (na tle słabych wyników beta Black Ops 7 ), a także, oczywiście, powszechna adoracja. Tak, tryb wieloosobowy gry naprawdę okazał się bardzo fajny i wciągający. Ale co się stało z kampanią dla jednego gracza? Dlaczego EA przez cały czas trwania kampanii marketingowej nic o niej nie powiedziało? Dlaczego gracze starają się nie wspominać o fabule gry w swoich recenzjach? A może studia Battlefield rzeczywiście zdołały zniszczyć Call of Duty na polu filmowych strzelanek? Odpowiedzi na te wszystkie pytania znajdziesz w naszej recenzji.

Created from drafts for the second DLC to Dying Light 2 Stay Human, the threequel The Beast was supposed to become the true successor to the first game and fulfill all the wishes of the fan community. The developers brought back most of the systems from the 2015 original, including firearms and vehicles, and literally reimagined the tone of the series, returning the open spaces from The Following expansion, simplified city geometry without skyscrapers, intense nighttime chases, and, of course, Kyle Crane, once again voiced by Roger Craig Smith. It would seem like the perfect formula for an ideal sequel, but we just can’t call The Beast a worthy continuation or the best game in the series. Why is that? We explain in our review.

After notable success of the Silent Hill 2 remake, the team at Bloober Team understandably gained confidence and continued exploring the survival horror genre, abandoning their usual “walking simulators”. Their next project, Cronos: The New Dawn, looked in presentations like a true spiritual successor to the Dead Space series — a role that The Callisto Protocol (according to players) never managed to fulfill. However, after release, the game turned out to be quite different from what the developers had so vividly promised. This is far from Dead Space and certainly not on the level of Resident Evil, which, by the way, are the main pillars of the genre. So what is Cronos: The New Dawn really like? We’ll tell you in our detailed review.

Over the past two decades, the term RPG has become an umbrella for dozens of subgenres with unique game design and storytelling. Among them are dynamic ARPGs like Diablo and Path of Exile 2, surreal JRPGs such as Final Fantasy and the recent Clair Obscur: Expedition 33, large-scale action RPGs in the spirit of Fallout 4 and The Elder Scrolls, as well as hybrids like RPG 2.0—a term journalists coined for cinematic blockbusters like the Mass Effect trilogy. However, the progenitor of all these subgenres was and remains the CRPG (Computer Role-Playing Games)—a direction as close as possible to pen-and-paper tabletop games. It was even renamed Classic RPG to emphasize its distinction from modern interpretations.

Instead of giving players updated versions of Gears of War 2 and Gears of War 3, Microsoft has once again decided to re-release the outdated first installment, only slightly “powdering” its appearance. Undoubtedly, the original caused a stir in the gaming industry back in 2006 and forever changed the third-person action genre, but now it rather feels like Steve Buscemi from the popular “How Do You Do, Fellow Kids?” meme. Is it worth playing Gears of War after 10 years since the full-fledged remaster and almost 20 years after its original release? What exactly has changed? And how does the project feel on PS5? We’ll answer all these questions in our review.

It żyje! Po kilku opóźnieniach, zwolnieniu pomysłodawcy i autora pierwszej gry, odrzuceniu pisarza Chrisa Avellone'a, zmianie deweloperów oraz całkowitym przekształceniu koncepcji i projektu gry, rozwój Bloodlines 2 w końcu dobiega końca. Sześć lat po ogłoszeniu i prawie dziesięć lat od rozpoczęcia prac, kontynuacja jednej z najbardziej ikonicznych RPG przekształciła się w problematyczny projekt długoterminowy, który w swojej finalnej wersji ma niewiele wspólnego z oryginałem. Mieliśmy szczęście, aby przyjrzeć się pierwszym godzinom Bloodlines 2 i uzyskać odpowiedź na najważniejsze pytanie: czy franczyza Vampire: The Masquerade zyska kolejny kultowy klasyk w swoim portfolio, czy też cały czas spędzony na rozwoju był zmarnowany? Odpowiedź znajduje się w naszej zapowiedzi.

After the not-so-successful and lukewarmly received Battlefield 2042 and Battlefield 5, many players lost faith in the series and began to massively criticize EA and DICE for their irresponsible attitude towards the franchise. And yes, it’s hard to believe, but the widespread backlash and vocal statements from fans really did force the publisher to change its approach to developing the next main installment. Battlefield 6 can be described as a soft rollback to the gameplay and atmospheric formula of Battlefield 3 and 4, but with total improvements to all the aspects gamers have been asking for over the past 10 years. We spent about 20 hours in the open beta test and can confidently say: Battlefield hasn’t just returned to the industry in full force, but is also ready to show Activision and its Call of Duty how things should be done.

Yiwa Be Lost to psychologiczna gra horror od małego studia FourTeen Rain z Bangkoku, które stara się przypominać Resident Evil, Silent Hill i Fatal Frame jednocześnie. Wyobraź sobie — gdzieś w Tajlandii rozwija się projekt, który potrafi włączyć zombie, duchy, kilku głównych bohaterów z unikalną rozgrywką, 15-godzinną kampanię fabularną, akcję, zagadki, a nawet uczennice! Szczerze mówiąc, nawet duże firmy nie zawsze odważają się na realizację tak ambitnych pomysłów. Na ChinaJoy 2025 nasz redaktor naczelny Rodion Ilyin przeprowadził wywiad z kluczowymi deweloperami Yiwa Be Lost i dowiedział się, kiedy gracze będą mogli w końcu zagrać w tę niezwykłą alternatywę dla Resident Evil.

After the stunning remake of the Tony Hawk's Pro Skater 1+2 duologii, z niecierpliwością czekaliśmy na aktualizacje dla kolejnych części, ponieważ to były gry, z którymi spędziliśmy najwięcej czasu. Trzecia część była kwintesencją wszystkich pomysłów i rozwoju z poprzednich części i oferowała najlepsze doświadczenie rozgrywki w serii. Czwarta stała się punktem wyjścia dla kolejnej duologii Underground , gdzie wolność i wibracje MTV zostały wzięte do ekstremum. Pomimo nienagannej jakości remake'u Tony Hawk's Pro Skater 3+4 , te gry są dalekie od tych, które kiedyś łączyły nas w ogromnych grupach wokół starego PSone na początku lat 2000. W tej recenzji wyjaśnimy, co jest nie tak z zaktualizowanymi wersjami i dlaczego mogą rozczarować oddanych fanów serii.

The szalony rok niesamowitych premier trwa. The Alters to kolejna gra, której nikt tak naprawdę się nie spodziewał, ale nie tylko zaskoczyła wszystkich świeżym gameplayem, dosłownie zwaliła nas z nóg dziką mieszanką science fiction, filozofii, dramatu i... mechanik przetrwania z zbieraniem zasobów. Chociaż, biorąc pod uwagę twórców This War of Mine i Frostpunk, nie oczekiwaliśmy niczego mniej. 11 Bit Studios po raz kolejny zrewolucjonizowało klasyczny gatunek zarządzania bazą, ale tym razem z niesamowicie emocjonalnym opowiadaniem. W tej recenzji wyjaśnimy, czym tak naprawdę jest The Alters i dlaczego musisz w to zagrać.

Być szczerym, nie śledziłem rozwoju Tainted Grail: The Fall of Avalon i nie planowałem sprawdzić wersji wydania — na pierwszy rzut oka wyglądało to jak klon The Elder Scrolls 5: Skyrim na silniku Unity. Jednak po zobaczeniu dziesiątek pozytywnych recenzji na Steamie i stabilnej bazy graczy online (dobrze, i na prośbę Rodiona), postanowiłem spróbować — i skończyłem gubiąc się na dziesiątki godzin, zapominając o wszystkich podstawowych potrzebach.